Kiedy młody chłopak otworzył drzwi do domu i znalazł pudełko na ganku z płaczącym niemowlęciem w środku, stanął jak wryty. Ale kto miałby tak bezwzględnie zostawić dziecko na zimnie, jeszcze w pudełku? Kevin Anderson poprosił swoich rodziców o prezent na swoje szóste urodziny, a oni byli zdumieni. Powiedział: „Mamo! Tato!” „Obiecujcie mi, że dostanę to, o co proszę na urodziny?” „Pewnie, kochanie,” odpowiedziała Caroline, jego mama. „A co dokładnie chcesz?” „No, myślę, że wiem,” powiedział jego tata, Andrew. „To najnowsza kolekcja Transformerów, prawda?
Jestem pewien, że Kevin tego chce.” „Nie, tato!” zaśmiał się Kevin. „Chciałbym dziecko!” Paul powiedział mi, że jego rodzice nazywali jego siostrę darem od Boga, kiedy się urodziła. „Czy moglibyście poprosić Boga, żeby dał mi młodszą siostrę? Albo nawet młodszego brata, też byłoby dobrze.” Jego rodzice spojrzeli po sobie, ich policzki zarumieniły się ze wstydu. Kiedy Kevin zaproponował, że chciałby młodszego brata, Caroline i Andrew nie mogli powstrzymać się od uśmiechu do chłopca, choć już wcześniej zdecydowali, że powiększą rodzinę, gdy będą mieli większy dom. „W porządku, Kevin,” powiedział tata. „Wiesz, że jest sposób, w jaki Bóg może spełnić twoje życzenie.” „Tak, kochanie. Wystarczy, że wyślesz mu list. Może poprosisz Świętego Mikołaja o pomoc? Ma on dobre relacje z Bogiem.”
To wydawało się bardzo przekonujące małemu Kevinowi, który cieszył się, że plan jego taty ma szansę na sukces. Aby przekonać Boga, by podarował mu młodszą siostrę lub rodzeństwo w niedalekiej przyszłości, Kevin napisał swój pierwszy list do Świętego Mikołaja w te Święta Bożego Narodzenia. Dziecko nie miało pojęcia, że Bóg spełni jego prośbę zbyt szybko.
Dzwonek do drzwi zadzwonił pewnego zimnego wieczoru, tuż przed tym, jak Kevin miał wyjść z domu, aby pobawić się z kolegami. „Andrew, czy mógłbyś sprawdzić, kto tam jest?” zapytała Caroline z kuchni, gdzie przygotowywała ciastka. Szukając czegoś w swojej szafie, Andrew poprosił Kevina, żeby sprawdził drzwi. „Kochanie, sprawdź drzwi, Kevin. Tata zaraz przyjdzie.” Chłopiec pobiegł do drzwi i powiedział: „Dobrze, tato,” ale był zdezorientowany, kiedy otworzył je. Na ganku leżała duża brązowa paczka, ale nikogo nie było.
Próbował podnieść ją, aby wnieść do środka, ale gdy ją lekko potrząsnął, z wnętrza wydobył się głośny krzyk. Przerażony Kevin cofnął się, ale płacz nie ustawał. Kiedy w końcu rozpakował paczkę, zastał w niej niemowlę owinięte w mały kawałek materiału. Z niemowlęciem w ramionach pobiegł do rodziców. „Mamo! Tato! Moja modlitwa została wysłuchana przez Boga! To jest dziecko!” Andrew właśnie wszedł do salonu, kiedy zobaczył chłopca z niemowlęciem w ramionach i zamarł. Kiedy Caroline weszła i zobaczyła, że Kevin trzyma dziecko, także zaniemówiła i zastanawiała się, skąd dobiega płacz w salonie. Zaniepokojona powiedziała: „Gdzie znalazłeś to dziecko, kochanie?” „Mamo, na naszym ganku była paczka. Bardzo się cieszę, że Bóg dał mi rodzeństwo!” „Hurra!” Andrew szybko pobiegł do drzwi, gdzie leżała paczka, i rozejrzał się, aby upewnić się, że dziecko i osoba,
