Ambitna, samotna kobieta, która poświęca swoje życie pracy, stara się sprawić, by samotny ojciec z płaczącym dzieckiem został wyrzucony z kawiarni. Rok później niespodziewanie spotyka go, ale tym razem role zostały odwrócone. Libby weszła do kawiarni pewnego poniedziałkowego wieczoru, kiedy było pełno ludzi, zamówiła prostą kawę i usiadła przy oknie z widokiem na tętniące życiem ulice Nowego Jorku. To był okropny dzień. Liczyła na chwilę relaksu przed powrotem do domu, medytacją jogi i jeszcze odrobiną pracy przed pójściem spać, po długich spotkaniach i projektach z napiętymi terminami. Jutro czekały ją kolejne spotkania i jeszcze więcej pracy. Nic nadzwyczajnego. Libby odłożyła iPada i pociągnęła łyk gorącej kawy, rozglądając się wokół. Dziecko z dużymi oczami, z musami jabłka na ustach, patrzyło na nią ze stolika obok.
Kiedy rzuciła mu pogardliwe spojrzenie, pomyślała, że przystojny mężczyzna musi być samotnym ojcem, bo siedział z telefonem w ręku, pozwalając dziecku uśmiechać się do obcego. W końcu, czemu miałby siedzieć o 7 wieczorem w kawiarni, ubrany w profesjonalne ubranie, karmiąc dziecko, gdy jego aktówka leżała na stole? „Okropne!” wymamrotała Libby, odwracając wzrok. Libby nienawidziła dzieci. Nienawidziła ich wymagającej uwagi i humorów. Jednak dziecko, które uważała za odpychające, zdawało się jej podobać. Każdy ma swoją historię do opowiedzenia. Przed poznaniem historii kogoś nie powinniśmy go oceniać. Kiedy Libby odwróciła wzrok, dziecko zaczęło płakać, a łzy spływały po jego twarzy. Rozgniewana pomyślała: „Co za nędza!” Kilka sekund później Libby ponownie spojrzała na stolik i zdenerwowała się, zauważając, że ojciec dziecka wciąż rozmawiał przez telefon. Ostatnią rzeczą, którą chciała usłyszeć po długim dniu pracy, był płacz dziecka. Zawołała mężczyznę siedzącego przy stoliku: „Przepraszam, panie!” „Proszę kazać swojemu dziecku uciszyć się! Płacze, jakby nie miało przeżyć jutra.” Po zakończeniu rozmowy telefonicznej mężczyzna wziął dziecko na ręce, spojrzał wokół i cicho przeprosił. Nic się nie zmieniło. Kiedy dziecko wciąż płakało, Libby wpadła w furie i wezwała kelnerkę. „To najmniej, co możesz dla mnie zrobić, ponieważ zwykle przychodzę do tej kawiarni.
Zmieńcie im stolik, proszę, żeby nie musiał słuchać tego irytującego płaczu dziecka. Wyrzućcie ich! Wyrzućcie ich z moich oczu, dziękuję.” „Przepraszam, pani,” powiedziała kelnerka. „Jak pani widzi, jedyne wolne stoliki są na tarasie, co może być za zimne dla dziecka, bo wszystkie stoliki w środku są zajęte. Porozmawiam z nimi.” Libby usłyszała, jak mężczyzna mówi, kiedy kelnerka podeszła i rozmawiała z nim: „Jeśli macie problem, powinniście iść w inne miejsce.” „To nie moja wina, ale przepraszam za kłopot.” Kiedy Libby usłyszała to, jeszcze bardziej się zdenerwowała i straciła panowanie nad sobą. Podeszła do stolika mężczyzny i nakazała mu wyjść. Libby była jeszcze bardziej wściekła, kiedy dziecko płacząc, rozlało trochę musu jabłkowego na jego ubranie. „Jason, dziecko!” powiedział mężczyzna. „To źle! Uspokój się.” Mężczyzna powiedział: „Cześć, naprawdę przepraszam, Libby.” „Postaram się to zrobić dobrze i—” Libby powiedziała: „To jest absurdalne! Dziecko i ty też!” Spojrzała na mężczyznę i kelnerkę, wychodząc z kawiarni i krzycząc: „Mam dość tego miejsca!” Libby nigdy nie wróciła do tej kawiarni, licząc, że nigdy więcej nie zobaczy mężczyzny i jego dziecka. Nienawidziła ich tak samo, jak nienawidziła dziecka. Rok później Libby poznała czarującego mężczyznę w swojej pracy.
