Po śmierci swojej siostry przy porodzie, doktor Spellman wziął pod swoją opiekę i wychował jej trojaczki. Jego życie zostało jednak całkowicie wywrócone do góry nogami pięć lat później, gdy biologiczny ojciec dzieci przybył, by je zabrać. „Weź głęboki oddech. Gdy jego siostra była przewożona na stół operacyjny na noszach, Thomas szedł za nią i uspokajał ją, że wszystko będzie dobrze. Leah miała trudności z głębokim oddechem, jej brwi były zmarszczone. „Jesteś najlepszym starszym bratem, jakiego mogłabym prosić Boga,” powiedziała, wchodząc do sali operacyjnej. Kiedy Leah zaczęła rodzić w 36. tygodniu ciąży, lekarze zalecili cesarskie cięcie. Jednak stan zdrowia Leah pogorszył się tuż po narodzinach pierwszego dziecka, a jej puls zaczął słabnąć.
„Proszę, zostań ze mną, Leah! Co się dzieje, pielęgniarko? Leah, patrz na mnie!” zawołał Thomas, trzymając jej dłoń. „Patrz na mnie.” Zgodnie z słowami doktora Nicholsa, „Doktorze Spellman, proszę opuścić salę,” i wyprowadził go na zewnątrz. Drzwi sali operacyjnej zatrzasnęły się za nim. Thomas opadł na krzesło w poczekalni, nie przestając płakać. Aromat siostry wciąż unosił się na jego dłoniach. W nadziei, że wszystko wkrótce się ułoży, zakopał twarz w dłoniach. Jednak wiedział, że coś jest nie tak, kiedy nagle wyrwał go z zamyślenia głos lekarza. Zaskoczony, powiedział: „Doktorze… jak… jak Leah?” Lekarz odpowiedział z żalem: „Przepraszam, Thomasie. Pomimo naszych najlepszych starań, krwotok nie ustąpił. Dzieci zostały przeniesione do inkubatora i są bezpieczne.” Nie mogąc pojąć wiadomości o śmierci siostry, Thomas osunął się na krzesło. Leah nie mogła się doczekać, by przytulić, pielęgnować i troszczyć się o swoje maleńkie anioły. Jak okropne było to, że Bóg zabrał ją tak młodo? Co teraz mam zrobić? Z korytarza dobiegł męski głos, który przerwał rozmyślania Thomasa. „Gdzie ona jest? Myślała, że może urodzić dzieci bez mojej wiedzy!” Kiedy Thomas zobaczył, jak Joe, były chłopak siostry, wkracza do szpitala, ogarnął go
niesamowity gniew. „Gdzie jest twoja siostra?” warknął Joe. Thomas chwycił go za kołnierz i przycisnął do ściany. „Chcesz wiedzieć, gdzie teraz jest? Kiedy twoja siostra spędzała noce na ulicy przez takiego dupka jak ty, gdzie byłeś? Kiedy spadła cztery godziny temu, Joe, gdzie byłeś? Ona już nie żyje! Moja siostra nie zdążyła zobaczyć swoich dzieci.” „Gdzie są moje dzieci? Chcę je zobaczyć!” Joe szarpnął ręce Thomasa. „Joe, nawet nie waź się ich wspominać! Opuszczaj mój szpital, albo zadzwonię po ochronę!” ostrzegł go Thomas. „WYPAD!” „Thomas, wezmę moje dzieci z powrotem, ale na razie wychodzę!” Joe wykrzyczał, „Nie zabierzesz ich ode mnie!” i zniknął w korytarzu. Thomas wiedział, że nie może teraz tylko siedzieć i opłakiwać śmierci swojej siostry. Dla swoich trzech małych siostrzeńców był wszystkim, i zrobiłby
wszystko, by ocalić je przed dorastaniem z pijanym ojcem. Dlatego postanowił adoptować trojaczki i walczył w sądzie o ich opiekę. „To niesprawiedliwe, wasza wysokość!” Joe fałszywie łkał na ławie świadków, wściekły. „Jestem ojcem tych dzieci. Bez ich życia nie wiem, jak bym sobie poradził! To jedyne, co mi pozostało, dzieci to ciało i krew Leah i moje.” Sędzia powiedział: „Pozwól, że wyjaśnię coś, panie Dawson.” „Leah, matka tych dzieci, nie była z panem w związku małżeńskim, i nie wspierał pan jej podczas jej ciąży. Czy to prawda?” „Cóż, nie myli się pan, wasza wysokość,” odpowiedział Joe z westchnieniem, spuszczając wzrok. „Nie wzięliśmy ślubu, ponieważ nie mogłem jej zapewnić utrzymania.” „Proszę pozwolić, wasza wysokość,” przerwał adwokat Thomasa, „Mój klient ma wiadomości tekstowe i nagrania głosowe od jego siostry, w których wyraźnie stwierdza, że pan Dawson jest uzależniony od alkoholu,” powiedział adwokat. „I odmówiła wyjścia za niego za mąż, dopóki nie przejdzie na rehabilitację.” Sąd, po rozpatrzeniu dowodów adwokata, wydał wyrok na korzyść Thomasa, uznając, że Joe nie jest odpowiednim kandydatem do wychowywania dzieci.
