Był to najgorszy koszmar każdego rodzica, który stał się rzeczywistością, gdy rodzina Wesenbergów straciła swojego małego synka Teda pewnego niedzielnego popołudnia. Niestety, zdarzyło się to w miejscu, które miało być najbezpieczniejsze dla rodziny, gdzie nic nie mogło pójść nie tak, a jednak wszystko poszło źle.
Rodzina Wesenbergów znalazła Teda martwego w ich basenie. Jego ciało unosiło się na wodzie jak pływak, a Paul Wesenberg zanurkował, by ratować syna, ale było za późno – ani sztuczne oddychanie, ani przybyli na miejsce ratownicy nie potrafili przywrócić życia chłopcu.
Linda Wesenberg nie mogła znieść smutku po stracie syna i siedziała tak blada, nieruchoma i otępiała jak jej zmarły syn na pogrzebie. Po tygodniu bez Teda w domu Wesenbergów, sytuacja stała się chaotyczna, brutalna i tak ciężka, że mały Clark nie wytrzymał…
Linda i Paul walczyli z własną stratą, a ich kłótnie stawały się coraz częstsze. Clark słyszał głośne krzyki dochodzące z sypialni rodziców każdej nocy, a jego mama traciła cierpliwość, by potem płakać. Jego tata obwiniał mamę o śmierć Teda, a mama obwiniała tatę o wszystko. Clark chował się pod kocem każdej nocy, trzymając swojego misia i szlochając, kiedy słyszał kłótnie rodziców.
Żadna strata nie jest na tyle głęboka, by miłość jej nie uzdrowiła. Gdy Ted był z nim, wszystko było inne. Rodzice prawie się nie kłócili, a mama nigdy nie była smutna i zmartwiona. Całowała go na dobranoc, przytulała przed snem, ale teraz już tego nie robiła.
Przestała też robić śniadania, często zostawała w łóżku, mówiąc, że jest chora. Teraz to Paul przygotowywał im tosty i jajka na śniadanie, a wieczorem wracał wcześniej, by ugotować obiad, choć jego gotowanie było dalekie od jakości potraw, które przygotowywała Linda.
Clark tęsknił za bratem. Tęsknił za Tedem tak bardzo, że życzyłby sobie, aby poszedł w miejsce, w którym teraz był… ponieważ rodzice już nie dbali o niego, który wciąż żył. Wszystko, co ich obchodziło, to kto ponosi winę za śmierć ich drugiego syna.
Pewnego wieczoru sytuacja stała się jeszcze gorsza. Clark znów usłyszał, jak rodzice się kłócą, i był tak sfrustrowany, że nie mógł tego znieść. “Mamo! Tato! Proszę, przestańcie!” krzyknął, wpadając do ich sypialni. “Proszę, przestańcie! Nie lubię, kiedy się kłócicie!”
“Patrz, Paul!” syknęła jego mama. “Straciłam Teda przez ciebie, a teraz Clark cię nienawidzi!”
“O, naprawdę, Linda?” odparł Paul. “A co z tobą? Wydaje mi się, że Clark nie jest z ciebie dumny!”
Rodzice Clarka zapomnieli, że był w ich pokoju, i kontynuowali kłótnię. Znowu zaczęli obwiniać się nawzajem za śmierć Teda, a Clark postanowił, że nie chce już dłużej tam być. Ich dom był pełen krzyków i łez od momentu, gdy Ted odszedł, a Clark zaczął nienawidzić swojego domu.
“Nie cierpię was obu…” wyszeptał, łzy spływające po policzkach. “NIE CIERPIĘ WAS, MAMO I TATO! Nie chcę z wami żyć! Idę spotkać się z Teddem, bo tylko on mnie kochał!”
Clark wybiegł z pokoju rodziców i wybiegł przez drzwi frontowe. Zatrzymał się, by zebrać dalie, które z Tedem sadzili w ich ogrodzie, a potem pobiegł na grób Teda, który znajdował się tylko kilka uliczek od ich domu.
“Patrz, znowu go rozczuliłaś. Na pewno teraz czujesz ulgę!” warknął Paul.
“Rozczuliłam go? Przestań udawać, że to ja jestem tą złą osobą!” odpowiedziała Linda.
Linda i Paul kontynuowali swoje kłótnie, nie martwiąc się o swojego małego syna, który uciekł na cmentarz sam. Clark szlochał, przyciskając palce do nagrobka brata i bawiąc się palcami po inskrypcji.
“W ukochanej pamięci Teda Wesenberga,” brzmiał napis na nagrobku.
Clark zalał się łzami na widok grobu swojego brata. Tęsknił za Tedem tak bardzo, że czuł, jakby jego serce miażdżyło tęsknota…
Nagle poczuł dziwny chłód na swojej twarzy, jakby ktoś go dotknął. Odwrócił się, ale na cmentarzu nikogo nie było… czy to możliwe, że Ted wrócił, by go pocieszyć?
