Clara ostatniej chwili usunęła ją z listy gości, ale Agnes zapłaciła za wesele swojej wnuczki. Jednak gdy karma dopadła Clarę, sprawy przybrały nieoczekiwany obrót. Agnes siedziała ze smutnymi oczami w kącie głównej sali. Po tym, jak rozmawiali o weselu Clary, wszyscy wyszli, a Agnes stwierdziła, że nie chciała przyjść, chociaż naprawdę chciała, i teraz czuła się źle z tego powodu. „Nigdy nie myślałam, że ten dzień nadejdzie. Szkoda, że nie mogę już uczestniczyć,” pomyślała starsza kobieta. Kiedy ukochany mąż
Agnes, Edward, zmarł, miała 75 lat. Jej zdrowie pogorszyło się szybko, a ona przeprowadziła się do swojej rodziny w Nowym Jorku. Zanim zdiagnozowano u niej demencję, byli bardzo kochający i troskliwi, ale wszystko zaczęło się zmieniać. Prawie każdego dnia słyszała, jak jej syn Timothy i jego żona Linda kłócili się, czy powinna trafić do domu opieki, czy ile będzie kosztować jej leczenie, jeśli jej stan się pogorszy. Ale ponieważ Agnes kochała swoje wnuczę, znosiła całe
cierpienie i została tam. Agnes miała tylko jedno życzenie, kiedy Edward odszedł do nieba: chciała zobaczyć, jak jej wnuczka wychodzi za mąż, zanim Bóg zabierze ją do Edwarda. Dlatego przez lata odkładała całe pieniądze, które miała na jej wnuczkę. Kiedy w końcu dowiedziała się, że Clara wychodzi za mąż, była bardzo szczęśliwa i zaoferowała, że przekaże wszystkie swoje pieniądze, aby pomóc w przygotowaniach do wesela. Ale nie doszło do tego. „25 000 dolarów!
Mamo, to ogromna suma! Nie można ci tego odebrać,” powiedział Timothy. „Wiem, że czcisz Clarę i chcesz nam pomóc, ale uwierz mi, mamo, to nie jest potrzebne.” „Ale, kochanie, co mam zrobić z tymi pieniędzmi w moim wieku?” zapytała Agnes słabym głosem. „Wiesz, jak źle się czuję. Nie mam pojęcia, jak długo jeszcze będę żyła. Pozwól mi to zrobić, proszę.” Linda przerwała: „Masz rację, kochanie,” jej oczy błyszczały na myśl o majątku Agnes. „W końcu masz tylko jedno wnuczę. Pani Arnold, nie mam nic przeciwko temu. Naprawdę podjęłaś dobrą decyzję.” „Widzisz, nawet twoja
żona się ze mną zgadza, Tim,” powiedziała Agnes. „Dam ci moje dane konta. Czy możesz wypłacić pieniądze i je wydać?” „Ale mamo… Nie wiem…” Agnes nalegała, by Timothy wziął pieniądze, a po chwili wahania ostatecznie zgodził się. Clara natomiast nie miała wielkiego szacunku dla swojej babci. „Ludzie, ona nie przyjdzie. Jak możecie pomyśleć o zaproszeniu babci na wesele? Mam już dość tej chorej, starej kobiety, ughhh!” Jednej nocy Clara krzyczała na swoich rodziców. „Ale,
kochanie,” powiedziała jej matka, „zapłaciła za twoje wesele.” „Mamo, pośpiesz się! Nie musimy jej zapraszać, tylko dlatego, że zapłaciła. Nie pamiętasz, co mówili lekarze? Jej demencja się pogarsza. Obiecuję odwołać wesele, jeśli ta stara czarownica przyjdzie! Nie pozwolę, żeby zepsuła mój cudowny dzień.” „Dość!” powiedział jej ojciec. „Twoja babcia tu jest. Bądź przynajmniej uprzedza.” „Tato, mam to gdzieś! Mówię poważnie. Ona nie przyjdzie. Od razu usuwam jej imię z listy gości na
moje wesele.” Do tego czasu wesele było już tylko dwa tygodnie przed. Agnes była podekscytowana, ale kiedy dowiedziała się, że jej wnuczka mówiła o usunięciu jej imienia z listy gości, złamało jej to serce. Niestety miało to stopniowy negatywny wpływ na jej zdrowie i pewnego dnia, kiedy Timothy zabrał ją do lekarza, dowiedział się, że będzie gorzej, jeśli nie będzie lepiej się nią opiekował. Clara i Linda były przerażone, gdy się dowiedziały, i zaproponowały, żeby Agnes trafiła do domu opieki, kiedy się o tym dowiedziały. „Nie mamy czasu, żeby się nią zajmować, a ja nie chcę, żeby wesele mojej
jedynej córki zostało zrujnowane przez jej problemy zdrowotne,” powiedziała Linda. Agnes stwierdziła, że nie odwiedzi wesela Clary, po powrocie z wizyty u lekarza. Biedna matka poradziła również synowi, aby spełnił życzenie swojej żony i od razu zabrał ją do domu opieki. „Rozumiem, że się o mnie martwisz, Tim. Ale nie wierzę, że Clara i twoja żona chcą mnie tu mieć. Lepiej pójdę.” „Proszę!” błagała. Agnes błagała i płakała, bo ciągle czuła się duszona w domu, ale Timothy wahał się spełnić jej życzenie. Rano, gdy miała opuścić dom, żeby trafić do domu opieki, Agnes siedziała z oczami pełnymi łez. Nie
