Britney wpada w panikę, gdy budzi się w środku nocy i odkrywa, że jej niemowlę, Nathan, zniknęło z łóżeczka. Britney martwi się, że jej największy koszmar mógł się spełnić, ponieważ w łóżeczku została tylko piżamka Nathana. Britney nigdy nie wyobrażała sobie, jak bardzo rozczłonkowane stanie się jej życie. Wierzyła, że ona i jej były mąż Karl będą planować drugie dziecko. Jednak młode małżeństwo nie przetrwało, a po miesiącach nieustannych kłótni rozwiedli się bez zbędnego rozgłosu. Britney prowadziła własną firmę i była finansowo niezależna, nie zależała nawet od Karla. Podczas postępowania o opiekę nad dzieckiem, Karl powiedział jej: „To, że płacisz rachunki, nie oznacza, że możesz mnie powstrzymać przed widywaniem naszego syna.” Po rozwodzie ludzie zaczęli zadawać Britney dziwne pytania, ale ona odmawiała odpowiedzi. Była zdeterminowana, by udowodnić wszystkim, że poradzi sobie z odpowiedzialnością za wychowanie Nathana sama. Nie chciała przyznać, że tak naprawdę próbowała przekonać siebie o czymś. Britney myślała: „To mój syn, a on wie, że potrzebuje tylko swojej matki.” „Jest coś, czego mi nie mówisz.” Britney musiała zatrudnić pełnoetatową asystentkę, aby prowadziła firmę, podczas gdy ona brała urlop macierzyński, zgodnie z warunkami opieki. Sama w domu z Nathanem, Britney czuła się nerwowa, ponieważ była praktycznie bezbronna, gdyby coś się wydarzyło. Dodatkowo miała dziwne nawyki snu. „Britney, to najbardziej absurdalna rzecz. Śpisz jak martwa. Ani dźwięk. Daisy, twoja mama, kiedyś mówiła: 'Kiedy byłaś dzieckiem, martwiliśmy się, czy nie jesteś nieprzytomna, gdy nie drgnęłaś nawet na najgłośniejsze dźwięki, ale po prostu spałaś jak zabita.'” Britney postanowiła kupić najlepszy monitor do dziecka, który natychmiast powiadomiłby ją, gdyby Nathan zaczął płakać. Wciąż się martwiła, a jej bezsenność pogarszała się, a nawyki snu stawały się coraz bardziej nieregularne. Bała się, że coś może się stać z jej dzieckiem, więc chodziła spać późno w nocy, a budziła się zaledwie kilka godzin później. Jednak on spał spokojnie, a gdy sprawdzała, nie było powodów do niepokoju. Pewnego dnia miała wyraźne worki pod oczami, gdy poszła na lunch z przyjaciółką, Natashą. „Nie martw się o mnie, wiem, co chcesz powiedzieć. Jestem w porządku.” „W porządku,” odpowiedziała Britney. „Cóż, tak. W każdym razie to powiem. Britney, martwię się o ciebie. Widać, że nie śpisz.” Natasha powiedziała: „Po prostu myślę, że powinnaś go zadzwonić, bo wszystko wydarzyło się tak szybko.” „Dlaczego to ciągle wypływa? Karl to, Karl tamto. Jakby Karl był wzorem do naśladowania!” Britney odpowiedziała: „Jestem matką Nathana, i na pewno dam sobie radę z jego wychowaniem. Żeby nie zdenerwować swojej przyjaciółki, Natasha westchnęła. „Dobrze, cokolwiek musisz, by spokojnie spać w nocy. Jednak nic mi nie mówisz.” Natasha powiedziała: „Chcę, żebyś wiedziała, że jestem tutaj dla ciebie.” Kilka dni później Britney usłyszała śmiech dziecka i obudziła się w środku nocy. Trudno jej było wstać z łóżka i dotrzeć do łóżeczka Nathana, gdzie wyraźnie widziała go śpiącego w ciemności. „Możesz udawać, że nie pamiętasz, o co naprawdę chodzi.” Zanim ponownie poszła spać, przekonała się, że to musiał być sen. Aby nie obudzić Nathana, starała się nie włączać