Następnego dnia Richard odkrywa setki pudełek pozostawionych przez zdesperowaną matkę trojga dzieci, której kupił bilet autobusowy. Dopóki jego córka nie otworzy jednego z pudełek, Richard nie zdaje sobie sprawy, że jej prezent wprowadzi go w kłopoty. Poranek był słoneczny i jasny. Richard właśnie mył podłogi na dworcu autobusowym, zagubiony w muzyce na słuchawkach. Dworzec autobusowy był jego całym światem przez ostatnie dziesięć lat. Nagle oderwał go głos. „Przepraszam”
– usłyszał. Kiedy Richard odwrócił się, zobaczył kobietę, która miała około trzydziestu pięciu lat. Wyglądała na słabą, a Richard dostrzegł, że właśnie płakała, bo jej oczy były zaczerwienione, a policzki mokre od łez. Dwoje starszych dzieci stało obok niej, a ona trzymała w ramionach niemowlę. „Czy mogę ci jakoś pomóc?” Richard zdjął słuchawki i zapytał z troską. „Muszę jechać do Nowego Jorku. Zadrżała i powiedziała: „Proszę, pomóż mi kupić bilet.” „Czy wszystko w porządku?” – zapytał. Kobieta chwilę się wahała. „Chcę uciec od mojego męża. On nie jest porządnym człowiekiem i nie
powinnam ci tego mówić. Minęły już dni, odkąd się z nim nie widziałam, a to, co mówił i robił, przeraża mnie. Chciałabym po prostu odwiedzić moją siostrę w Nowym Jorku. Zgubiłam portfel. Proszę, pomóż nam.” Widząc jej trudną sytuację, Richard zrozumiał, że musi wydać ostatnią gotówkę, ale nie mógł jej odmówić. Kupił bilet przy okienku. „Dziękuję ci z całego serca” – powiedziała, biorąc bilet od niego. „Proszę, opiekuj się dziećmi” – powiedział. „Czy mogę dostać twój adres?” „Po co ci to?” „Chciałabym ci to zwrócić. Proszę.” Po chwili Richard dał się przekonać, a autobus, którym
jechała matka z dziećmi, zniknął za rogiem. Po zakończeniu pracy Richard wrócił do domu, by spędzić czas z córką, Amandą. Gdy żona go opuściła, ona była wszystkim, co mu pozostało. Mimo że był załamany decyzją żony, Richard potrafił się pozbierać dla córki. Amanda przejęła obowiązki, które nie pasowały do jej dziesięciu lat. Po szkole zaczynała porządkować dom, a nawet pomagała Richardowi w kuchni. Razem eksperymentowali w gotowaniu i tańczyli w małej kuchni. Potem, wieczorem, siadali razem na
kanapie i opowiadali sobie historie z minionego dnia. Tak było także tej nocy. Jednak to następnego poranka słowa Amandy obudziły Richarda. „Tato! Obudź się!” – powiedziała, delikatnie go potrząsając. Zaspany, pocierał oczy i usiadł. „Co jest, skarbie?” „Coś dziwnego dzieje się na zewnątrz!” Ciągnęła go za rękę, by wyszedł. Na podwórku leżało tuzin pudełek. Kiedy Richard zobaczył kopertę na jednym z pudełek, pomyślał, że to jakiś błąd w dostawie. Na kopercie była kartka. Zaczął ją czytać, ignorując fakt, że Amanda już zaczęła otwierać pudełka. „Hej! To ja, kobieta, której pomogłeś wczoraj. Chciałam ci podziękować za
twoją hojność. Rzeczy, które miały trafić do Nowego Jorku, są w tych pudełkach, ale zostawiłam je u ciebie, żebyś mógł je sprzedać i zarobić. Życzę wszystkiego najlepszego.” Dźwięk tłuczonego porcelany przerwał Richardowi czytanie listu. Kiedy odwrócił się, zobaczył, że Amanda upuściła wazon na ziemię. Na chwilę poczuł irytację z powodu jej nieuwagi. „Ten wazon został rozbity przez nią!” – pomyślał, ale potem zobaczył coś wśród kawałków porcelany, co błyszczało. Podniósł to. Richard przeczytał, że oddychanie na diamencie nie sprawia, że się zaparuje. Kiedy zobaczył, że to
prawdziwy diament, był zdumiony. „O mój Boże! Jesteśmy bogaci!” – zawołał, wpatrując się w lśniący kamień. „Musimy go oddać, tato!” – powiedziała Amanda, szybko przeszukując dokumenty wysyłkowe. „To nie jest nasze!” „Amanda, pomyśl o świetlanej przyszłości! Będziesz mogła iść do prestiżowej szkoły.” „Nie, tato! Czy możemy zniszczyć czyjąś ostatnią nadzieję?” Amanda przekonała Richarda, by oddał kamień, mimo że on sam upierał się, by go zatrzymać. Obiecał jej, że to zrobi, ale miał już inny plan. Postanowił udać się do sklepu antykwarycznego,
