Mój mąż nienawidził roli ojczyma mojego dziecka. Niestety, stał się tak pełen nienawiści, że nas opuścił. Jednak kiedy nasze drogi kiedyś się znów skrzyżowały, zobaczył, jak bardzo się mylił. Chciałam wyjść za Stephena i stworzyć z nim rodzinę, ponieważ byłam głęboko zakochana w nim od czasów szkoły średniej. Ale nie mieliśmy kontroli nad losem i było przeznaczone, że będziemy rozdzieleni. Wkrótce po tym, jak ukończyłam studia, mój ojciec dostał awans, co oznaczało, że musieliśmy opuścić miasto. Nasza przeprowadzka zabrała nas do nowego miejsca. Miejsce mi się podobało, było piękne. Z drugiej strony tęskniłam za Stephenem każdego dnia. Tak minęło pięć lat.
Podczas moich studiów za granicą dołączyłam do instytucji medialnej. Kilka razy próbowałam skontaktować się ze Stephenem, ale żaden z jego numerów już nie działał. Jednak po tylu latach los zdecydował, że spotkamy się ponownie – na konferencji zawodowej. Kiedy go zobaczyłam, straciłam wszelką kontrolę. Pobiegłam do niego i przytuliłam go. Nie przejmowaliśmy się tym, że ludzie patrzyli na nas. Stephen był równie szczęśliwy, widząc mnie. Po konferencji poszliśmy na kawę. Spędziliśmy całą noc, rozmawiając o naszych życiach i o tym, jak bardzo tęskniliśmy za sobą przez te ostatnie pięć lat. Stephen wyznał mi swoje uczucia, po tym jak powiedziałam, że go kocham. Byłam bardzo szczęśliwa.
Ale potem Stephen powiedział coś, co mnie zaniepokoiło. Wyraził chęć, by jak najszybciej się ożenić i oświadczył mi się. „Stacey, nie chcę czekać dłużej. Chcę być z tobą na zawsze”, powiedział. Spojrzałam na niego napiętym wzrokiem. „Stephen, ja też chcę wyjść za ciebie. Ale muszę ci coś powiedzieć. Zanim zdecydujemy się na małżeństwo, musisz o tym wiedzieć,” odpowiedziałam. Twarz Stephena zmieniła się. „Co to jest, Stacey? Czy wszystko w porządku?” zapytał nerwowo.
„Stephen, mam syna. Czteroletniego chłopca. W końcu zebrałam się na odwagę, by mu to powiedzieć: „Nazywa się Bob.” Ale bałam się. Wiedziałam, że Stephen się nie ucieszy i mnie zostawi. Ku mojemu zdziwieniu, odpowiedział, że nie stanowi to dla niego problemu. „Stacey, to nie jest żaden problem.” Wziął moje ręce i wyszeptał: „Pokocham go jak własnego syna.” Łzy napłynęły mi do oczu. Przytuliłam Stephena i powiedziałam: „Kocham cię, Stephen. Jesteś najlepszym partnerem, jakiego mogłam znaleźć.”
Trzy miesiące później wzięliśmy ślub. Stephen kochał Boba przez pierwsze miesiące, jakby był jego własnym dzieckiem. Ale niestety z czasem wszystko zaczęło się zmieniać. Każdego dnia stawał się coraz bardziej zirytowany, aż pewnego dnia powiedział coś, co mnie zszokowało. Tego wieczoru, po powrocie z pracy, powiedział: „Przepraszam, Stacey, ale nie mogę zaakceptować Boba jak mojego syna.” Byłam zszokowana. „Co się stało, kochanie? Czy ktoś ci coś powiedział?” zapytałam zaniepokojona. „Nie, wszystko jest w porządku, ale chcę, żebyś zabrała Boba do domu dziecka. On jest tak młody, że nie będzie pamiętał nas, kiedy dorośnie,” zapewnił mnie.
Powiem ci szczerze: Po raz pierwszy w życiu żałowałam mojego małżeństwa ze Stephenem. Jak mógł traktować dziecko w ten sposób? Jak mógł powiedzieć coś takiego? Nie mogłam tego zrozumieć. Ale starałam się złagodzić sytuację. Zapytałam Stephena, czy ktoś powiedział mu coś, co spowodowało, że tak mówi. Próbowałam nawet wyjaśnić, że wyciągnął pochopne wnioski. Myliłam się, wierząc, że zrozumie.