Thomas, wychodząc z sądu, spojrzał w górę na czyste niebo. „Obiecałem ci, że zrobię wszystko, by ci pomóc. Mam nadzieję, że nie zawiodłem cię, Leah,” powiedział cicho, ze łzami w oczach. Joe chwycił Thomasa za ramię, gdy ten spieszył się opuścić salę sądową. „Thomas, będę walczył o dzieci, bo jestem ich biologicznym ojcem. Na razie nie ciesz się swoją wygraną.” Thomas spojrzał na niego z pogardą, wyrywając ramię z jego uścisku. „Joe, to właśnie dlatego nie nadajesz się na ich ojca! Powinieneś walczyć o dobro dzieci, a nie o nie samych.” Gdy Thomas wrócił do domu po sądzie, zobaczył swoją żonę pakującą walizki, wiedząc, że dzieci Leah są w dobrych rękach. Zaniepokojony, zapytał: „Co się dzieje, Susannah? Co robisz, pakując się w takim momencie?” Ona westchnęła i zapinała ostatnią walizkę. „Przepraszam, Thomas,” powiedziała. „Masz troje dzieci naraz, a ja nie wiem, czy w ogóle chcę mieć dzieci. Wygrałeś sprawę?
Przemyślałam to, ale nie sądzę, żebym chciała zmieniać pieluchy przez następne kilka lat swojego życia. Kiedy poślubiłam cię, Thomas, nie zgodziłam się na to. Przepraszam.” Następnie Susannah wyszła. Thomas, patrząc po domu, nadal nie mógł uwierzyć, że został sam, by zająć się swoimi siostrzeńcami. Zrozpaczony, sięgnął po butelkę wina, ale kiedy wyrzucił korek, jego wzrok przykuł ekran telefonu. Na wyświetlaczu pojawiły się trzy małe twarze jego siostrzeńców. Nie mógł porzucić ich na pastwę losu i po prostu opłakiwać swojej tragedii. „Obiecałem Leah, że zapewnię im szczęśliwe życie. Nie mogę tego zrobić.” Odstawił butelkę wina na półkę i odwrócił się, by wyjść. Z biegiem czasu trojaczki, Jayden, Noah i Andy, dorastały pod miłością i opieką Thomasa. Thomas uwielbiał spędzać czas ze swoimi siostrzeńcami, czy to zmieniając ich brudne pieluchy, czy usypiając je swoim tragicznie niemelodijnym głosem. Niemniej jednak jego zdrowie fizyczne i emocjonalne
cierpiało z powodu opieki nad nimi, a pewnego dnia zemdlał w pracy. Zignorował to jako wyczerpanie i poszedł po swoje siostrzeńce z przedszkola. Jednak zadrżał, kiedy zobaczył fac
eta przed swoim domem. Po pięciu ciężkich latach Joe stał na chodniku przed domem Thomasa. „Wchodźcie do środka, dzieciaki. Zaraz będę z wami, dobrze?” Kiedy dzieci weszły do środka, Thomas uśmiechnął się. Potem podszedł do Joe. „Co tu robisz? Śledzisz nas przez cały ten czas?” „Thomas, przyszedłem po to, co mi się należy. Przyszedłem po moje dzieci!” powiedział odważnie. „Twoje dzieci?” Thomas zaśmiał się. „Gdzie byłeś przez te pięć lat, kiedy ja wychowywałem dzieci? Joe, one nigdy nie były twoje. Opuściłeś je, zanim się urodziły, a teraz przychodzisz je zabrać? To już nie są twoje dzieci!” „Idź sobie!” „Mylisz się, Thomas,” powiedział Joe pewnie. „Przez te pięć lat ciężko pracowałem, by zapewnić dzieciom godne życie. Czas, by wróciły do swojego biologicznego ojca, jak obiecałem.” „Naprawdę?”
