Po przemyśleniu swojego życia, Santiago odkrył, że wciąż nie stworzył testamentu. Ale kto miałby odziedziczyć jego spadek, który obejmował kilka ekskluzywnych restauracji w Chicago? Podjął więc decyzję, by to przetestować, i odkrył coś zaskakującego. Pan Santiago nie pochodził z zamożnej rodziny, wbrew temu, co większość mieszkańców Chicago mogłaby sądzić. Wykonywał różne prace w Aurora, Illinois, swoim rodzinnym mieście, by pomóc matce, która wychowywała go samotnie, zarabiając minimalne wynagrodzenie.
Wspieranie rodziny rodziców dziecka z „życia zagrożoną” alergią na groch, którzy domagają się, by restauracje dostarczały pełną listę składników. Po rozpoczęciu pracy jako zmywacz naczyń w restauracji, pan Santiago awansował na stanowisko pomocnika kucharza. Chciał robić więcej, jednak. W końcu stał się swoim własnym pracodawcą po zapisaniu się na wieczorowe kursy biznesowe w pobliskiej szkole społecznej. Jego pierwsza restauracja była skromna i oferowała prostą
kuchnię. Jednak była wyjątkowa i bardzo lubiana. Jego kariera rozwinęła się, kiedy poprosił o pierwszy kredyt bankowy, by otworzyć biznes w Chicago. Jego restauracje otrzymały liczne nagrody. Zaczęło się to rozkręcać, gdy najlepsi kucharze w kraju zaczęli starać się o pracę u niego. Był najbardziej renomowanym restauratorem w okolicy. Jednak z biegiem czasu stan zdrowia pana Santiago sprawił, że prowadzenie restauracji stało się trudne, ponieważ nie był w stanie opuszczać
swojego domu. Stanął w obliczu trudnej sytuacji, gdy jego lekarze zasugerowali, że może to być czas na uporządkowanie spraw. Pan Santiago nie miał już rodziny. Pomimo licznych propozycji od kobiet, nigdy nie spotkał miłości swojego życia i nie miał dzieci. Komu powinienem pozostawić mój spadek? Zastanawiał się przez długi czas. Jeden z jego prawników zaproponował powierzenie tego organizacji charytatywnej lub mentorowi. Jednak
zanim uczynił swój testament oficjalnym, chciał to dobrze przemyśleć. Usadził się na przestronnym ganku, mając przed sobą notatnik. „Aby właściwie docenić to, komu to zostawię, ta osoba musi przejść przez podobne trudności jak ja. Jak mam to wiedzieć? Czy powinienem przejrzeć życiorysy kucharzy i menedżerów? Zastanawiał się głośno pan Santiago. „To wydaje się takie bezosobowe”. Miał jednak pomysł i opracował strategię. Kupił stary, zniszczony kij i ubrał się w swoje najstarsze ubrania. Zanim wyszedł odwiedzić swoje
restauracje, zapuścił brodę. „Przepraszam, panie. „Nie ma pan wstępu” – powiedziała menedżerka Mockingbird. Dodatkowo wezwała ochroniarzy, kiedy pan Santiago próbował nalegać. Pomyślał: „Dobrze, nic nie dostaniecie”, i poszedł do Lueuer des Étoiles, swojej drugiej restauracji. „Wynoś się, stary! Ta gwiazdkowa restauracja nie przyjmuje bezdomnych. Recepcjonistka skrzywiła się na niego, mówiąc: „Możesz poszukać resztek w śmieciach po zamknięciu.” Kiedy wychodził, pomyślał: „Ojej, nie mam najlepszych pracowników na świecie.” Mimo to, minęły dziesięciolecia odkąd
pan Santiago zajmował się rekrutowaniem. Wszystko było zarządzane przez jego agencję zarządzającą. Następnie pojawił się w Cinnamon, znanej restauracji-barze, odwiedzanej przez elitę Chicago. Znowu jednak nie wpuszczono go do środka. „Wynoś się stąd, człowieku. Ta restauracja jest bardzo droga i ma wymagania dotyczące stroju. Inna recepcjonistka powiedziała: „Możesz spróbować najbliższej jadłodajni dla bezdomnych.” Zaczynał tracić nadzieję. Smutno pomyślał: „Chyba żaden z moich pracowników nie uważa, że wszyscy zasługują na przyjazne traktowanie.” Niemniej jednak pan Santiago chciał sprawdzić Bambino,