światła. Mimo wysiłków, by kontrolować swoją niepokój, Britney nie mogła pozbyć się wrażenia, że coś dzieje się w jej domu. W pokoju Nathana były lekko przesunięte przedmioty. Gdy kładła go spać, zabawki były w miejscach, w których ich nie położyła. Ponieważ była wykończona opieką nad nim samodzielnie, Britney bała się, że jeśli porozmawia o tym z kimkolwiek, wyjdzie na wariatkę. Musiała powoli wrócić do pracy, przynajmniej na pół etatu, żeby nie stracić swoich lojalnych klientów, co też nie pomagało. Britney znowu usłyszała dźwięki z pokoju Nathana tej samej nocy. Musiała się upewnić, ponieważ tym razem nie mogła określić, czy to było płakanie, czy śmiech. Britney półsennie udała się do pokoju Nathana. Kiedy zbliżała się, nie słyszała już dźwięków. Pomyślała, „Pozwól, że włączę światło, żeby być pewną.” Starając się nie obudzić Nathana, szybko włączyła i wyłączyła światło. Po pierwszym błysku zobaczyła coś w łóżeczku, ale nie była pewna. Britney szeroko otworzyła oczy, szybko włączając światło ponownie. Nie widziała Nathana w łóżeczku, ale zobaczyła jego piżamkę. Pokój był pusty. Nie mógł pójść sam, ponieważ jeszcze nie potrafił chodzić ani nawet stać. Z ręką wciąż na włączniku światła, Britney stała nieruchomo, a jej serce opadło. Szukając jakiejkolwiek oznaki Nathana, jej niedowierzanie szybko zamieniło się w przerażający ból. Sięgając po telefon na stoliku nocnym, przeszła od bycia ledwie przytomną do całkowicie obudzonej. Jej oczy biegały po kątach, szybko wróciła do pokoju Nathana i zadzwoniła na 911. „Tak, policja została powiadomiona.” „Jak mogę pomóc?” zapytał funkcjonariusz. „Tak… Um… Moje dziecko jest tam.” Britney krzyknęła w panice: „Nie mogę… nie mogę,” i wtedy zamilkła. W kącie oka zobaczyła coś w łóżeczku. „Ostrzegałam cię, co się wydarzy, Britney, ale mnie nie słuchałaś.” „Tak, proszę pani. Jak się ma twoje dziecko? Czy wszystko w porządku?” zapytał operator. Powoli Britney sięgnęła do łóżeczka i wzięła guzik z koszuli. „Przepraszam, to nic.” Britney odpowiedziała: „Przepraszam, zadzwoniłam” i rozłączyła się. Guzik na jej koszuli był znajomy. Lokalny krawiec wyhaftował na nim unikalny napis. Kilka lat wcześniej Britney kupiła koszulę na urodziny Karla od tego samego krawca. Zdezorientowana, Britney poczuła gniew i zadzwoniła do Karla. Pozostawiła wściekłą wiadomość, gdy ten nie odebrał pierwszego telefonu. „Hej, Karl! Lepszy, żebyś odebrał ten telefon. Wiem, że masz Nathana! Już ci mówiłam. Nie masz prawa go widywać. Teraz go oddaj!” krzyczała. Ponieważ nie wiedziała, gdzie teraz mieszka Karl, zaczęła wysyłać mu frustracyjne SMS-y. „TO NIE JEST ŚMIESZNE, KARL!” „SERIO, ODEZWIJ SIĘ LUB ODDZWON.” „Wiesz, jak się czuję? Prawie zgłosiłam zgubienie dziecka, które zostało przeoczone.” Karl odebrał telefon po wielu nieudanych próbach. Natychmiast zaczął się bardzo przepraszać. „Hej, Britney. Posłuchaj. Przepraszam, Britney. Dobrze? Chciałem tylko zobaczyć Nathana. Mam do tego pełne prawo. Pamiętaj, że nie otrzymałaś pełnej opieki od sądu? A czemu teraz mnie od niego odcinasz? Twoja duma?” Karl wypowiedział te słowa. „Karl, pieprz się. Moja duma, co ty mówisz?” odpowiedziała Britney. „Oczywiście. Możesz dalej udawać, jakbyś zapomniała, o co w tym wszystkim chodzi. Jestem blok od