Choć był tylko kontraktorem, Trevor miał wszystkie cechy, które Libby zawsze marzyła, że będzie mieć mężczyzna: czarujący, uprzedzający, pewny siebie. Z dnia na dzień zakochiwała się coraz bardziej w nim, w miarę jak on także okazywał jej większe zainteresowanie, a wkrótce odkryła, że jest w ciąży z jego dzieckiem. Libby powiedziała rodzicom, że jest w ciąży, gdy jej brzuch stał się widoczny, ale starsza para nie była zbyt szczęśliwa. Jej ojciec powiedział z grymasem: „Wolalibyśmy, żebyś została samotna do końca życia.” „Nie chcemy, żeby ten mężczyzna miał jakikolwiek związek z twoim życiem, Lib.” Odpowiedziała jej matka: „Twój ojciec ma rację, kochanie.” „Nie jesteś godna niego. Nasza klasa nie pasuje do niego, a dziecko… możesz je zatrzymać. Zbadamy, jak ci pomóc w wychowaniu dziecka.” Libby była oszołomiona. To było zupełnie odwrotne od tego, czego oczekiwała: radości ze strony rodziców. Oboje zostali zwolnieni z pracy w firmie ojca, ponieważ Libby była zdecydowana poślubić Trevora, a rodzice zerwali z nią kontakt i wykluczyli ją z testamentu. Po kilku miesiącach Libby nie mogła opłacić czynszu i przeprowadziła się do mieszkania Trevora. Trevor utrzymywał ją i jej dziecko w tym czasie, pracując w małej prywatnej firmie. Kiedy mały dar Boży pojawił się w życiu Libby i Trevora, postanowili kochać go bezwarunkowo, mimo trudności. Libby zaczęła szukać pracy, podczas gdy Trevor pracował na dwóch etatach.
Pewnego dnia, kiedy Libby została wezwana na rozmowę o pracę w wydawnictwie, zabrała ze sobą małą Ewę. Od dzieciństwa Libby miała pasję do pisania, więc była bardzo podekscytowana rozmową o pracę. Jednak jako jedyna z dzieckiem, inni kandydaci śmiali się z niej, kiedy zbliżała się do sali rozmowy. Kobieta stojąca przed salą powiedziała: „Przepraszam, ale nie możesz jej przyprowadzić.” „Przepraszam,” powiedziała Libby. „Ona będzie przeszkadzać innym, jeśli zostawię ją samą. Proszę, zrozumcie.” Kobieta ustąpiła i pozwoliła Libby wejść z Ewą. Kiedy Libby weszła do sali, zamarła, widząc wyraz twarzy rozmówcy. To był ten sam mężczyzna, którego traktowała w sposób niegrzeczny miesiące wcześniej. „Znamy się?” zapytał, unosząc brew. „Wydajesz mi się znajomy.” „Och, tak,” powiedziała Libby nieśmiało. „Spotkaliśmy się w kawiarni, a twoje dziecko płakało…” „Ah!” uśmiechnął się. „Więc się znamy. Siadaj, proszę. I mam nadzieję, że rozumiesz, że dzieci nie są tu dozwolone.” Zanim Libby zdążyła odpowiedzieć, Ewa zaczęła płakać. Nie mogła przestać płakać.
„O Boże, bardzo przepraszam. To tylko—” „Nie mogę zostawić Ewy samej w domu.” Zdezorientowany, powiedział: „Co?” „Czy mogę ją trzymać przez chwilę? Myślę, że mogę ją uspokoić.” Nie było nic, co Libby mogła zrobić, więc przytaknęła. Wziął Ewę na ręce, a kiedy bawił się z nią, dziecko przestało płakać. Libby powiedziała: „Wygląda na to, że ci się podoba.” „To nie jest to, co zwykle robi!” „Uwielbiam dzieci,” powiedział mężczyzna. „A tak w ogóle, nazywam się Jonathan. Poza moją pracą jako dyrektor w firmie, jestem samotnym ojcem małego synka. Akurat teraz jest z moją siostrą. Nie lubię zostawiać dzieci w rękach obcych.” Libby zaczęła płakać niekontrolowanie. „Nie wiem, co powiedzieć, ale nie mogę zostawić Ewy samej. Nie sądzę, żebym była najlepsza do tej pracy, bo nie mogę tego sobie pozwolić i nie mogę jej zabrać do pracy. Przepraszam.” „Nie, wszystko w porządku. Chciałbym dalej rozmawiać z tobą. Nie chcemy stracić tak silnej kandydatki jak ty. Proszę.” Po rozmowie Jonathan postanowił ją zatrudnić. Dopóki nie przeszkadzało to w jej zadaniach, Libby mogła zabierać Ewę do pracy. „Też jestem ojcem i rozumiem,” powiedział. „A swoją drogą, pani Walsh, na końcu wszyscy jesteśmy ludźmi. Myślę, że byłoby miło mieć małą współpracowniczkę wśród nas.” Libby była bardzo wdzięczna Jonathanowi. Tego dnia nie tylko zdobyła pracę, ale również zrozumiała, że w życiu jest coś więcej niż tylko praca. Większość zadań w firmie wykonywał Jonathan, samotny ojciec, i dostrzegła jego wielkie umiejętności ojcowskie. Wychowywał dziecko sam, ale również starał się jak najlepiej dbać o firmę i o innych. Powiedział Libby, że najważniejsze to być dobrym człowiekiem.