kolejną restaurację. Mimo że jej wygląd był luksusowy, była porównywalna z jego poprzednią lokalizacją w Aurora. Jego ulubionym było fantastyczne, prawdziwe włoskie jedzenie, które oferowali. Postanowił tym razem pójść do tyłu i zobaczyć, jak to wszystko będzie wyglądało. Kiedy zapukał do tylnej drzwi, wyszedł szef kuchni. „Tak?” zapytał. „Czy jest tu jedzenie?” zapytał pan Santiago. „Mam pieniądze, żeby zapłacić.” Szef kuchni odpowiedział: „Proszę chwilę poczekać” i
zamknął drzwi. Pan Santiago był pewien, że szef kuchni odprawi go z menedżerem i może z ochroniarzem. Na szczęście tak się nie stało. Szef kuchni otworzył drzwi i wprowadził go do środka. „Dziękuję. Jak masz na imię?” zapytał pan Santiago. „Nazywam się Benjamin Flynn. Jestem szefem kuchni.” „Pan Santiago” odpowiedział, śledząc go do stołu obok kuchni. W trudno było się dostać do tej części restauracji, ponieważ była prywatna. Usiedli, a starszy pan podziękował mu. Kiedy pan Santiago poprosił o rachunek, szef
kuchni poinformował go, że już zapłacił, a oni traktowali go jak króla lub królową. „Dlaczego postąpiłeś w ten sposób?” Pan Santiago wydawał się być zły, ale w rzeczywistości był szczęśliwy. „Mówiłem, że mam pieniądze.” „Panie, jestem pewny, że oszczędzałeś te pieniądze na ten posiłek przez jakiś czas. Chociaż jedzenie jest doskonałe, myślę, że niektóre ceny są trochę za wysokie. „Powinieneś odłożyć te pieniądze” – powiedział szef Flynn. Jak wiesz, odmówiono mi wstępu do kilku innych restauracji. Dlaczego ty?” zapytał pan Santiago. „O, to straszne. Chciałbym, żebyś mógł wejść wszędzie, jeśli masz pieniądze. Ponieważ wiem, co to znaczy być w twojej sytuacji,
pozwoliłem ci wejść. Wdzięczny człowiek dał mi pracę lata temu, kiedy byłem bezdomny. „Nauczył mnie gotować” – powiedział szef Flynn. „I teraz tu jesteś.” Pan Santiago zapytał: „Słyszałem, że to jedna z najlepszych restauracji w mieście.” Tak, to prawda. To również idealna praca. Restaurator, który ją stworzył, to ktoś, kogo bardzo szanuję. Chciałbym kiedyś otworzyć własną restaurację, w której każdy, bez względu na majątek, będzie mile widziany. Ale na razie to świetnie.” powiedział szef
Flynn. Pan Santiago był zaskoczony, że szef Flynn go nie rozpoznał, ale jego przebranie za bezdomnego musiało być tego powodem. „Młody człowieku, dziękuję. Powiedział szefowi: „Dałeś mi dużo do myślenia.” Pan Santiago wstał, zostawił kilka dolarów na stole i ruszył w drogę. Szef Flynn tymczasem pożegnał się z starszym panem i wrócił do pracy. „Szefie” – zauważyła jedna z jego kelnerów – „mężczyzna zostawił 1000 dolarów na stole.” „Co? To niemożliwe” – skwasił szef Flynn. Wyszedł na zewnątrz po tym, jak Wendy podała mu pieniądze i bezskutecznie szukał bezdomnego. Podjął decyzję o podzieleniu się pieniędzmi z
pracownikami. Kiedy kilka miesięcy później dowiedział się o śmierci pana Cartera Santiago, był zaskoczony, widząc jego zdjęcie w telewizji. Kiedy tydzień później zadzwonił
do niego prawnik pana Santiago, doznał jeszcze większego szoku. Otrzymał wszystko od starszego pana, w tym krótką odręcznie napisaną notatkę wyjaśniającą jego przebranie za bezdomnego i powody, dla których postanowił zostawić szefa Flynna swoim spadkobiercą. „Mam nadzieję, że poradzisz sobie z wyzwaniem, by stać się
najważniejszym restauratorem w mieście” – brzmiały słowa listu. Najtrudniejsza część dopiero nadchodzi, ale twoje jedzenie jest wspaniałe. Powodzenia.