„Dlaczego tak mówisz, kochanie?” zapytałam. „Myślałam, że kochasz go jak syna. Wiesz, że Bob jest twoim synem?” Stephen przerwał mi, zanim zdążyłam powiedzieć coś więcej. „Tak, starałem się go kochać,” powiedział. „Ale jestem już na granicy. Ponieważ cię kochałem, myślałem, że nie będzie mi przeszkadzać, że on jest dzieckiem kogoś innego, ale szczerze mówiąc, nie chcę go nawet widzieć.”
Niestety, Bob usłyszał wszystko, co powiedzieliśmy, ponieważ stał tuż za drzwiami naszej sypialni. Mimo że był jeszcze małym dzieckiem, poczuł, że coś jest nie tak. Stephen zrobił się jeszcze bardziej wściekły, kiedy Bob zaczął głośno płakać. „Widzisz? Znowu to robi! Mam dość! Jeśli chcesz, możesz być z tym chłopcem, ale ja nie mogę!” Krzycząc, wybiegł ze pokoju.
Niestety, nasza kłótnia nie zakończyła się na tym. Stephen spakował wszystkie swoje rzeczy i nas opuścił. Jedyną rzeczą, jaką powiedział przed wyjściem, było to, że wkrótce wyśle papiery rozwodowe, mimo że próbowałam go zatrzymać, mówiąc, że go kocham i że możemy być szczęśliwi razem. Byłam załamana. To było niewiarygodne, jak drastycznie zmieniło się moje życie w jednej nocy. Pobiegłam do Boba i mocno go przytuliłam, podczas gdy płakałam. Nie mogłam odpowiedzieć na jego ciągłe pytania, dlaczego jego tata odszedł. Nie mogłam nic powiedzieć.
Minął prawie rok, a Bob i ja radziliśmy sobie bez Stephena. Bob chodził do szkoły, a ja byłam zajęta pracą. Bob czasami pytał o Stephena, ale ja tylko odpowiadałam, że jego tata przeprowadził się do innego miasta z powodu ważnej pracy. Jednak kłamstwa mają to do siebie, że wychodzą na jaw, i pewnego dnia Bob dowiedział się o moim oszustwie.
Byliśmy w sklepie spożywczym, robiąc zakupy. Podczas gdy szukałam produktów do pieczenia, zobaczyłam, jak Bob obejmuje mężczyznę od tyłu i krzyczy: „Tato, tato, jesteś tu w końcu! Tęskniłem za tobą! Mama powiedziała, że przeprowadziłeś się do innego miasta.” Kiedy spojrzałam uważniej, zobaczyłam, że to naprawdę był Stephen. Zanim zdążyłam podbiec do niego i go przytulić, krzyknął: „Znikaj, ty mały skurwysynie.” Krzyczał na Boba: „Nie jesteś moim synem.”
Moja złość nie miała granic. Podbiegłam do Stephena i dałam mu policzek. „Nie masz prawa tak mówić do niego! On jest twoim synem!” krzyknęłam na niego wściekła. „Ten skurwysyn nie jest moim synem!” ryknął Stephen, robiąc krok w moją stronę. „Jest dzieckiem kogoś innego.”
Wiedziałam, że w tej chwili Stephen musi zdać sobie sprawę ze swoich błędów. Pokazałam mu wynik testu DNA na moim telefonie. „Widzisz to? Ty idioto! Wyraźnie jest napisane, że to twój syn,” krzyknęłam na niego.
„Ale… jak to możliwe? Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym wcześniej?” zapytał zmieszany.
„Bo, Stephen, nigdy nie czułam potrzeby, by to wspominać. Pamiętasz wieczór, który spędziliśmy razem, zanim wyjechałam do innego miasta? Po tym zaszłam w ciążę z Bobem. Mimo wszystkich rad, które dostałam, postanowiłam
go zatrzymać jako znak naszej miłości.”
Łzy wypełniły oczy Stephena. Natychmiast powiedział: „Przepraszam, Stacey. Gdybym wiedział, że to nasz syn, nigdy bym cię nie zostawił. Ale nie jest za późno. Wciąż możemy być rodziną. Obiecuję, że zrobię wszystko, by to naprawić.”
„Przepraszam, Stephen, ale to niemożliwe,” odpowiedziałam. „Jestem szczęśliwa bez ciebie.” Następnie wzięłam Boba za rękę i odwróciłam się, by odejść. Kiedy odchodziliśmy, usłyszałam kogoś płaczącego. To mogło być Stephen. Ale to nie miało znaczenia. Nie chciałam mieć nic wspólnego z mężczyzną, który nie docenia relacji.
