Kiedy Alex, pielęgniarz na nocnej zmianie, dowiaduje się o jednej żałobie swojego starszego pacjenta, George’a – miłości straconej na morzu – odkrywa sens wykraczający poza rutynę. Razem ze swoją przyjaciółką Kate, Alex wyrusza w szczery poszukiwania dawnej miłości George’a, ucząc się prawdy o czasie, odwadze i drugich szansach. Alex nie był pewien, co zrobić z tą spokojną nocą, ale wydawała się być wyjątkowym darem. Zwykle jego zmiany były bardzo zajęte, ale tego dnia pacjenci spali, korytarze były ciche, a jego obowiązki
minimalne. Kiedy pisał do Kate, swojej współlokatorki i przyjaciółki, przyciemniony korytarz rozciągał się przed nim. Kiedy musiał się wygadać lub podzielić zabawnymi sytuacjami, to ona była jego osobą do tego. Kiedyś byli klasowymi kolegami, ale naprawdę zaczęli się poznawać dopiero rok temu, kiedy oboje odpowiedzieli na to samo ogłoszenie o wynajmie mieszkania. Od tamtej pory stali się bliskimi przyjaciółmi, mieszkając w sąsiednich mieszkaniach. Pielęgniarka podeszła do Alexa, gdy wysyłał Kate naklejkę z kotem, który
ziewa. „George prosi o Ciebie, Alex,” powiedziała, szeroko się uśmiechając. Alex schował telefon do kieszeni i odpowiedział: „Dzięki,” a potem ruszył do pokoju George’a. Mimo że miał osiemdziesiąt osiem lat, George był bardziej energiczny niż wielu ludzi w połowie jego wieku. Kiedyś był marynarzem, więc miał mnóstwo opowieści. Starszy mężczyzna z zapałem tasował talię kart, kiedy Alex wszedł do jego pokoju, jego twarz rozpromieniła się na widok gościa. Patrząc na talię kart w rękach George’a, Alex usiadł przy jego łóżku. Uśmiechnął się i
powiedział: „Nie znalazłeś nikogo, z kim by pograć?” „Wszyscy mnie odrzucili. Możesz w to uwierzyć?” George uśmiechnął się i potrząsnął głową. Alex usiadł i odpowiedział: „No cóż, jest druga w nocy, więc rozumiem.” „Może spróbuj się położyć?” George pokręcił głową. „Nie mogę zasnąć.” Alex powiedział: „Mogę poprosić lekarza o coś na sen.” George zaśmiał się. „Mam osiemdziesiąt osiem lat, Alex. Spałem wystarczająco przez całe życie.” Po chwili śmiechu Alex wziął karty i zaczął je tasować. Grali przez chwilę w milczeniu, aż George odłożył kartę i
spojrzał w górę, jego twarz zmieniła się. George wyszeptał: „Dr. Martinez powiedział, że mam tylko kilka miesięcy życia.” Alex poczuł się ciężko. Często widział, jak ludzie stają w obliczu śmierci, ale nigdy nie było to łatwe, zwłaszcza kiedy chodziło o George’a. „Och.” George uśmiechnął się delikatnie. „W porządku. Jestem gotowy. Moje życie było długie i pełne. Ani jednej żałoby.” Jego oczy były dalekie, a słowa wybrzmiały cicho. „Co to znaczy?” Alex pochylił się do przodu, by zapytać. „Miałem romans. Musieliśmy się rozstać po tym, jak
spotkaliśmy się na rejsie.” Brwi Alexa uniosły się. „Myślałem, że kobiety mają pecha na statkach.” George zaśmiał się. „Miał na imię David Smith.” „To… niespodziewane,” Alex uśmiechnął się. „Szukasz go?” „Nie. Minęło za dużo czasu. Nie sądzę, żeby on mnie pamiętał.” Alex powiedział: „Nigdy nie wiesz,” a George odłożył swoją ostatnią kartę. Z triumfalnym uśmiechem George powiedział: „Wygląda na to, że przegrałeś.” Sięgając po karty, by rozpocząć kolejną rundę, Alex zaśmiał się. Kate leżała ospale na blacie kuchennym, kiedy Alex
