Serce jednorękiego chłopca idzie do chorej babci swojego zmarłego przyjaciela, a on robi dla niej bulion, mimo że robi to jedną ręką. Chora starsza pani odwdzięcza się swojej dobroczynności w najbardziej wzruszający sposób.
„Obiecujesz mi, że zaopiekujesz się Gran Molly? Jest zmęczona, ale tego nie mówi, Edward,” George powiedział ze łzami w oczach swojemu najlepszemu przyjacielowi. Mieszkał ze swoją babcią po tym, jak rodzice go porzucili z powodu diagnozy białaczki. Ponieważ Edward był jego najlepszym przyjacielem, poprosił Edwarda, aby pilnował jego babci, jeśli jego choroba go od niej zabierze.
„Nie martw się, Georgie! Nic ci nie będzie! Wiem, że jesteś bardzo chory, ale pamiętam, że też byłem tak chory. Byłem w szpitalnym łóżku, tak jak ty, ale wyzdrowiałem. Ty też wyzdrowiejesz – zapewnił Edward George’a z największym uśmiechem na twarzy.
Tylko w celach ilustracyjnych
Edward i George byli dziewięciolatkami i najlepszymi przyjaciółmi. Uczęszczali do tej samej szkoły, mieszkali w tej samej okolicy i rozbijali niezliczone szyby sąsiadów, dopóki George nie zemdlał i został przewieziony do szpitala.
Molly i Edward odkryli, że George ma białaczkę, a lekarze doradzili im, aby jak najszybciej rozpocząć leczenie. Molly wydała wszystkie swoje oszczędności i zarobki, aby dobrze widzieć swojego wnuka, ale stan zdrowia George’a pogorszył się i pewnej nocy zmarł we śnie.
Edward płakał niekontrolowanie, gdy stał przed grobem George’a. „Georgie, zaopiekuję się Gran Molly! To jest obietnica! Będę za tobą tęsknić…” szlochał. Potem usiadł obok swojego kumpla, opowiadając mu wszystko, co go niepokoiło.
Dwa lata temu Edward i jego matka umieli straszliwy wypadek samochodowy i niestety zmarła, zanim zdążyła dotrzeć do szpitala. Edward, z drugiej strony, przeżył, ale stracił rękę.
Dla siedmiolatka to nie było łatwe. Potem kolejna tragedia dotknęła życie młodego chłopca i jego ojciec go porzucił. Edward został ze swoją owdowiałą babcią, która wychowywała go sama.
Ponieważ Edward był jednoręczny, wszyscy w jego klasie drażnili się z nim. Żadne z dzieci nie zaprzyjaźniło się z nim oprócz George’a. Był jedynym przyjacielem Edwarda i umarł za wcześnie. To złamało Edwarda w środku.
„Basia, czy mam pecha? Pamiętasz, jak tatuś mnie zostawił, powiedział, że mam pecha. Wszyscy, których kochałem, zmarli – Edward szlochał pewnego wieczoru do swojej babci, Agnes.
Tylko w celach ilustracyjnych
Ocierając jego łzy, starsza kobieta przytuliła go blisko. „Och, nie wszyscy, kochanie! Jesteś najpiękniejszym chłopcem na tym świecie! Dlaczego miałbyś tak myśleć?”
„Przynoszę pecha, Granma. Robię ludziom złe rzeczy, więc Bóg mnie ukarał i zabrał mi rękę. Kiedyś uwielbiałem grać na skrzypcach, ale już nie mogę na nich grać.”
Miłość przychodzi w różnych formach.
„Nie, kochanie, to nie dlatego Bóg wziął cię za rękę….” Tylko Agnes wiedziała, jak trudno było utrzymać łzy na dystans, kiedy Edward to powiedział.
„Widzisz, Bóg miał dwie opcje,” wyjaśniła. „On mógłby dać ci piękne życie do życia, ale musiałby ci coś odebrać, albo mógłby odebrać ci życie… Bóg chciał, żebyś żył długo i szczęśliwie, więc dał ci życie, ale wiesz, Bóg posyła nam kłopoty, aby uczynić nas silniejszymi. Mój wnuk jest najsilniejszym chłopcem, jakiego znam. Może zrobić wszystko, co potrafią zrobić inne dzieci w jego wieku. Posiadanie tylko jednego sprawia, że jesteś wyjątkowy.”
Edward spędził resztę wieczoru rozmawiając o swoich obawach z Agnes, a ona mądrze odpowiadała na jego pytania. Edward przestał płakać przed obiadem i spokojnie poszedł spać.
„Muszę jutro zobaczyć się z Gran Molly, Granma,” powiedział, gdy schowała go do łóżka. „Ona musi być taka samotna. Czy mogę iść jutro do jej domu?”
„Oczywiście, że możesz, kochanie, teraz idź do łóżka… Dobranoc,” Agnes wyłączyła światła w swojej sypialni i wyszła z pokoju.
Tylko w celach ilustracyjnych
Po szkole następnego dnia Edward poszedł do domu Molly i zapukał do jej drzwi. Starsza kobieta była zgięta i zawsze chodziła na lasce, więc zajęło jej trochę czasu na odpowiedź.
Kiedy pojawiła się na progu, Edward zauważył, że Molly wygląda na chorą. „Gran Molly!” płakał. „Wszysz w porządku?”
„Och, mam lekką gorączkę i przeziębienie, Edward. Wejdź, wejdź. Czy twoje zajęcia się skończyły?”
„Tak, Gran Molly,” odpowiedział Edward, wszedl do środka, „ale wyglądasz tak….”
