Dzieci z sąsiedztwa śmiały się z biednej dziewczynki za jej kostium i nie zaprosiły jej do wspólnego zbierania słodyczy. Ale odkryły niespodziewany powód, dla którego zdobyła więcej słodyczy na Halloween niż wszyscy inni. “Nie! Nie możesz iść z nami! Zobacz na swój strój! Jest bardzo brzydki.”
Madison spojrzała w dół z zawstydzeniem, gdy jedna dziewczynka powiedziała jej, że mimo jej ekscytacji kostiumem czarownicy, jej tata w końcu ją znalazł. “Tak! Jest brzydki.” Inne dzieci wskazywały na nią i się śmiały. “Ale to kostium czarownicy!” Te łobuziaki śmiały się jeszcze głośniej, gdy Madison im to powiedziała i się obróciła. “Nie! Kostium staruszki jest brudny! Czarownicą jestem ja! Zobacz na mój strój!” Dziewczyna o imieniu Anna obróciła się i z szyderstwem powiedziała: “Jest nowy, a moi rodzice zrobili go specjalnie dla mnie.” Technicznie rzecz biorąc, inne dzieci miały rację, gdy przytaknęły. Anna miała na sobie piękny, nowy strój. Nawet jak na kostium Halloweenowy dla małej dziewczynki, wyglądał na drogi. Jej rodzice byli dość bogaci, dlatego zawsze nosiła najładniejsze rzeczy.
Kilka dni wcześniej Madison zapytała ojca, czy może dostać kostium podobny do Anny. Ashton, jej tata, pokiwał głową i dał jej smutne spojrzenie. “Kochanie, nie możemy w tym momencie. Ale wkrótce. Przysięgam. Kiedyś będziesz miała najlepszy kostium.” Dziewczynka była zachwycona, gdy tata przyniósł do domu tani, używany kostium czarownicy na kilka dni przed Halloween. “
Tato, dziękuję! Ten strój czarownicy na pewno wszystkim się spodoba! Jestem wdzięczna.” Jej córka nigdy nie prosiła o wiele, więc Ashton chciał, aby mógł zrobić dla niej więcej, ale miał nadzieję, że będzie cieszyć się zbieraniem słodyczy z innymi dziećmi. Niestety, tak się nie stało. Jej ubranie było wyśmiewane przez nich. “Nie możesz iść z nami!” szydziła Anna. “Po pierwsze, muszę być jedyną czarownicą w naszej grupie. Po drugie, to obrzydliwe! Nigdy nie możesz być z nami! Wynoś się!” Madison została sama i upokorzona na środku drogi, gdy inne dzieci śmiały się i przytakiwały, a potem wszystkie poszły zbierać słodycze na wieczór.
Mała dziewczynka początkowo rozważała, czy poprosić ojca, by poszedł z nią, bo był tak szczęśliwy, że kupił jej kostium, ale postanowiła pójść zbierać słodycze sama, ponieważ nie chciała, żeby wiedział, że inne dzieci nie doceniają go. W końcu znała większość sąsiadów. Często oferowała pomoc, pomagając im w ich roślinach i przynosząc zakupy. Była dobrze znana w okolicy. Nie musiała spędzać czasu z Anną i jej przyjaciółmi. Dziewczynka lekko uniosła brodę w defiance i wymamrotała do siebie: “Oni się nie liczą”, zanim zaczęła iść. Gdy dzieci wróciły na chodnik po zdobyciu cukierków u pani Vaughan, Madison podeszła i nacisnęła dzwonek. Zaśpiewała: “Cukierek albo psikus!” do starszej pani, która się uśmiechnęła. “Cześć, skarbie! Miło cię widzieć! Po prostu uwielbiam twój strój!” powiedziała pani Vaughan. “Jesteś najładniejszą czarownicą, jaką widziałam dzisiaj!” Madison uśmiechnęła się, gdy starsza pani wręczyła jej mnóstwo czekoladek. Dorośli komplementowali ją, gdy przechodziła do następnego domu i kolejnego, upewniając się, że dręczyciele odeszli, zanim zadzwoniła do drzwi. Otrzymywanie tylu słodyczy poprawiło jej nastrój. Nie zauważyli, nawet jeśli nie sądziła, że grupa Anny to zrobiła.
Jednak pod koniec wieczoru, gdy Madison wracała do domu, dostrzegła, że grupa dzieci zatrzymała się w parku. Zdziwiła się, gdy zobaczyła Annę, która z wyraźną zazdrością wpatrywała się w jej pełny worek słodyczy. Wówczas Madison, zamiast uciekać, podeszła do nich i zapytała: “Czy chcecie coś z moich słodyczy?” Dzieci były zaskoczone, a Anna wyraźnie speszona. Madison wyciągnęła rękę, oferując kilka czekoladek.
“Wiem, że Halloween to czas dzielenia się. Może następny rok będzie lepszy?” powiedziała z uśmiechem. O dziwo, dzieci zaczęły się uśmiechać, a Anna, widząc uprzejmość Madison, powiedziała: “Może nie jest tak źle być czarownicą w tym roku.” I tak zawiązała się przyjaźń, która zmieniła nie tylko Halloween, ale i kolejne dni w ich małej społeczności.
