Po śmierci męża, kobieta, którą ojciec wyrzucił z domu, gdy miała szesnaście lat, za to, że umawiała się z biednym chłopakiem, znalazła się na ulicy ze swoimi czterema dziećmi. Kiedy lokaj Steve’a Waltona poinformował go, że pastor Morris czeka na jego przybycie, nie był wcale podekscytowany. Nie miał ochoty na kazania mężczyzny ani prośby o wsparcie społeczności, ponieważ był wyczerpany po długiej podróży z Singapuru. Na powitanie machnął zirytowaną ręką i kazał wprowadzić
pastora. Powiedział: „Zaczynaj, człowieku!”. „Czego chcesz tym razem?” – zapytał. Pastor odpowiedział łagodnie: „Pan Waltonie, widziałem Susan”, a serce Steve’a niemal stanęło. Prawie piętnaście lat wcześniej jego jedyna córka zniknęła z jego domu i nigdy więcej się nie pojawiła. „Susan?” – powiedział Steve z trudem. „Gdzie? Kiedy? Jak ona się ma?” „Byłem w Los Angeles, pomagając przyjacielowi, który prowadzi misję wśród bezdomnych, i tam ją zobaczyłem” – odpowiedział pastor. „Wolontariuszka?” – zapytał Steve. „Nie” – odpowiedział pastor z trudem. „Pan Waltonie, ona nie była wolontariuszką. Nie ma domu. Mieszka w samochodzie z dziećmi”. Steve musiał usiąść, bo poczuł się oszołomiony. „Bezdomna? Moja Susan?
Dzieci?” – zapytał. Pastor odpowiedział: „Boję się, że tak. I nie chciała nawet słuchać, kiedy powiedziałem jej, żeby wróciła do domu”. „Dlaczego?” – zapytał Steve ostro. „Nie jest już z tym nędznikiem, prawda?” „Jej mąż zmarł trzy lata temu, panie Waltonie” – odpowiedział pastor. „I powiedziała mi, że nie chce przyprowadzać swoich dzieci do domu, w którym ojciec jest pogardzany”. Steve Walton poczuł starą, dobrze znaną falę złości. Susan opierała się mu nawet piętnaście lat później! Przypomniał sobie sytuację w jego gabinecie, kiedy patrzyła na niego spokojnym wzrokiem, a on wykrzykiwał: „W ciąży w wieku szesnastu lat, a z OGRODNIKIEM!” „Cóż, zajmiemy się TYM, i on już jest zwolniony! Nie zobaczysz tego faceta nigdy więcej!” Susan odpowiedziała: „
TO jest moje dziecko, tato” – jej głos drżał. „A facet, którego kocham, to ON. Zamierzam wyjść za niego”. „Weźmiesz za niego ślub, to jesteś na własną rękę, Susan, rozumiesz?” – krzyknął Steve z gniewem. „Nic, żadnych pieniędzy! Opuszczasz mój dom, kiedy go poślubisz”. Susan płacząc spojrzała na niego. Powiedziała: „Kocham cię, tato”. Potem odeszła, odwracając się. Steve zlecił detektywom, aby ją ścigali, ale żadnemu się nie udało. Zapytał pastora: „Ile dzieci?” „Cztery” – odpowiedział duchowny. „Chłopak, trzy dziewczynki. Śliczne dzieci”. Steve chwycił telefon i wykrzyczał polecenia, żeby przygotować jego odrzutowiec.
„Pastorze, lecisz ze mną do Los Angeles, zabierz mnie do mojej małej dziewczynki?” – powiedział łagodnie. Po uzyskaniu zgody pastora, obaj mężczyźni wsiedli do prywatnego samolotu Steve’a i w ciągu dwóch godzin byli na południu. Pastor zaprowadził ich na parking przed dużym centrum handlowym, gdzie czekała limuzyna. W tyle parkingu stał samochód dostawczy, a na jego końcu rozstawiony był namiot. Pastor Morris powiedział Steve’owi, że bank przejął hipotekę, a firma ubezpieczeniowa odmówiła wypłaty odszkodowania, gdy mąż Susan zginął w wypadku związanym z pracą. Susan spakowała stary samochód z dziećmi i ich skromnymi rzeczami. Pracowała jako sprzątaczka w centrum handlowym. Pod koniec dnia ona i dzieci korzystały z udogodnień w centrum, kupując to, co zostało po
posiłkach w restauracjach. Mimo wszystko potrafiła utrzymać dzieci czyste, nakarmione i zapisać je do szkoły. Zbliżając się do samochodu, mężczyźni usłyszeli śmiechy i radosne głosy. Wtedy dwoje dzieci wypadło z tylnego siedzenia. Najstarsza dziewczynka, mająca około czternastu lat, śmiała się, kiedy łaskotała około siedmioletniego chłopca. Dzieci zatrzymały się, wpatrując się w Steve’a i pastora Morrisa. „Mamo!” – powiedziała dziewczynka. „Znowu ten stary przyjaciel pastora!”. „Pastor Morris?” – usłyszał znajomy głos z wnętrza namiotu. Steve dostrzegł zdziwienie na twarzy Susan, gdy zobaczyła go stojącego za pastorem. „Tato?” – powiedziała, a łzy napłynęły jej do oczu. Steve był w szoku. Jego córka wyglądała na znacznie starszą, niż wskazywałby jej rzeczywisty wiek – trzydzieści jeden lat. Jej ręce były szorstkie
od pracy, a twarz pokryta bliznami, wyrytymi przez ból i niepokój. „Susan” – powiedział Steve. „Zobacz siebie! Spójrz na moją księżniczkę! Miałem dla ciebie tyle nadziei! I poślubiłaś tego nędznika! Co on ci mógł dać? Biedę?”. „Kochał mnie, tato, i dał mi czwórkę pięknych dzieci” – odpowiedziała Susan, kręcąc głową. „Nie miałam dokąd pójść po jego śmierci, ale zrobiłam wszystko, co mogłam dla moich dzieci. Tak jak zawsze cię kochałam, tak będę kochać, tato, ojca moich dzieci”. Steve odkrył, że łzy spływają mu po policzkach. „Przepraszam cię, Susan” – powiedział. „Przepraszam, proszę. Chcę, żeby wszyscy wrócili ze mną do domu. Pozwól, że pomogę ci zaopiekować się dziećmi”. Steve wiedział, że wszystko będzie dobrze, kiedy trzymał swoją córkę w ramionach, a ona płakała. Susan położyła dłoń na ramieniu chłopca, przedstawiając go trójce swoich wnuków. „A to” – powiedziała, uśmiechając się – „to mały Stevie!”.
„Nazwałaś go po mnie?” – zapytał Steve, zdumiony. „Po tym, co zrobiłem?” „Kocham cię, tato” – odpowiedziała cicho. „Czy nie wiesz o tym?”. Tego samego dnia wszyscy wzięli samolot do Teksasu. To był początek lepszego życia dla nich wszystkich.