„Och, przypominasz mi moją Georgie!” odcięła go słodko. „On też tak bardzo się o mnie martwił. Usiądź. Dam ci trochę ciasteczek i mleka.”
Kiedy Edward siedział w salonie, czekając na ciasteczka, zobaczył, że Molly ma problemy z poruszaniem się po domu. Wydawała się bardzo blada i słaba, a on się o nią martwił.
Kiedy Edward wrócił do domu tego popołudnia, nie mógł wyrwać z głowy bladej twarzy Molly. Postanowił zrobić jej specjalną zupę, którą jego matka robiła dla niego, gdy tylko chorował. Nie przeszkadzał Agnes, ponieważ drzemała po południu. Znalazł książkę kucharską swojej matki w szufladzie w jej sypialni i uważnie postępował zgodnie z przepisem.
Tylko w celach ilustracyjnych
Będąc jedną ręką, nie było łatwo małemu Edwardowi prawidłowo wymieszać zupę, ale nie poddał się! Agnes powiedziała mu, że jest wyjątkowy, ponieważ może zrobić wszystko jedną ręką!
Ale niestety, Edward utknął w połowie przepisu po jego spróbowaniu. „Um… mniej jest sól. Czy Gran Molly je mniej soli? Babcia też je mniej soli, więc może będzie OK….”
Wreszcie, zupa Edwarda prawie nie miała soli, ale miała miłość, którą w nią włożył. Starannie zapakował go w termos z kilkoma krakersami w pudełku i napisał notatkę dla Agnes.
„Idę zobaczyć Gran Molly. Niedługo wrócę, Granma.”
Kiedy Molly otworzyła drzwi po raz drugi Edwardowi i dowiedziała się, że zrobił dla niej zupę, jej łzy nie ustały. „Nie jest tak smaczny jak mojej mamy, ale starałem się jak mogłem… No cóż, jest mniej soli, ponieważ moja babcia też je mniej soli” – powiedział z głupim uśmiechem, a Molly była wzruszona.
Tylko w celach ilustracyjnych
Kiedy podała sobie zupę i wypiła jej pierwszą łyżkę, Edward z niecierpliwością czekał na informację zwrotną. Zupa była nieco przesadzona, ale Molly nie przestała jej skończyć.
„To była idealna zupa na moje przeziębienie, Edward,” powiedziała wilgotnymi oczami. „Będę w porządku za kilka minut!” a Edward uśmiechnął się szeroko.
„Dbaj o siebie, Gran Molly. Wychodzę, pa – pa!”
Kiedy Edward wrócił do domu, Agnes go przytuliła. „Och, wszystko w porządku… powinieneś był mnie obudzić, kochanie. Nie powinieneś tak bawić się ogniem! Zrobiłeś zupę, prawda?”
„Jestem twoim wyjątkowym chłopcem, Granma!” powiedział radośnie. „Jestem w porządku.”
Od tego czasu Edward codziennie opywał zupę dla Molly, dopóki nie wyzdrowiała. Pewnego dnia, kiedy Edward wrócił ze szkoły, Agnes dała mu kopertę. „Ktoś wysłał ci niespodziankę, aby podziękować za twoją życzliwość,” uśmiechnęła się.
Edward otworzył kopertę i znalazł czek z kilkoma zerami. Nie wiedział nawet, jak odczytać kwotę, ale przeczytał z nią notatkę i rozpłakał się.
„Mój najdroższy Edward,
Dziękuję, że jesteś aniołem i przyniosłeś mi najsmaczniejszą zupę na świecie. Teraz mam się o wiele lepiej. Twoja zupa była pomocna, więc pomyślałem, dlaczego nie dać ci małej niespodzianki w zamian? Georgie powiedział mi kiedyś, że uwielbiasz grać na skrzypcach, ale musiałeś zrezygnować z tego po wypadku. To ci pomoże. Możesz dostać protezę – nie zrozumiesz, co to znaczy, więc poproś swoją babcię o pomoc.
Z miłością,
Babcia Molly.”
„Gran Molly pomaga ci, Edward. Cieszy się, że jej pomogłeś. Możesz odzyskać swoją rękę! Nie było mnie na to stać, ale Bóg posłał ją, aby nam pomóc” – powiedziała Agnes, a Edward przytulił ją we łzach.
„Jeśli Gran Molly jest szczęśliwa, to znaczy, że dotrzymałam obietnicy dla George’a, Granma! Jestem taka szczęśliwa!”
Tylko w celach ilustracyjnych
Po otrzymaniu protezy ręki Edward znów mógł grać na skrzypcach. Z czasem bardziej zakochał się w muzyce i postanowił w niej rozpocząć karierę. A kiedy zabrakło mu funduszy na studia, Molly wkroczyła, aby mu pomóc.
Dziś Edward jest znanym muzykiem w swoim mieście i stało się to możliwe, ponieważ dwaj chłopcy i babcie pomagali sobie nawzajem jak rodzina. Edward został wnukiem Molly po tym, jak George ją opuścił i spełnił obietnicę złożoną jego zmarłemu przyjacielowi.
Czego możemy się nauczyć z tej historii?
Miłość przychodzi w różnych formach. Agnes i Molly dobrze wychowali swoich wnuków, a chłopcy uważali rodzinę za swoją własną. To ich miłość do siebie nawzajem sprawiła, że było to możliwe.
Zupy z mniejszą ilością soli i dużą ilością miłości zapobiegają szkodliwym chorobom. Chociaż zupa Edwarda była technicznie bezsolna i przegotowana, pomogła Molly, ponieważ podczas jej robienia mieszał dużo miłości.
Podziel się tą historią ze swoimi przyjaciółmi. To może rozjaśnić ich dzień i zainspirować.