mogła przestać myśleć o tym, jak słodka była Clara, gdy była dzieckiem. Kochala ją bardziej niż wszystko i spędzała z nią wakacje, ale z czasem miłość jej wnuczki do babci słabła i zostawiała za sobą okrutną osobę, która wstydziła się zaprosić swoją babcię na wesele, bo nie chciała jej obecności przez jej chorobę. W dniu ślubu Clary Agnes wybuchła łzami, myśląc o tym, jak
ekscytowała się, żeby zobaczyć swoją wnuczkę w sukni ślubnej. Kiedy w końcu miała dość, poprosiła Lincy, pielęgniarkę, aby zadzwoniła do jej syna Timothy’ego i zdobyła informacje o miejscu wesela. Podczas rozmowy Agnes powiedziała do syna: „Po prostu ją zobaczę, a potem wrócę, Tim. Postaram się nie pozwolić, żeby mnie widziała, więc nie martw się. Chcę tylko poczuć atmosferę jej wesela.” „Oczywiście, mamo. Jeśli naprawdę chcesz, nie będę ci tego utrudniał. Przepraszam, że nie mogłem przekonać Clary, żeby cię zaprosiła na wesele, ale mogę ci pomóc w ten sposób.” „Nie martw się,
kochanie. Zrobiłeś wszystko, co mogłeś. Dziękuję, że dałeś mi adres. Zanim się rozłączę, powiedziała Agnes: „Po tym, jak zobaczę Clarę, odwiedzę cię.” Agnes, ubrana w różowy strój i pasujący kapelusz, była podekscytowana spotkaniem z wnuczką. Ale gdy tylko dotarła na wesele, zatrzymała się nagle, kiedy usłyszała krzyk dochodzący z pokoju Clary. Starsza dama zdała sobie sprawę z kłótni między Clarą a jej narzeczonym. „Jak możesz mi to zrobić?” usłyszała, jak Clara krzyczy. „Jak możesz odwołać wesele?” Zszokowana Agnes trzymała
usta w ciszy. Clara, nigdy nie będę z kimś, kto nie szanuje swoich dziadków. To niesamowite, że postanowiłaś nie zaprosić swojej babci, bo wstydzisz się jej stanu. „No tak? Co w tym ważnego? Była ciężarem, i nie chciałam jej na weselu.” „Wow! Wszyscy w końcu się zestarzejemy, Clara. Chcesz być tak traktowana? Co z moimi rodzicami? Oni już mają po siedemdziesiątce. Wyrzucisz ich też?” „Josh, nie mów więcej o tym. Nie zadzwonię do nich. Wesele zacznie się wkrótce!” „Do wid
zenia!” Agnes nie mogła się powstrzymać i otworzyła drzwi, gdy usłyszała, jak narzeczony Clary odwołuje wesele. „Proszę, nie rób tego, kochanie. Clara cię bardzo kocha.” „Babciu! Co ty tu robisz?” Clara była zaskoczona. „Kochanie, chciałam cię po prostu zobaczyć. Naprawdę chciałam cię zobaczyć w sukni ślubnej, ale zrobiłam wszystko, żeby nie przyjechać.” „Przepraszam, ale pani Arnold, tutaj nie odbywa się wesele. Może pani wrócić,” odpowiedział Josh. „Proszę, nie rób tego, kochanie. Proszę, nie odwołuj wesela, nawet jeśli
rozumiem obojętność Clary. Musisz jej wybaczyć, tak jak ja wybaczyłam dawno temu.” „Przepraszam, pani Arnold. Naprawdę cię podziwiam, ale nie mogę tego zrobić,” powiedział Josh stanowczo, zanim wyszedł. Patrząc za nim, Clara wybuchła łzami. „Czy jesteś teraz zadowolona? Zniszczyłaś nasze wesele. To było to, co chciałaś, prawda?” „Nie, kochanie, to nie tak…” Clara była tak wściekła, że wyrzuciła swoją babcię z pokoju, gdy Agnes cicho próbowała ją pocieszyć. Agnes ostrożnie cofnęła się i rozejrzała. Wszystko wydawało się ponure. Timothy i Linda znów się kłócili, gdy goście
opuszczali salę i mamrotali z dezaprobatą. Agnes, zmęczona całym hałasem, usiadła spokojnie na krześle w miejscu wesela. Następnie poprosiła Lincy, aby przyprowadziła starszych mieszkańców domu opieki na wesele, gdzie Agnes zorganizowała przyjęcie dla nich. Agnes była zachwycona, widząc wszystkich, którzy dobrze się bawili. Kiedy zobaczyła, jak wszyscy starsi ludzie przychodzą na wydarzenie i cieszą się, Linda i Clara rzuciły jej poważne spojrzenie, ale Agnes się tym nie przejęła. Nalała sobie kieliszek wina, zapomniała o troskach i zanurzyła się w radosnej atmosferze. Powinnam to cieszyć się, w końcu zapłaciłam za wesele. Życie
jest zbyt krótkie, by martwić się o cokolwiek. Żałuję, że nie zrozumiałam tego wcześniej. Kiedy wypiła ze swojego kieliszka wina, starsza kobieta zaczęła się zastanawiać.