Thomas wystawił go na próbę. „Jestem pewien, że sędzia nie uwierzy w historię o twoim nowym samochodzie. Przestań marnować czas.” Mimo że Thomas był pewny, że Joe nie odzyska dzieci, kilka miesięcy później został wezwany do sądu. Choć jego serce opadło, gdy to przeczytał, znalazł siłę, by udać się do sądu. Podczas rozprawy adwokat Joe wezwał Thomasa na ławę świadków. „Niedawno dowiedzieliśmy się, że doktor Spellman jest na bardzo specyficznej kuracji lekowej,” powiedział adwokat Joe. „Po konsultacji z lekarzem specjalistą stwierdzono, że…” „Sprzeciwiam się, wasza wysokość!” adwokat Thomasa szybko wstał. „Pozwalam na to, ponieważ zdrowie opiekuna bezpośrednio wpływa na te postępowania,” zauważył sąd. Adwokat Joe powiedział: „Dziękuję, wasza wysokość,” i zwrócił się do Thomasa. „Doktorze Spellman, czy to prawda, że masz guza mózgu i lekarze nie są w stanie przewidzieć, jak długo będziesz żył? I że guz mózgu leczony jest właśnie tą kombinacją leków?” Z opuszczoną głową, Thomas odpowiedział: „Tak.” Miesiące temu
potwierdzono, że ma nieuleczalnego guza mózgu i przyjmuje leki, które mają zahamować jego wzrost i zapobiec napadom. Sędzia wysłuchał wszystkich stron, po czym spojrzał współczująco na Thomasa, zanim wydał wyrok. „Sąd uznaje, że w obliczu obecnych okoliczności lepiej będzie, jeśli dzieci zamieszkają z biologicznym ojcem. Mam nadzieję, że pan będzie silny, doktorze Spellman, ale jeśli naprawdę zależy panu na tych dzieciach, musi pan zrozumieć, że to najlepsze dla nich.” W związku z tym, przyznaję opiekę nad dziećmi ich biologicznemu ojcu. Ma pan dwa tygodnie na przygotowanie ich do przeprowadzki.” Thomas chciał walczyć o swoich siostrzeńców i dotrzymać obietnicy Leah, chociaż spodziewał się wszystkiego, gdy tylko otrzymał wezwanie do sądu. Thomas poczuł, jakby serce przestało mu bić, gdy pakował walizki dla dzieci, przygotowując się na pożegnanie z nimi. To właśnie te dzieci były motywacją, by żyć.
„Chcielibyśmy mieszkać z tobą, wujku Thomasie!” wołały dzieci. „Wujku Thomasie, proszę!” dzieci błagały. „Chłopcy,” powiedział Thomas, „Wujek Thomas nigdy nie podejmie złej decyzji dla was, jeśli naprawdę mnie kochacie. Chłopcy, Joe zadba o wasze szczęście, a ja chcę, byście byli szczęśliwi. Czy pomożecie teraz przenieść swoje rzeczy do jego samochodu?” Trzej mali chłopcy nie spojrzeli na Joe, gdy pakowali swoje rzeczy do jego pojazdu. Pośpiesznie wrócili, by przytulić Thomasa. „Kocham cię, wujku Thomasie,” powiedział Jayden, płacząc. „Ja… nie chcę cię zostawiać!” „Chcemy żyć z tobą!” Andy i Noah płakali razem. Thomas uklęknął, mówiąc: „Hej, hej, chłopaki,” odwracając się do dzieci. „Zawrzemy dobrą umowę, prawda? Będziemy traktować tatę Joe z szacunkiem, a ja zobaczę was w weekendy.” Thomas przełknął emocje i mocno objął dzieci. Próba rozstania się z nimi była zbyt trudna. „Teraz chodźcie, Joe czeka,”
zachęcał. Thomas nigdy nie darzył Joe sympatią. Zrobiłby wszystko, żeby odzyskać dzieci. Jednak w tej jednej chwili coś się zmieniło w jego sercu. Nie mógł tego dłużej ignorować. Podszedł do nich i powiedział: „Miałeś rację, Thomasie. Nie powinniśmy walczyć o dzieci, ale o ich dobro.” Joe wtedy pomógł Thomasowi przenieść walizki dzieci do jego samochodu.