która je zostawiła, nadal tam są. Jednak widział tylko całą okolicę pokrytą ciężkim śniegiem. Po powrocie powiedział: „Nikogo nie ma.” „Co teraz zrobimy?” Caroline, trzymając niemowlę w ramionach i kołysząc je, zauważyła, że dziecko ma gorączkę. „Kochanie,” powiedziała do Andrew, „musimy zabrać dziecko do szpitala, moim zdaniem. Musimy je zbadać.” Po podjęciu decyzji o wyjeździe do szpitala, Andrew i Caroline poprosili panią Clemmens, ich sąsiadkę, żeby zaopiekowała się Kevinem, dopóki ich nie będzie. Lekarze stwierdzili, że niemowlę miało gorączkę od bycia zostawionym na zimnie, i będą je monitorować przez pewien czas. „Państwo Anderson, wasza córka będzie tu przez jakiś czas. Proszę skończyć formalności przy recepcji, zanim ją przyjmiemy.” Caroline i Andrew spojrzeli po sobie. To, że napisali, iż są rodzicami dziecka, nie wystarczało. Musieli zgłosić sprawę na policję, co też uczynili. Po zgłoszeniu sprawy na
policję i do służb opieki społecznej, postanowiono, że noworodka umieścimy w szpitalnym sierocińcu po jej wypisie, podczas gdy policja poszukiwała jej rodziców. Kiedy wrócili do domu, Andrew i Caroline musieli powiedzieć Kevinowi, że dziecko jest chore i musi zostać w szpitalu przez jakiś czas. Jednak po ponad miesiącu, bez żadnych wieści od nikogo, kto mógłby być rodzicem dziecka, niemowlę zostało formalnie przyjęte do sierocińca. Wtedy Andrew i Caroline zaczęli myśleć o adopcji. Uznali, że Kevin na pewno ucieszy się z młodszej siostry, więc postanowili ją adoptować i wychować jak własną. Kiedy adopcja została zakończona, a niemowlę przywieziono do domu dwa miesiące później, Andrew i Caroline poczuli, że ich rodzina jest wreszcie pełna. Jednak pewnego dnia zjawiła się kobieta, która twierdziła, że jest biologiczną matką dziecka. „Mam na imię Laura, i witam, pani. To jest moja córka, którą trzymasz w rękach. To był głupi pomysł, by zostawić ją w tym pudełku!” –
powiedziała, gdy Caroline otworzyła drzwi. „Oddaj ją!” Jej ton był zdecydowanie niemiły, a sposób, w jaki się zachowywała, twardy i sztywny. Mówiąc delikatnie, Caroline była w szoku, gdy to usłyszała. „Co? Co powiedziałaś? Twoje dziecko?” Caroline poczuła nagłą złość. „Nie dam ci jej! To moje dziecko! Masz zero praw do niej, oficjalnie ją adoptowaliśmy rok temu.” Laura uśmiechnęła się szyderczo. „Pani, sprawdzimy to w sądzie!” – powiedziała, wręczając Caroline papiery. „Złożyłam wniosek o opiekę nad moją córką i nie zatrzymam się, dopóki jej nie odzyskam! W końcu jestem biologiczną matką.” Odwróciła się, by odejść. Caroline i Andrew byli naprawdę zaniepokojeni tego wieczoru. Nie wiedzieli, co się wydarzy, kiedy odbędzie się pierwsza rozprawa sądowa za tydzień. Co jeśli przegramy? Co jeśli stracimy naszą córkę? Byli przerażeni, mimo że wiedzieli, iż prawdopodobieństwo przegranej jest małe. Na szczęście sąd orzekł na korzyść Andrew i Caroline po wysłuchaniu obu stron. Ponieważ Laura
porzuciła swoje dziecko rok temu i nigdy nie starała się o nie dbać, jej prawa rodzicielskie zostały zakończone. Aby je odzyskać, musiałaby spełnić określone terminy prawne i przedstawić dalsze dowody na to, że może zapewnić dziecku lepsze warunki niż rodzice adopcyjni.
Laura wiedziała, że nie ma takiej możliwości. Miała bardzo mało pieniędzy i mieszkała w małym domu. Skupiła się na nowym partnerze i zostawiła dziecko na progu Andersonów, gdy jej mąż zmarł. Jednak porzuciła swojego chłopaka, by nie dzielić się z nim pieniędzmi i postanowiła zabrać córkę, gdy dowiedziała się, że jej zmarły mąż zostawił cały majątek dla dziecka, a nie dla niej. Jednak było już za późno. Jej warunki życia nigdy nie przekonałyby sądu, że jest w stanie zapewnić opiekę dziecku, a była tylko kelnerką w barze. Tak więc Andrew i Caroline ostatecznie wygrali sprawę. W późniejszych latach otrzymali kolejną piękną córkę i kupili nowy dom. Kiedy Kevin dowiedział się, że ma kolejną małą siostrę, był przeszczęśliwy.
