Kiedy mężczyzna dowiaduje się, że jego starsza sąsiadka, właścicielka domu, mieszka w swoim starym, zniszczonym samochodzie, jest zszokowany. Zrozumienie, że coś jest nie tak, może czasem zająć wiele czasu. Widok jego sąsiadki, Olivii Madison, wyjeżdżającej z domu o tej samej porze co on, nie był dla Davida Castle’a niczym nowym. Tak przynajmniej myślał, aż do tej nocy, gdy wrócił do domu o 2:30 i odkrył panią Madison
śpiącą głęboko w samochodzie. Czy się zatrzasnęła? – zastanawiał się David. Wtedy przypomniał sobie, że nigdy nie widział pani Madison faktycznie prowadzącej swój samochód.
Zaniepokojony podszedł do starego, zużytego Forda i zajrzał do środka. Pani Madison spała na przednim siedzeniu, owinięta w ciężki koc. Na tylnym siedzeniu starannie ustawiono kartony z jedzeniem i innymi zapasami. Pani Madison, która miała siedemdziesiąt dziewięć lat, najwyraźniej
mieszkała w samochodzie! „Ale dlaczego?” – zastanawiał się David. Przecież była właścicielką pięknego, dwupiętrowego wiktoriańskiego domu obok, który, odkąd pan Madison zmarł trzy lata temu, zaczął wyglądać na opuszczony.
David obudził swoją żonę i poszedł do domu. „Lydia,” powiedział, „wydaje mi się, że pani Madison mieszkała w swoim samochodzie. Możesz przygotować pokój gościnny, kochanie? Zabiorę ją do środka.” Lydia natychmiast wstała z łóżka. „David, mój Boże! Pani Madison? – powiedziała
zdziwiona. „Przecież musi mieć co najmniej dziewięćdziesiąt lat!” „Wiem,” odpowiedział David ze smutkiem. „Nigdy nie sądziłem, że zobaczę znajomą twarz na ulicy. Idę po nią.”
Lydia poprosiła Davida, aby jej nie przestraszył. „Nie martw się, nie zrobię tego, ale tej nocy jest zimno,” powiedział David. „I ona nie powinna spędzić kolejnej nocy w tym samochodzie!” Wielu z nas przechodzi przez życie, nie zwracając większej uwagi na otoczenie. David wrócił i ponownie podszedł do samochodu pani Madison. Po kilku delikatnych stuknięciach w szybę, powieki pani Madison zaczęły drżeć. „Pani Madison,” zawołał cicho. „Tu David Castle z sąsiedniego domu!”
Kiedy pani Madison obudziła się, wyglądała na nieco zaniepokojoną, ale ciepły uśmiech Davida ją uspokoił. „Pani Madison, proszę wyjść z samochodu i wejść do nas. Moja żona ma ciepły koc i wspaniałą filiżankę gorącej czekolady dla pani.” „David,” odpowiedziała pani Madison, „daję sobie radę. Nie martw się.” David stanowczo odpowiedział: „Nie odejdę, dopóki pani za mną nie pójdzie,” i w końcu pani Madison otworzyła drzwi i wysiadła z
samochodu. David zaprowadził ją pod swój dom, otulając ją kocem. Lydia czekała w środku z obiecaną gorącą czekoladą.
Pani Madison miała łzy w oczach, gdy wypiła pierwszy łyk. „Kiedyś robiłam taką czekoladę dla mojego Charleya, gdy pracował na nocnej zmianie…” powiedziała. Lydia zapytała delikatnie: „Pani Madison, dlaczego spała pani w swoim samochodzie?” Pani Madison spojrzała w dół. „Rozumiesz, nie mogę wrócić do domu… Nie od czasu Charleya.”