udając, że chce zwrócić diament. Richard wszedł do sklepu, a właściciel, pan Lambert, powiedział: „W czym mogę pomóc, panie?” „Chciałbym, żeby coś wyceniono” – odpowiedział Richard, kładąc diament na ladzie. Pan Lambert przyjrzał się kamieniowi przez lupę. „To wspaniały okaz” – powiedział po chwili. „Cięcie i czystość są wyjątkowe. Wartość tego diamentu to co najmniej 100 tysięcy dolarów, moim zdaniem. Czy mógłbyś powiedzieć, skąd go masz?” Szacowana wartość sprawiła, że oczy Richarda powiększyły się, ale szybko się opanował. „Ach, to… odziedziczyłem go.” „Więc… chcesz go sprzedać?” „Myślę, że będę musiał porozmawiać z kolegą. Czy mógłbyś poczekać chwilę?” – zapytał pan Lambert. Richard kiwnął głową. Gdy pan
Lambert wrócił, zawołał: „Dobre wieści! Możemy przeprowadzić transakcję! Możesz dać mi diament?” Pan Lambert wyciągnął rękę. Richard podał mu kamień, ale przez chwilę nieuwagi diament spadł na ziemię. Pan Lambert schylił się, by go podnieść. „Nie martw się. To jedno z najtwardszych materiałów na świecie. Nie jest uszkodzony!” – powiedział, oddając diament Richardowi. „Mogę zaoferować 10 tysięcy dolarów!” „Czekaj, ale przed chwilą mówiłeś, że jest wart
dziesięć razy więcej!” – oburzył się Richard. Pan Lambert wyjaśnił, że ponieważ Richard nie miał żadnych dokumentów poświadczających pochodzenie diamentu, mógł zaoferować tylko część jego wartości rynkowej. „Mogę dać ci 10 tysięcy, ale nie więcej!” – dodał. Richard wyjechał, nie chcąc przyjąć pieniędzy. Miał już plan. Postanowił przenieść się, sfałszować dokumenty potwierdzające pochodzenie diamentu, a następnie sprzedać go za pełną wartość rynkową. Musiał tylko przekonać Amandę, ale wiedział, że to mu się uda. Kiedy wrócił do domu, poczuł dziwny niepokój. Zawołał: „Amanda?” – ale nie odpowiedziała.
Zwykle wystarczyło jedno jej wołanie, a przybiegała. Richard poczuł, że coś jest nie tak. Szukał jej po całym domu, ale nigdzie jej nie znalazł. Zauważył kartkę na blacie w kuchni i zaczął się martwić, zastanawiając się, gdzie jest jego córka. „Mój diament jest z tobą! Przyprowadź swoją córkę na poniższy
adres, jeśli chcesz ją odzyskać. Unikaj policji, bo tego pożałujesz.” Richard poczuł, jak serce opada mu do nóg, a ręce zaczęły drżeć. W jego głowie natychmiast wróciły słowa kobiety, którą spotkał na dworcu. „Mój mąż nie jest dobrym człowiekiem…” Jej słowa ciągle brzmiały w jego uszach. W
pośpiechu wyciągnął dokumenty wysyłkowe z szuflady kuchennej. Adres wysyłki i adres podany przez porywacza były te same. Richard poczuł, jak dreszcz przebiega mu po plecach. Nie miał czasu do stracenia ani na wątpliwości, czy kobieta była zamieszana w niecne plany męża. Zbiegł do samochodu i ruszył w kierunku podanego miejsca. Zatrzymał się przed starym, dwupiętrowym budynkiem. Zbliżając się do drzwi, Richard poczuł, jak jego serce wali jak oszalałe. Wziął głęboki oddech, a potem zapukał. Drzwi otworzyły się. Na progu stał mężczyzna, celujący mu w skroń karabinem, ubrany w czarny płaszcz. Miał bliznę na lewym policzku i wyglądał na około
czterdziestoletniego. „Ty… Richard?” – zapytał chropowatym głosem. „Tak, to ja.” „Gdzie jest moja córka?” – zapytał mężczyzna. „Czy przyniosłeś to, o co prosiłem?” „Tak, przyniosłem. Gdzie jest Amanda?” „Wszystko w swoim czasie!” – uśmiechnął się mężczyzna, pochylając się w stronę Richarda. „Najpierw diament.” Richard wyjął kamień i podniósł go. Mężczyzna kazał położyć go na stole. Richard wszedł do środka, wykonując polecenie. Diament został przez niego wzięty do ręki, ale po chwili twarz mężczyzny wykrzywiła się w gniewie. „To szkło! Gdzie jest prawdziwy diament?” Richard był zaskoczony. Potem przypomniał sobie o diamentach, które upuścił pan Lambert. Czy to
możliwe, że podmienił kamienie? „Masz kilka dni, żeby przynieść 10 tysięcy dolarów, albo już nigdy nie usłyszysz głosu swojej córki!” – ostrzegł porywacz. Richard natychmiast pobiegł do sklepu z antykami, bo nie miał czasu na czekanie. „Och, panie Richardzie! Wróciłeś tak szybko?” – uśmiechnął się pan Lambert. „Chcę 10 tysięcy dolarów za diament!” – powiedział Richard. „Zmieniłem zdanie!”
