David miał dwanaście lat. Po miesiącach zbierania pieniędzy, był podekscytowany, by kupić nowe buty sportowe, ale zamiast tego postanowił kupić buty dla ucznia, którego obuwie było w bardzo złym stanie. Nie miał pojęcia, że jego hojność przyniesie niespodziewane korzyści. Zwykle, wracając ze szkoły, David siadał przy oknie. Otwierał je szeroko, jak zwykle, i pozwalał, by popołudniowy wiatr muskał jego twarz, podczas gdy on wspominał, krok po kroku, grę, którą rozegrał tego dnia.
„To było niesamowite, co zrobiłeś na boisku!” – powiedział jeden z jego kolegów z drużyny. „Chłopaki, chyba mamy w rękach zawodnika o narodowej renomie. Jak najszybciej zbierzcie swoje autografy.” David został przez innego zawodnika potraktowany niemal zbyt mocnym klepnięciem po plecach. Grać dla swojego kraju i tworzyć historię – to była daleka ambicja, jak u wszystkich jego piłkarskich idolów. Gdy on i jego drużyna sięgnęli po złoty puchar mistrzostw i uśmiechali się do kamer,
David niemal czuł ten cudowny powiew dumy i sukcesu. Po zakończeniu zawodów, David znów ćwiczył swoje przemówienie do mediów. Jak to jest, że wyszedł z ubogich początków, a wszystko, co osiągnął, zawdzięcza swojej matce.
„Przepraszam, czy mogę usiąść tutaj?” David był tak pochłonięty swoimi myślami, że nie zauważył, iż jeden z uczniów poprosił o miejsce obok niego. Chłopak usiadł obok Davida, objął swój plecak i zaczął marzyć o swoim własnym życiu. „Moim celem jest zostać najlepszym piłkarzem w szkole”, pomyślał, siedząc obok Davida. To niewiarygodne, że siedzę obok niego! Ten chłopak nigdy nie
przegapiłby okazji, by zobaczyć Davida na boisku, ponieważ był wielkim fanem jego stylu gry. David był wszystkim, czym on chciał być w swojej wyobraźni. Chciał nosić te drogie buty piłkarskie, które miał David, grać jak on i mieć wielu przyjaciół, takich jak on. Zawstydzony chłopak schował stopy pod ławką, myśląc: „Te stare, zniszczone buty wystarczą… na razie.” Guillermo miał trudności w nawiązywaniu przyjaźni, ponieważ zawsze był nieśmiały. W końcu zebrał się na odwagę, by podejść do swojego idola.
„Cześć, David! Nazywam się Guillermo. Jestem twoim największym fanem.”
„O? Cześć, Guillermo. Dziękuję.” – odpowiedział David, wracając do swoich marzeń. Zapanowała niezręczna cisza.
„Naprawdę podobają mi się twoje buty!” – wyrwało się Guillermo.
„Te? Podeszwy już zaczynają się odklejać, są dość stare” – odparł David. „Kupuję nowe buty, powinieneś je zobaczyć!” – jego oczy rozbłysły, myśląc o idealnej parze butów, które oszczędzał na nie przez kilka miesięcy. David miał już dość
pieniędzy, by kupić to, czego pragnął, po siedmiu miesiącach oszczędzania. Chciał kupić coś dla siebie po raz pierwszy. Poza tym nie chciał obciążać matki. Wiedział, jak dużo wysiłku wkładała, by utrzymać jego i dwie młodsze siostry, bliźniaczki.
„Nie musisz mi pomagać, mamo. Pamiętaj, żeby oszczędzać na herbatkę na urodziny Tracy i Katie.” David miał już wystarczająco dużo pieniędzy. Zarobił je na sprzedaży lemoniady, którą rozstawił w trakcie ostatniej wycieczki, oraz szybko zdobywał dodatkowe pieniądze na porannej trasie
roznoszenia gazet. Dopiero pewnego dnia, gdy jego skarbonka była pełna, David nie mógł przestać mówić o tym przez całą drogę do domu. „Guillermo! Udało się! Po skończeniu lekcji idę prosto do sklepu po najlepsze buty sportowe! Właściwie, zabiorę cię ze sobą, i pójdziemy razem. To będzie niesamowite uczucie!” Guillermo był naprawdę podekscytowany sukcesem swojego bohatera.