Nathana. Musimy porozmawiać. Teraz jest za późno.” Karl powiedział. Britney czekała na jego przybycie na frontowym podwórku, gdy zobaczyła Karla, który prowadził Nathana w wózku. Po położeniu Nathana do łóżka, Britney wyszła na zewnątrz, by porozmawiać z Karlem, który chodził po podjeździe. „Karl, widzę, że masz dużo do powiedzenia. Czemu po prostu nie wyrzucisz tego z siebie?” powiedziała Britney, głęboko oddychając. „Dobrze. Możesz mnie traktować jak złoczyńcę, ale oboje rozumiemy prawdziwą naturę tej sytuacji. Zawsze cię wspierałem w realizacji celów. Żeby opiekować się Nathanem i pełnić rolę gospodyni domowej, zrezygnowałem z kariery. Byłem szczęśliwy, że to zrobiłem dla nas.” Karl zaczął. Zaniepokojona, Britney rzekła: „Dobrze, a?” Karl zrobił krok do przodu, mówiąc: „Byłaś tak pochłonięta swoją pracą, że zaczęłaś tracić nas z oczu. Spędzałaś coraz mniej czasu z dzieckiem i wracałaś coraz później. Britney, mówiłem ci, co się stanie, ale mnie nie słuchałaś.” Britney odpowiedziała zniecierpliwiona—prawie jakby próbowała uniknąć tematu—”Przejdź do rzeczy, Karl.” „Britney, Nathan cię zapomniał. Nie rozpoznaje twojej twarzy ani zapachu. Płakał, gdy cię wzięłam na ręce. Nagle zaczęłaś się zachowywać, jakbym to ja był winny. Widziałem to po twoich oczach. Ale, Britney, nadal cię kochałem. Przestałaś pozwalać mi widywać mojego syna, dlatego nie przeciągałem sprawy o opiekę ani nie robiłem problemów w sądzie rozwodowym.” Karl powiedział. „To jakbyś nie chciała, żeby mnie rozpoznał.” Britney zaczęła płakać, próbując zachować agresywną postawę. Zapomniała, jak bardzo Karl kochał swoją rodzinę, ponieważ przez długi czas tłumiła swoje emocje. Britney przypomniała sobie, jak wyśmiewała Karla, twierdząc, że jest finansowo lepsza od niego i powinna być głównym opiekunem Nathana. W końcu uświadomiła sobie, jak bardzo musiało go to zranić. Gdy Britney stanęła twarzą w twarz z rzeczywistością, zaczęła płakać. „Więc wróciłem do pracy, ale po pracy nie mogłem myśleć o niczym innym, jak o Nathan.” Karl powiedział, robiąc kolejny krok w stronę Britney. „Nie zmieniłaś zamków, kiedy wróciłem po pracy, choć światła były wyłączone. Zacząłem zabierać go na spacery w nocy, bo chciałem spędzić z nim czas, choć wiem, że to absurdalne. Tylko krótkie wyjścia do parku. To wszystko. Posłuchaj, jeśli naprawdę chcesz, żebym odszedł i nigdy nie wracał, to…” Britney objęła Karla i zaczęła płakać niekontrolowanie, zanim zdążył powiedzieć cokolwiek więcej. Karl próbował ją uspokoić, ale miała problem z oddychaniem. „Czułam się, jakbym już nie była jego matką. Czułam się jak duch.” Między szlochami starała się złapać oddech i powiedziała: „Nie odchodź. Potrzebuję twojej pomocy. Bez ciebie oszaleję. Ja… przepraszam.” „W porządku. Razem rozwiążemy ten problem. Dla Nathana, jeśli nie dla nas.” Karl odpowiedział. „Nigdy nie chciałem odejść.” Britney i Karl zaczęli chodzić na terapię małżeńską, aby rozwiązać swoje problemy. Czasami prosili swoich przyjaciół i matkę Britney, Daisy, by opiekowali się Nathanem, aby mogli pracować nad swoją relacją. Jako współrodzice, udało im się nawiązać harmonijną współpracę, a wkrótce ich romans powrócił.
Historia dnia: Serce samotnej matki zamarło, gdy zobaczyła Onesie leżące w jej łóżeczku zamiast niemowlęcia.
