TRZY LATA PO ŚMIERCI MOJEGO SYNA OTWORZYŁAM DRZWI W HALLOWEEN I ZOBACZYŁAM DZIECI W KOSTIUMACH, KTÓRE USZYŁAM DLA NIEGO
“Proszę, pani Brown, pomyśl o tym. W tym okresie roku nie zawsze można się gdzieś wybrać. To jedyna droga wyjścia, i musisz ją pokonać.” Psychoterapeutka doradziła Rosemary, 37-letniej matce, aby udekorowała swój dom lub obchodziła Halloween. Rosemary oparła brodę na dłoniach, a jej oczy były pełne smutku. Czuła niepokój. „Czy dam radę to zrobić? Czy to pomoże mi zapomnieć o losie mojego syna w Halloween?” zapytała samą siebie. Z niepewnym uśmiechem Rosemary wstała, by opuścić klinikę. Poszła na targ po dekoracje. Podążała za radą lekarza, chociaż nie miała ochoty cieszyć się świętem. Minęły trzy lata, odkąd Rosemary i jej syn Dave wyrabiali straszące lampiony z mięsistych dyni. Rosemary była nawiedzana przez śmierć Dave’a przez trzy straszne lata, po tym jak zginął w poranek Halloween.
Mąż Rosemary, Lucas, był zaskoczony, gdy wrócił do domu w Wigilię Wszystkich Świętych. Był w szoku, widząc dom udekorowany w halloweenowym stylu po tym, jak był poza miastem w podróży służbowej. Wszedł do środka z dużymi pudełkami rzeczy, które kupił w mieście, i krzyknął: „Rose, hej… hej…” „Cieszę się, że podjęłaś tę decyzję. Po tym wszystkim wiem, że nasz syn byłby zadowolony, widząc cię uśmiechniętą.” Po pocałunku dla Rosemary, Lucas poszedł się przebrać. Rosemary wpatrywała się w lampion, łzy spływały jej po policzkach. Dla Dave’a to byłby najważniejszy moment. Z przyjaciółmi zawsze obstawiali, kto będzie miał najzabawniejszego lampiona. Tego dnia dom Rosemary był piękny i gotowy na idealne Halloween. Wszyscy byli do niego przyciągani, ale szczególnie jedna grupa bezdomnych dzieci. Ludzie, na których nam zależy, nigdy naprawdę nas nie opuszczają. Śmierć nie ma mocy nad pewnymi rzeczami. Nie mogły się oprzeć wrażeniu, że Rosemary zaprasza je na zabawę w zbieranie słodyczy ze swoim ozdobionym domem. Zostały skuszone, aby odwiedzić dom Rosemary, ponieważ nigdy wcześniej nie były tam w Halloween. W kostiumach, które później sprawią, że matka w żalu wybuchnie płaczem, dzieci szły do domu Rosemary.
Rosemary usłyszała głośne pukanie do drzwi, gdy zmywała naczynia i przygotowywała stół na kolację. Kiedy otworzyła drzwi i zobaczyła grupę wesołych dzieci wołających „Cukierek albo psikus!”, zbledła z przerażenia. Rosemary była oszołomiona tym, co zobaczyła. Kostiumy dzieci były jej znajome. Trzy lata temu uszyła je specjalnie dla Dave’a na Halloween, ale on ich nigdy nie założył. W poranek Wszystkich Świętych zginął w wypadku, przechodząc przez ulicę. Rosemary zadrżała. Przeglądając dzieci od stóp do głów, zamknęła drzwi. „Rysunki szkieletów na koszuli, guziki i hafty… Dave chciał, żebym uszyła pajęczynowy haft na jego czapkę czarownicy. ‘D’ dla Dave’a, a te guziki dyniowe… sama to uszyłam. Co się dzieje? Jak one zdobyły kostiumy Halloweenowe z pokoju mojego syna?” Rosemary pomyślała.
Po wręczeniu dzieciom kilku cukierków, Rosemary pospiesznie pobiegła do pokoju swojego syna. Otworzyła kuferek, który wyciągnęła spod łóżka. Nie było tam kostiumów Halloweenowych Dave’a.
