Jednego niedzielnego popołudnia rodzina Wesenbergów straciła swojego małego synka, Teda, co było największym lękiem rodziców. Niestety, wszystko poszło źle, mimo że miało się wydarzyć w miejscu, które miało być najbezpieczniejsze dla rodziny. Ted został znaleziony martwy w basenie rodziny Wesenbergów. Paul Wesenberg wskoczył do wody, by uratować swojego syna, ale było już za późno; ani jego próba reanimacji, ani pomoc wezwanych przez niego ratowników nie mogły uratować życia dziecka.
Jego ciało unosiło się na wodzie, jak pływający materac. Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Podczas jego pogrzebu, Linda Wesenberg siedziała blada, martwa i nieruchoma, jak jej zmarły syn, ponieważ nie mogła poradzić sobie z żalem po jego stracie. Potem, gdy Ted opuścił dom Wesenbergów na tydzień, wszystko stało się burzliwe, wręcz brutalne, tak okrutne, że mały Clark nie wytrzymywał. Paul i Linda kłócili się każdego dnia, za każdym razem, zmagając się z żalem po stracie syna. Każdej nocy, gdy Clark słyszał głośne dźwięki dochodzące z pokoju jego rodziców, jego matka zaczynała się denerwować i w końcu płakała. Matka Teda obwiniała swojego męża o śmierć syna, a ojciec obwiniał ją o to samo. Każdej nocy, gdy słyszał kłótnie, Clark chował się pod kołdrą, trzymając swoją pluszową zabawkę i płacząc.
Żadna strata nie jest tak wielka, by nie można było jej uleczyć miłością. Kiedy Ted jeszcze z nim był, wszystko było inne. Wtedy jego mama nigdy nie była przygnębiona ani zła, a jego rodzice rzadko się kłócili. Zanim położyła go spać, zawsze przytulała go i całowała na dobranoc, ale ostatnio przestała to robić. Ponadto przestała przygotowywać śniadania i często leżała w łóżku, twierdząc, że jest chora. Teraz Paul wracał do domu wcześniej, by przygotować dla nich kolację, ale jego gotowanie wcale nie było tak dobre jak Linda. Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Clark tęsknił za swoim bratem. Ponieważ jego rodzice już nie dbali o swojego żyjącego syna, marzył, żeby znaleźć się w miejscu, gdzie był jego brat, ponieważ tak bardzo za nim tęsknił. Dla rodziców liczyło się tylko to, kto był odpowiedzialny za stratę drugiego syna. Sytuacja pogorszyła się pewnego wieczoru. Gdy Clark znów usłyszał kłótnie rodziców, zdenerwował się tak bardzo, że stracił panowanie nad sobą. „Mamo! Tato! Proszę, przestańcie!” – krzyknął, wpadając do ich sypialni. „Proszę, nie! Denerwuje mnie, gdy się kłócicie.” Usłyszał, jak jego matka syczy: „Zobacz, Paul! Straciłam Teda przez ciebie, a teraz Clark cię nienawidzi!” „Naprawdę, Linda?” – odparł Paul. „A ty co? Nie wierzę, że Clark jest zadowolony z ciebie.” Rodzice Clarka wciąż się kłócili, zapominając, że ich mały syn był w ich pokoju. Clark postanowił, że nie chce już dłużej tam być, gdy znów zaczęli obwiniać się nawzajem za śmierć Teda. Od chwili, gdy Ted odszedł, w ich domu było mnóstwo płaczu i krzyków, a Clark zaczął to nienawidzić.
„Nienawidzę was obojga…” – powiedział, łzy napływały mu do oczu. „TATUŚ I MAMUSIA, JESTEŚCIE NIENAWIDZENI! Nie chcę z wami mieszkać! Tylko Ted mnie kochał, więc pójdę, żeby się z nim spotkać.” Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Ted wybiegł z pokoju rodziców. Zanim pobiegł na cmentarz, gdzie spoczywał Ted, zatrzymał się, by zebrać dalie, które razem z bratem posadzili w ogrodzie. „Zobacz, znowu go doprowadziłaś do łez. Na pewno się teraz cieszysz.” – warknął Paul. „Sprawiłam, że płakał? Przestań udawać, że to ja jestem tutaj złoczyńcą.” Paul i Linda wciąż się kłócili, nie przejmując się tym, że ich mały syn uciekł na cmentarz. Clark przyłożył palce do nagrobka brata, przesuwając je po inskrypcji: „W ukochanej pamięci Teda Wesenberga.” Gdy Clark zobaczył grób brata, zaczął płakać bez opamiętania. Tak bardzo brakowało mu Teda! Tylko dla celów estetycznych | Źródło: Unsplash Tylko dla celów estetycznych | Źródło: Unsplash Płakał: „Ja… Tęsknię za tobą, Ted. Czy możesz prosić anioły, by cię przywróciły?” „…a między mamą a tatą wciąż są kłótnie. Już mnie nie kochają, Ted. Nie dbają o mnie i mnie nienawidzą. Ted, proszę, wróć. Proszę?” Nawet tata nie gra ze mną w piłkę. Nigdy w życiu Clark nie czuł się tak samotny.
Klęczał na twardej trawie i kładł dalie obok grobu brata, dzieląc się z nim swoimi troskami i tym, jak czuł się zapomniany i niezauważony. Opowiadał Tedowi, jak bardzo za nim tęskni, jak ciężko mu żyć bez niego, jak zmienili się jego rodzice. Clark nie mógł przestać płakać. Skarżył się na swoją samotność, spalone śniadania i to, że już nie uprawiał dalii. Po długiej rozmowie z bratem, jego serce uspokoiło się na tyle, że nie zauważył upływu godzin ani zanikania światła. Na cmentarzu nikogo nie było widać, wszystko było opustoszałe. Jednak po raz pierwszy od śmierci Teda Clark poczuł spokój, więc postanowił, że nie wróci do domu. Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Tylko dla ilustracji | Źródło: Pexels Nagle, za nim, usłyszał szelest suchych liści. Przestraszony Clark rozejrzał się dookoła. O tej porze, kto mógł odwiedzić cmentarz? Wciąż rozglądając się, zerwał się na nogi ze strachu, gdy dźwięk stawał się coraz głośniejszy. Clark odwrócił się, by uciec, przerażony, że nie jest sam, ale było już za późno. Zobaczył kilku ludzi w czarnych szatach, którzy szli w jego stronę. Niosąc pochodnie, mieli kaptury na głowach. „Spójrz, kto wkroczył do naszego cieniowego królestwa!” – powiedział jeden z nich. „Chłopcze, nie powinieneś ryzykować, wchodząc tu.” „Kim… kim jesteście?” – zapytał, łzy napływały mu do oczu. „Proszę, pozwólcie mi odejść!” Clark drżał ze strachu, nie wiedząc, jak się wydostać z tej sytuacji. Mężczyźni nie pozwolili mu uciec.
I w tym momencie z nieba opadł płatek śniegu, a z mroków wyłonił się Ted, trzymający w rękach ogromny klucz. “Przyszedłem cię zabrać, Clarku,” powiedział cicho. “Czas na ciebie. Twój dom nie jest tutaj.”