wrócił do domu rano. Pijąc powoli kawę, wciąż w piżamie. Rzadko się spieszyła, ponieważ pracowała zdalnie. Z przetarciem oczu Kate powiedziała: „Hej, jak tam Twoja zmiana?” Alex położył torbę i odpowiedział: „George dostał złe wieści.” „Dowiedział się, że ma tylko kilka miesięcy życia.” „Och nie, to bardzo smutne.” Wyraz twarzy Kate się ściemnił. „Lubię George’a.” Wiedząc, jak bardzo Kate mu się przejmuje, Alex skinął głową. Kiedy już się zaoferowała, poznała kilku jego pacjentów. Szczególnie lubił ją George, który często żartował z Alexa, że nie zapytał jej na randkę. Zwykle Alex to
ignorował. W szkole średniej miał do niej słabość, ale teraz byli tylko przyjaciółmi. Randkowanie mogło skomplikować sprawy, zwłaszcza gdy dzielili mieszkanie. Alex powiedział: „George powiedział mi, że jedyną jego żałobą jest to, że nie jest z miłością swojego życia.” „Szukam go. Pomożesz?” Oczy Kate zabłysły. „Historia o miłości? Biorę to w ciemno!” Uśmiechając się, dolała sobie kawy. W ciągu następnych kilku dni, Alex i Kate pracowali razem, by znaleźć każdego Davida o nazwisku Smith. Po godzinach poszukiwań udało im się
zawęzić liczbę potencjalnych kandydatów do sześciu. Przeglądając listę, Alex powiedział: „To wciąż długa lista.” „Naprawdę?” Kate odpowiedziała śmiechem. „Na początku było milion Davida, teraz zostało tylko sześciu!” „Milion?” Alex uniósł brwi w żartobliwy sposób. „No, prawie tyle,” odpowiedziała Kate, śmiejąc się. Uśmiechnęli się do siebie, ciesząc się z tego drobnego postępu. Alex powiedział: „Zaczniemy jeździć do nich w weekendy.” „Kiedy nie będę mieć pracy, będzie łatwiej.” Kate skinęła głową. „Brzmi dobrze.” W tym momencie pojawił się szeroki uśmiech na jej twarzy, kiedy jej telefon zadzwonił. „Wygrałaś na loterii?”
zapytał Alex, widząc jej odpowiedź. „Nie, Troy jest tutaj.” „Poznaliśmy się na konferencji,” powiedziała Kate. „Ostatnio zaprosił mnie na randkę. Wydaje się, że mu się podobam.” Alex zawahał się. „Podobasz się mu?” Kate uśmiechnęła się i odpowiedziała: „Może,” niosąc telefon do swojego łóżka. Alex poczuł dziwny ból, patrząc na nią. W ciągu następnych dwóch tygodni Alex i Kate spotkali czterech Davidów, ale żaden z nich nie był tą dawno utraconą miłością George’a. Szczęśliwy starszy mężczyzna, David #1, był żonaty, miał
dzieci, wnuki, a nawet prawnuki. Kate i Alex byli zaskoczeni, dowiadując się, że David #2, wesoły dżentelmen, był zaręczony z kobietą o trzydzieści lat młodszą. Dowiedzieli się, że David #3 zmarł kilka lat temu, kiedy próbowali się z nim spotkać. Twierdząc, że podróżował po świecie, David #4 przyznał w końcu, że nigdy nie postawił stopy na statku. Po każdej wizycie opowiadali George’owi historię każdego Davida. Słuchał w milczeniu, kiwając głową, ale bez wyraźnych oznak
rozpoznania. „Po prostu odpuść. Nie ma nadziei.” – powiedział George zmęczonym głosem. „W miłości nic nie jest beznadziejne,” stanowczo powiedziała Kate. „Mamy jeszcze dwóch Davidów. Jeden z nich musi być tym właściwym.” George westchnął i odwrócił głowę. „A co jeśli to
zbyt późno?” Z trudem Alex i Kate kontynuowali, dziękując każdemu z Davidów za czas, jaki im poświęcili. Tylko David #5 pozostawał, mimo że wciąż wydawało się to mało prawdopodobne, że to on. Przynajmniej nie powiedzieli tego na głos. „Dzięki za poświęcony czas, panie Smith,” powiedział Alex, podając mu rękę. „Dziękujemy,” dodała Kate. David był starszy, ale nadal całkiem sprawny, patrzył na nich z zainteresowaniem, zdziwiony pytaniami. „Macie jakieś pytanie
dotyczące marynarki wojennej?” zapytał, kiedy w końcu zaczęli mówić. Alex i Kate patrzyli na siebie, zanim Kate odpowiedziała. „Kiedyś był pan z kimś na statku, prawda?”