Kiedy autobus nagle zatrzymał się na dziurze w drodze, jedno z butów Guillermo spadło na podłogę. David, widząc stare, zniszczone buty, zaniemówił. Była to para letnich butów, cienkich i niskiej jakości, zniszczonych przez wiele sezonów. Tkanina się strzępiła, podeszwa miała dziury, a sznurówki były nieobecne. Guillermo, zawstydzony, puścił drugie
buty. Kiedy David spojrzał na swojego przyjaciela, zobaczył, że płacze cicho, zasłaniając twarz dłońmi. Przez resztę podróży chłopaków ogarnęła niezręczna cisza.
„Bądź gotowy o 17:00!” – przypomniał David Guillermo, że mają iść do sklepu tego wieczoru. David nie mógł po prostu iść sam. Nie po tym, co zobaczył. „O, David! Czy przyjechałeś po nowe buty sportowe? Mam je tutaj przygotowane i zapakowane!” – powiedział sprzedawca. „Proszę pokazać mi mniejsze buty z tej serii.” David wskazał na parę wygodnych butów.
„Kiedy tylko to możliwe, należy pomagać innym” – powiedział David. Sprzedawca był zaskoczony: „Ale te buty, które spakowałem, to dokładnie twój rozmiar, Dave.” „Nie dla mnie, ale dla mojego przyjaciela” – odpowiedział David. Guillermo nie mógł uwierzyć w to, co słyszał. „Nie, David, nie musisz…” David uspokoił go, ściskając go za rękę i delikatnie mrugając. „Guillermo, ja to załatwię. Mówisz, że jestem twoim bohaterem, to spróbuję nim być dla ciebie.” Sprzedawca patrzył na rozmowę tych dwóch chłopaków z ciepłem i oddaniem w sercu, wiedząc, co należy zrobić.
„Wow, chłopak, świetnie wyglądasz w tych butach! A to najlepsza para w tym sklepie!” David był szczęśliwy, że kupił buty dla swojego przyjaciela. Guillermo, zamiast wstydzić się, poczuł ogromną wdzięczność i radość z nieoczekiwanego prezentu. Sprzedawca wskazał na swoich pracowników, kiedy chłopcy opuścili sklep. „Słuchajcie, musimy coś zrobić natychmiast…”
„David! Ktoś czeka na ciebie przy drzwiach! Ma nawet całą ciężarówkę!” – powiedziała jego mama. David, spiesząc się do drzwi, zobaczył znajomą twarz – to był właściciel sklepu, pan Manning. „Usłyszałem waszą rozmowę w sklepie. Wiem, co zrobiłeś. Widziałem cię sprzedającego lemoniadę i roznoszącego gazety, więc wiem, jak bardzo zależało ci na tych butach sportowych. I widziałem, jak dziś porzuciłeś swoje marzenie, by pomóc przyjacielowi, który miał większą potrzebę.” David skrócił wzrok i, patrząc kątem oka na twarz matki, dostrzegł, jak jest dumna.
„I uważam, że takie przyjaźnie i współczucie zasługują na nagrodę. Wejdź na tę ciężarówkę i weź, ile par butów chcesz. Dla ciebie, twojej mamy i sióstr. To na mój koszt, więc nie martw się o pieniądze.” David zawahał się przez chwilę, szukając aprobaty w oczach matki. Kiedy ona skinęła głową, pobiegł w stronę samochodu, jego oczy błyszczały z radości. „Jeszcze musimy pojecha ć do twojego przyjaciela. Spiesz się!”
