Dzieci wyśmiewały dziewczynkę, z którą jeździły autobusem szkolnym, ponieważ była źle ubrana i mówili, że śmierdzi. Pewnego dnia były w szoku, gdy zobaczyły ją w telewizji, co całkowicie zmieniło ich postrzeganie jej. W pierwszej klasie Nikki była inna niż wszyscy. Była słaba i delikatna, dużo mniejsza od swoich rówieśników. Wszyscy w jej klasie wiedzieli, że Nikki żyła w biedzie i że jej matka była jedyną osobą, która z nią mieszkała. Niestety pewnego dnia sprawy stały się o wiele gorsze. Ponieważ jej matka pracowała na dwóch etatach, Nikki codziennie wracała do domu
autobusem. Pani Evans, kierowca autobusu, czekała na Nikki codziennie, ponieważ była przyzwyczajona, że podróżuje sama. Pewnego dnia, gdy Nikki czekała na autobus, pani Evans zauważyła, że dziewczynka była dość przygnębiona. Miała na sobie zużyte ubrania z plamami, dziurami i zaciągnięciami. „Dzień dobry, Nikki!” powiedziała pani Evans. „Czy wszystko w porządku?” Nikki uśmiechnęła się, patrząc na panią Evans. „Dzień dobry, pani Evans. Tak, wszystko w porządku,” odpowiedziała i wsiadła do autobusu.
Była przyzwyczajona, że inni ignorowali ją, więc czuła ulgę, że ktoś z nią rozmawia. W autobusie było już kilka dzieci. Jedna dziewczynka z drugiej klasy, Martha Reeves, była rozpieszczoną, bogatą dziewczyną. Gdy tylko zobaczyła ubranie Nikki, zaczęła się śmiać. „O mój Boże!” krzyknęła. Wskazała na Nikki i powiedziała: „Patrzcie na tego stracha na wróble!” Zażenowana nieoczekiwaną uwagą, Nikki spuściła wzrok. Siedziała cicho w ostatnim rzędzie autobusu, płacząc. „Skąd wzięłaś
te ubrania? Z kosza na śmieci?” zapytała Martha, próbując dokuczyć Nikki. Podbiegła do niej, wzięła się za nos i powiedziała: „Fuj! Pachniesz jak worek na śmieci!” W odpowiedzi, inne dzieci również zatkały nosy. Ktoś zaśmiał się i powiedział: „Bierzesz prysznic, czy w ogóle myjesz zęby?” „Nie żartuj! Martha szarpnęła Nikki za ramię i powiedziała: „Nie możesz chodzić do szkoły wyglądając i pachnąc tak jak teraz!” „Wracaj do domu, proszę!” szarpała ją za ramię i krzyczała: „Wróć do swojego brudnego domu!” Mimo cierpienia, Nikki milczała. Raczej płakała w ciszy,
podczas gdy dziewczyny wyśmiewały ją i próbowały wyrzucić ją z autobusu. Wtedy rozległ się krzyk, a dziewczynki podskoczyły. „Dość!” powiedziała pani Evans. „Przestańcie dręczyć tę biedną dziewczynkę!” Po usłyszeniu wszystkiego, pani Evans postanowiła zatrzymać autobus, by bronić Nikki. Krzyknęła, by Nikki usiadła z przodu, zaraz za siedzeniem kierowcy, i zaczęła kierować się do tyłu. Pani Evans nie mogła przestać myśleć o tym, co wydarzyło się w autobusie, gdy wysadziła dzieci w szkole. Postanowiła dowiedzieć się, dlaczego Nikki nosi ubrania, które wyglądają na brudne. Po pracy
odwiedziła dom Nikki. Odkryła całą prawdę i była zszokowana tym, co zobaczyła. Córka pani Evans pracowała w firmie medialnej. Szybko podzieliła się historią Nikki ze swoją córką przez telefon. W przyszłym tygodniu Nikki przyszła na przystanek autobusowy w podartych ubraniach. Martha i jej koleżanki zakrywały nosy i szeptały między sobą. Pani Evans pokręciła głową, ale czuła ulgę, że twarz Nikki nie była już celem złośliwych uwag dziewczyn. Kilka dni później rodzice, nauczyciele i dzieci spotkali się na zebranie w szkole. Ani Nikki,
ani jej matka nie pojawiły się. W trakcie rozmowy, pani Evans weszła do klasy i włączyła telewizor. Na jednej z najpopularniejszych stacji telewizyjnych pojawił się materiał o Nikki. Stacja nagrała go po tym, jak córka pani Evans sfilmowała jego historię. Pani Evans zdała sobie sprawę, że cała naród mógłby skorzystać z poznania życia Nikki, po wysłuchaniu jej opowieści. Kierowca autobusu był pod wrażeniem jej silnej postawy, mimo że była to młoda i delikatna dziewczynka. Nikki nabrała cechy niezależności z wychowania bez ojca.
Ubezpieczyciel odmówił pokrycia kosztów leczenia matki Nikki, gdy ta zachorowała. Z tego powodu matka Nikki nie mogła gotować dla niej, sprzątać w domu ani wozić Nikki do szkoły, ponieważ była przykuta do łóżka. Podczas choroby matki, Nikki wzięła odpowiedzialność za dbanie o siebie i ją. Wykonywała prace domowe, wynosiła śmieci, gotowała posiłki dla siebie i matki, prała swoje ubrania i podawała matce leki. Nikki zaczęła zajmować się obowiązkami domowymi jeszcze przed rozpoczęciem szkoły, dlatego jej ubrania były często podarte i zabrudzone, co odkryły Martha i inne dzieci po obejrzeniu materiału. Mała, ale
odważna i silna Nikki została pochwalona w telewizyjnych wiadomościach. Zwracając się do obecnych rodziców, pani Evans ujawniła prawdziwy powód, dla którego włączyła telewizor. „Codziennie na autobusie, wasze dzieci wyśmiewają Nikki. Mam nadzieję, że program pomógł wam zrozumieć, jak ważne jest traktowanie każdego z szacunkiem, dzieci. Radzę wam, byście zawsze byli mili, ponieważ każdy zmaga się z czymś, o czym nie zawsze wiemy.” Od tego dnia nikt już nie wyśmiewał Nikki. Po drodze do szkoły dzieci zawsze
pozdrawiały ją pierwsze i okazywały jej miłość, dając jej napoje i przekąski. Aby Nikki mogła codziennie nosić czyste ubrania do szkoły, Martha i jej przyjaciółki podarowały jej część swoich sukienek. Rodzice także połączyli swoje fundusze, by umożliwić matce Nikki operację. Kobieta wkrótce opuściła szpital i wróciła do pracy. Ku ich zdziwieniu, dyrektor stacji telewizyjnej czekał na nich w domu z czekiem. „Widzowie telewizyjni, którzy byli zainspirowani waszą historią, przekazali te pieniądze.” Przekazując czek, dyrektor powiedział: „Mamy nadzieję, że użyjecie tego, by zapewnić przyszłość Nikki i poprawić waszą sytuację życiową.” Nikki i jej matka mogły
wykorzystać te fundusze, aby opłacić jej edukację. Dodatkowo udało im się kupić skromny nowy dom i żyć wygodnie.
