Bycie córką rodziny Longstaff oznaczało, że Kate musiała być bezbłędna w każdym aspekcie – mądra, atrakcyjna i odnosząca sukcesy. Wychowano ją, by wierzyła, że bycie najlepszą to część jej natury. Jednak bezdomny mężczyzna powiedział jej, że całe jej życie było kłamstwem, tuż przed podjęciem decyzji, która miała wpłynąć na resztę jej życia. Oczy Kate szeroko się otworzyły, gdy pierwsze promienie słońca wpadły do jej pokoju. Jak każdego dnia, jej poranek zaczynał się od porządku, precyzji i celu. Szybko wyskoczyła z łóżka i zadbała, by wyglądało doskonale, strzepując każdą poduszkę i wygładzając każdy zakamarek.
Wszystko w jej nienagannym pokoju było na swoim miejscu – książki ułożone na półce, buty ustawione według rozmiaru i koloru. Dziś miała na sobie nieskazitelną białą bluzkę, dopasowaną granatową marynarkę i spódnicę. Upewniła się, że ani jedno włos nie jest na swoim miejscu, przytwierdzając je do tyłu. Intensywnie przyglądała się swojemu odbiciu w lustrze. Jej rodzice będą zadowoleni. Musiała dziś wyglądać jak najlepiej, właśnie tego dnia.
Jej rodzice, Julia i Charles, siedzieli już w kuchni, plecami do ściany, ich twarze równie zebrane i spokojne jak zawsze. Już w połowie zjedli swoje śniadanie, które składało się z jajecznicy, chleba, owoców i kawy, wszystko ułożone tak, jak powinno. Rodzina Longstaff nigdy nie robiła niczego po połowie. Byli perfekcjonistami, którzy żyli według rytuałów i harmonogramów. Julia, matka Kate, spojrzała na nią, gdy Kate do nich dołączyła. Jej oczy ledwo opuściły talerz, gdy przemówiła:
„Kate, po śniadaniu sprawdź, czy na ubraniach nie ma plam i popraw makijaż. To trochę… odważne jak na dzisiaj.”
„Tak, mamo,” odpowiedziała Kate, nie mając odwagi protestować. Nerwy ścisnęły jej żołądek, ale wzięła widelec. Dziś miała spotkanie z zarządem. Czuła, jak ciężar oczekiwań rodziny spoczywa na jej barkach, jakby obserwowali każdy jej ruch.
Charles, jej ojciec, powiedział spokojnym, opanowanym głosem:
„Katherine, dzisiaj to kluczowy dzień nie tylko dla twojej przyszłości, ale i dla całej rodziny. Nie chcę, żebyś zawiodła nazwisko Longstaff przed zarządem. Chcę, żebyś nas uszczęśliwiła.”
Kate poczuła, jak ściska jej się gardło, kiwając głową. Przez większość czasu udawało jej się spełniać oczekiwania rodziców, by zawsze być perfekcyjną. Dziś jednak było inaczej. Nie mogła zignorować rosnącego w niej uczucia niepokoju.
Charles zmarszczył brwi, widząc jej niepewność.
„Kate, coś się stało?” powiedział spokojnie. „Nie tknęłaś swojego śniadania.”
Patrzyła na talerz i przesuwała jedzenie.
„Tato… ja… zastanawiałam się. Może powinnam przełożyć rozmowę kwalifikacyjną. Czuję, że nie jestem przygotowana.”
„Bzdura,” powiedział stanowczo Charles, jego głos stawał się coraz zimniejszy. „Wszystko zostało dokładnie zaplanowane. Teraz, kiedy jesteś dorosła, musisz zrozumieć swoje obowiązki wobec rodziny. Kiedyś będziesz prowadzić ten interes. Czas zacząć się przygotowywać.”
Serce Kate opadło. Czuła, jakby ściany zacieśniały się wokół drogi, którą jej rodzice wytyczyli. Wzięła nerwowy oddech.
„A co jeśli nie chcę tego robić?” Jej głos był ledwie szeptem, ale zabrzmiał odważnie w cichej jadalni.
Sztućce zadzwoniły, gdy Charles uderzył ręką w stół. Z surowym wyrazem twarzy powiedział:
„Nie zaczynaj tego znowu. Nie chcę tego słyszeć. Jesteśmy rodziną, Kate. Będziesz działać w interesie tej rodziny, w której się urodziłaś. Jeśli nie potrafisz tego zaakceptować, zbieraj rzeczy i idź.”
Słowa ojca sprawiły, że Kate cofnęła się, poczuła ukłucie gniewu i wstydu. Naprawdę chciała się postawić i bronić siebie, ale wiedziała, co będzie skutkiem. Zbyt długo temu nauczyła się, że sprzeciwianie się rodzicom nie przynosi efektów.
„Przepraszam, tato,” powiedziała spokojnym, ale łagodnym głosem. „Nie będę tego więcej poruszać.”
Kate stała na zewnątrz wysokiego budynku biurowego, serce biło jej w piersi. Trzymała telefon w ręku, jakby był jej kołem ratunkowym, mocnym punktem, do którego mogła się przyczepić. Jednak tego dnia nie miała żadnej pewności siebie. Raczej była przytłoczona nieustannym poczuciem wstydu i niepewności. Czuła się złapana między osobą, którą myślała, że jest – kimś, kogo nawet nie była pewna, czy rozumie – a osobą, którą chcieli, by była jej rodzice. Czasami miała wrażenie, że tylko odgrywa swoją rolę i żyje dla innych, a nie dla siebie.