David zdziwiony zapytał: „Nie była pani w domu od śmierci męża?” Pani Madison zaczęła cicho płakać. „Na początku byłam w domu,” powiedziała. „Ale potem… była tam ta straszna cisza, gdzie kiedyś był, a nagle otwierałam szufladę lub drzwi i czułam jego zapach, jakby właśnie tam był.” Davidzie, nie mogłam znieść tego bólu, jego braku ani ciągłych przypomnień. Po prostu wzięłam koc i pewnej nocy poszłam do samochodu. Po raz pierwszy od śmierci Charleya miałam spokojną noc. Zaczęłam tam spać, ale po pewnym czasie nie mogłam wrócić do środka z jakiegokolwiek powodu. Wyłączyłam prąd i wodę i zamieszkałam w samochodzie. Minęły dwa lata. Ty jesteś pierwszą osobą, która to zauważyła.”
Lydia zapytała ciekawie: „Ale jak pani sobie radzi, mam na myśli toaletę i takie rzeczy?” „Jestem od dziesięciu lat członkiem grupy seniorów na siłowni, chodziłam tam z Charleyem,” odpowiedziała pani Madison. „Więc tam chodzę, myję się i tak… radzę sobie.”
David powiedział delikatnie: „Pani Madison, dlaczego nie sprzeda pani domu i nie przeprowadzi się gdzie indziej?” Pani Madison zarumieniła się. „Och, Davidzie, myślałam o tym, ale dom jest w takim stanie!” „Cóż, proszę iść teraz spać, a ja przyjrzę się temu jutro, dobrze?” powiedział David życzliwie. „A jeśli mi pani pozwoli, doprowadzę dom do porządku, aby mogła go pani sprzedać.”
Następnego dnia David skontaktował się z przyjacielem, który prowadził małą firmę zajmującą się renowacją starych domów, i zaprosił go do domu pani Madison. Obaj mężczyźni byli zszokowani, gdy weszli do środka. Warstwy kurzu pokrywały całe mieszkanie, a z lamp i sufitów zwisały grube pajęczyny. Najgorsze było to, że ściany były pokryte dziwną czarną masą od podłogi po sufit.
Przyjaciel Davida krzyknął: „Na zewnątrz!” i wyciągnął go za drzwi. Z samochodu wyjął kilka szklanych pojemników i dwie maski. Obaj mężczyźni wrócili do środka, a David patrzył, jak jego przyjaciel pobiera próbki tego, co nazwał pleśnią.
David otrzymał szokujące wieści trzy dni później. Eksperci nigdy wcześniej nie widzieli tej specyficznej odmiany bardzo niebezpiecznej pleśni Stachybotrys. Nazywali to „ekstremalnym przypadkiem” i zalecili całkowite zniszczenie wszystkich zarodników. Po przekazaniu pani Madison tej strasznej wiadomości, postanowili skontaktować się ze strażą pożarną, aby rozwiązać problem.
Ekspert straży pożarnej doradził, aby spalić dom, aby zapobiec rozprzestrzenieniu się pleśni na pobliskie nieruchomości. Pani Madison, choć z ciężkim sercem, posłuchała ich rady i patrzyła, jak wywołują kontrolowany pożar. Płakała, gdy jej stary dom płonął.
David objął ją delikatnie i szepnął: „Ma pani dom u nas, pani Madison, tak długo, jak tylko pani będzie chciała, wie pani o tym!” Pani Madison kiwnęła głową. „Wiem, Davidzie, dziękuję, ale miałam nadzieję, że znowu będę miała własny mały domek…”
David miał pomysł, ale nie powiedział tego od razu. Następnego dnia zwołał spotkanie sąsiadów. „Jak wszyscy wiedzą, pani Madison spaliła swój dom, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się niebezpiecznej pleśni, która mogła zagrozić nam wszystkim. Myślę, że powinniśmy wszyscy razem pomóc rozwiązać jej problem. Czy ktoś ma jakieś pomysły?”
Kobieta podniosła rękę. „Jako agentka nieruchomości mogę powiedzieć, że działka pani Madison jest znacznie większa niż nasze. Myślę, że pewien deweloper, którego znam, mógłby być zainteresowany.