Rosemary była oszołomiona. Zaczęła się pocić i płakać, siedząc na podłodze. „Kto je ukradł? Kto dał tym dzieciom ubrania mojego Dave’a?” Spojrzała w stan pokoju swojego zmarłego syna. Wyglądał na zmieniony i opuszczony. Prawie wszystko, co miał, w tym plakaty, zabawki superbohaterów i jego ulubiona kolekcja butów, zniknęło. Rosemary nie znalazła nic poza pustymi wieszakami w jego szafie. Miesiąc temu sprawdzała pokój Dave’a i wszystko było w porządku. Chciała zostawić tam wszystko na pamiątkę po swoim zmarłym synu, więc nigdy niczego nie oddała. Była zatem zaskoczona, odkrywając, że pokój Dave’a był niemal całkowicie pusty.
Rosemary natychmiast zadzwoniła do Lucasa, nie mogąc zrozumieć, co się dzieje. „Wszystko zniknęło. Nic, co należy do naszego dziecka, nie jest widoczne. Co się dzieje, kochanie? Kto usunął rzeczy Dave’a z tego miejsca?” Rosemary zauważyła dziwną niepewność na twarzy Lucasa w tej chwili. Po prostu odwrócił się, nie mogąc spojrzeć jej w oczy. „Co się dzieje, Lucas? Dlaczego milczysz? Co się stało z rzeczami mojego syna? I dlaczego te dzieci są ubrane jak on na Halloween?”
Rosemary zauważyła, że Lucas patrzy na pustą ścianę w kuchni. „Co się dzieje, kochanie? Dlaczego nic nie mówisz? Zaczynam tracić rozum. Czy ktoś mógłby mi powiedzieć, co się dzieje w tym domu?” Lucas obrócił się, jego oczy były pełne łez. Przytulił Rosemary i wyznał: „Wiem, jak bardzo Dave wciąż znaczy dla nas, skarbie. Ale nie mogłem patrzeć, jak jesteś tak zrujnowana,” powiedział. „Z moim przyjacielem poszliśmy do schroniska na końcu tej ulicy. Pomyślałem o naszym dziecku, gdy zobaczyłem tamte dzieciaki. Dlatego oddałem im wszystko, co miał. Kiedy widzę te dzieci w koszulach, spodniach czy nawet butach naszego syna, przypominam sobie Dave’a, a nie jakiegoś dziwnego, przypadkowego dzieciaka.”
Rosemary, wstrząśnięta jego słowami, poczuła, jak serce jej się łamie. „Lucas, dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? Dlaczego nie mówisz mi o tym, co się dzieje?” zapytała, próbując zachować spokój.
Lucas spojrzał jej w oczy, a jego wzrok był pełen bólu. „Chciałem cię chronić. Wiedziałem, że to zbyt trudne, by to przyjąć. Ale pomyślałem, że może te dzieci w jakiś sposób wypełnią pustkę po Dave’ie. Daliśmy im wszystko, co mogło sprawić, że poczują się lepiej, tak jak on zawsze chciał dzielić się swoimi rzeczami.”
W tej chwili Rosemary zrozumiała, że Lucas miał rację. Dzieci były jak małe odbicia jej syna. Zdecydowała się na coś, co zmieni wszystko.
„Pojedźmy tam, Lucas. Musimy to zobaczyć,” powiedziała. I razem poszli do schroniska, gdzie odkryli grupę dzieci, które wyglądały jak Dave, uśmiechające się w swoich starych kostiumach. Gdy Rosemary je zobaczyła, poczuła, jak jej serce znów zaczyna bić.
Wiedziała, że w ten sposób Dave wciąż żył. Uśmiechając się przez łzy, podeszła do dzieci i powiedziała: „Zróbmy razem lampiony i bawmy się w Halloween. W ten sposób będziemy pamiętać o Dave’ie i cieszyć się jego duchem.”
Dzieci z entuzjazmem przyjęły jej propozycję, a wkrótce dom Rosemary znów wypełnił się radością, śmiechem i wspomnieniami, które nie umarły.