Głos pełen wątpliwości i niedowierzania przerwał jej myśli.
„Rosa? To ty? Rosa, moja kochana!”
Kate odwróciła się i zobaczyła mężczyznę stojącego kilka kroków dalej, wyglądającego na zaniedbanego, w obdartych ubraniach. Nagle podszedł do niej i objął ją, jego szorstkie dłonie ściskając ją mocno. Kate patrzyła na niego w szoku, gdy odsunęła się.
„Kim jesteś? Rosa to nie ja! Myślę, że pomyliłeś mnie z kimś innym.”
„Nie, to ty. Rosa, rozpoznałbym cię wszędzie! To znamię na twojej szyi to coś, co zapamiętałem. Wciąż pamiętam, jak je zobaczyłem po raz pierwszy.”
Kate automatycznie położyła rękę na szyi, czując znajome znamię. Rzadko o nim myślała, było małe. Jednak ten obcy, mężczyzna, którego nigdy wcześniej nie spotkała, wiedział o nim.
„Skąd o tym wiesz?” zapytała, czując, jak przez jej ciało przechodzi chłód. „Kim jesteś?”
Głos mężczyzny stał się łagodniejszy, gdy wziął drżący oddech.
„Wiem, że to może wydawać się dziwne, Rosa, ale… nazywam się Eric. Jestem twoim ojcem.”
Ten mężczyzna nie mógł być jej ojcem. To musiał być jakiś błąd. Kate energicznie potrząsnęła głową.
„To niemożliwe. Charles i Julia Longstaff to moi rodzice. Zawsze byli moimi rodzicami.”
Wyraz twarzy mężczyzny zmienił się na smutny.
„Oni są złodziejami, to właśnie oni. Pracowałem dla nich, tak samo jak twoja matka Lily. Lily była ich kucharką, a ja ogrodnikiem. Gdybyśmy odrzucili ich propozycję, nic z tego by się nie stało.”
Kate patrzyła na niego w osłupieniu. „O czym ty mówisz?” szepnęła. „Jaka propozycja?”
Eric spojrzał na nią błagalnym wzrokiem.
„Oni zaoferowali nam pieniądze – pieniądze, by kupić cię. To przypominało umowę o surogację. Dali nam wyjście, ponieważ wied
zieli, jak bardzo byliśmy zdesperowani i jak bardzo potrzebowaliśmy tych pieniędzy. Byliśmy naiwni, sądząc, że to będzie łatwe.”
Myśli Kate pędziły. „Ale dlaczego ja tu jestem, jeśli to miał być plan? Dlaczego mnie nie zatrzymaliście?”
„Na początku wszystko wyglądało dobrze,” powiedział z żalem. „Zadba
li o Lily przez całą ciążę, wszystko było w porządku, ale tuż przed porodem, miała odmienne zdanie. Nie chciała się z tobą rozstać. I ja, i ona bardzo cię kochaliśmy. Naszym celem było stworzyć rodzinę.”
Kate odpowiedziała z pasją:
„Nikt nie ma prawa zabrać dziecka matce. Nikt nie może oddać dziecka tylko z powodu umowy.”
„To również myśleliśmy. Jednak Lily zmarła przy porodzie. A oni zabrali cię. Odciągnęli mnie, gdy próbowałem cię zobaczyć, przytrzymać. Powiedzieli, że nie mam prawa się wtrącać w twoje życie.”
Patrząc na tego mężczyznę, który mógł być jej ojcem, łamała się jej serce. Czuła się zagubiona, miała mnóstwo pytań. „Czy to prawda?” jej myśli krzyczały, że to niemożliwe. Jednak w słowach mężczyzny była jakaś autentyczność i ból, który widziała w jego oczach.
„Chcę wysłuchać więcej, ale nie jestem pewna, czy ci wierzę. Muszę najpierw porozmawiać z nimi.” Po wymianie numerów telefonicznych i obietnicy, że skontaktuje się z nim wkrótce, Kate odeszła, z sercem i umysłem w rozsypce.
Rodzice Kate, Charles i Julia, już podchodzili do niej surowo, gdy tylko weszła do budynku.
„Gdzie byłaś?” Charles zmarszczył brwi i powiedział ostrym tonem, patrząc na zegarek. „Spóźniłaś się prawie o trzydzieści minut!”
Wszystko, czego się dowiedziała, ważyło na niej jak ciężar, ale Kate zebrała się w sobie.
„Muszę z wami porozmawiać, mamo i tato. To jest ważne.”
Julia machnęła ręką i potrząsnęła głową, jakby odrzucając jej słowa.
„Kate, nie zaczynaj, jeśli to tylko jedno z twoich kaprysów. To już ostatnie słowo – idziesz na tę rozmowę!”
„Czy w ogóle jestem waszą biologiczną córką?”
Zapadła zaskoczona cisza, a Julia próbowała zachować spokój.
„Kochanie, o czym ty mówisz?” Kate dostrzegła błysk strachu w jej oczach, ale jej głos pozostał opanowany.
„Jesteś naszą córką, oczywiście!”
Kate podniosła głos i zaczęła wymuszać odpowiedzi.
„A kim są Lily i Eric?”
