Po utracie wszystkiego w powodzi, biedny starszy mężczyzna ratuje swojego wnuka i przeprowadza się do nowego miasta, gdzie życzliwy nieznajomy robi wszystko, co w jego mocy, by mu pomóc i przekazać mu klucze do nowego domu. Zaskakująca nagroda za hojność nieznajomego.
Zmoknięty deszczem, trzymając swojego dwuletniego wnuka, Noego, blisko siebie, David, lat 78, stał przed terenem swojej posiadłości. Burza zniszczyła jego dom, który budował z ogromnym trudem, a on nie mógł powstrzymać ulewy, która zniszczyła wszystko. „O Panie! Daj mi odwagę. Co teraz mam robić?” David płakał niepowstrzymanie, patrząc na swój dom, który zabrała woda. David dorastał w sierocińcu i miał trudne życie. Miał małe dziecko, kiedy jego żona zmarła. David pokonał wszystkie trudności i marzył o spokojnej emeryturze. Jednak oczekiwania starszego mężczyzny zostały zniszczone przez powódź, która nawiedziła miasto. David stracił swoją jedyną córkę i jej męża, którzy zginęli w wodach. David nie zdałby sobie sprawy, że mały chłopiec zginął w morzu, gdyby Noah nie obudził go swoimi płaczem. „Znamy się dopiero od tygodnia.
Dlaczego miałbyś to zrobić dla nieznajomego?” zapytał z płaczem. Woda zaczęła zalewać pokój Noego, gdy część sufitu zawaliła się, gdy jeszcze spał w swoim łóżeczku. David usłyszał płacz Noego, gdy wykonywał jakieś prace w kuchni. Sufit zaczął się kruszyć, a David pobiegł, by uratować Noego, ale udało mu się opuścić dom na czas, zanim zawalił się całkowicie. Na szczęście jego samochód był zaparkowany na zewnątrz i ocalał. David postanowił opuścić miasto po utracie domu, co było dla niego ostatnią kroplą. W przerażeniu, on i Noah wskoczyli do pojazdu i szybko ruszyli przez gęste zasłony wody. Miał tylko kilka dolarów, ale zabrał swój portfel i klucze do samochodu, zanim uciekł z domu. David opuścił miasto po przejechaniu przez burzową noc i silne deszcze. Płakał i trząsł się, nie wiedząc, co robić. Stracił wszystko i nie chciał zostać tam. David zatrzymał się, gdy zobaczył grupę domów, po niemal czterech godzinach jazdy. David nie miał pojęcia, gdzie mógłby zdobyć jedzenie lub mleko dla Noego w tej obcej okolicy, a Noah płakał z głodu. Ponadto nie miał innego wyjścia, jak tylko prosić sąsiadów o pomoc, ponieważ jego samochód prawie nie miał paliwa. Gdy zapukał do pierwszych drzwi, starsza pani odpowiedziała. „Przepraszam, czy mogę prosić o trochę mleka dla mojego wnuka?” „Proszę,” błagał David. „Jesteśmy z innego miasta. Woda zniszczyła nasz dom. Potrzebujemy pomocy.” Kobieta dokładnie go obejrzała. „Wychodź! Nie jestem tutaj, żeby dawać jałmużnę.” Kobieta zatrzasnęła drzwi przed jego twarzą, zanim zdążył dokończyć. David zapukał do drugich drzwi, zrezygnowany, ale znów został odrzucony.
David nie poddawał się, chodził od drzwi do drzwi, ale nikt nie chciał przyjąć brudnego starego człowieka z płaczącym niemowlęciem i przemoczoną odzieżą. „To dziecko płacze nie do zniesienia!” ktoś krzyknął: „Wychodźcie!” David ukląkł na chodniku, kołysząc Noego, by go uspokoić, podczas gdy ten płakał bez opamiętania. „Och, wszystko będzie dobrze. Noah, spójrz na te drzewa. Czyż nie są piękne?” Zaskoczyło go ciepłe dotknięcie na jego ramionach. Gdy spojrzał w górę, zobaczył małą, średniego wieku kobietę patrzącą na niego. „Nie widziałam cię wcześniej,” powiedziała. „Jesteś nowy w tej okolicy? Wszyscy w naszej małej wiosce się znają.” David błagał nieznajomą o pomoc, płacząc. „Czy jest sposób, by zdobyć dla mojego wnuka trochę mleka i miejsce, gdzie moglibyśmy się zatrzymać? Nie mamy dokąd pójść. Po powodzi straciliśmy wszystko w naszym mieście. Proszę, nie odmawiaj nam.”
Anna zabrała Davida i Noego do swojego domu, po okazaniu mu współczucia. „Szybko znajdę wam inne miejsce.” Gdy dotarli do jej domu, David obiecał: „Nie będziemy ci przeszkadzać długo”, ale ona pozwoliła im zostać tak długo, jak będzie to konieczne. Ponieważ Anna pracowała na małej farmie, mogła dostarczyć świeże mleko, jajka i warzywa, by nakarmić Davida i Noego w czasie, gdy mieszkali w jej domu. Ponieważ powódź zniszczyła to, co David zaoszczędził, postanowił znaleźć pracę, aby mogli opuścić dom Anny jak najszybciej. Coś nieoczekiwanego wydarzyło się pewnego poranka. David był zaskoczony, gdy Anna przekazała mu klucze do nowego domu w ich okolicy. „Znamy się dopiero od tygodnia. Dlaczego miałabyś to zrobić dla nieznajomego?” zapytał ją David. „Nie możemy tego zatrzymać! Anna, nie musisz tego robić.” Anna jednak nalegała.
„Razem z kilkoma kobietami z naszej społeczności zebrałyśmy fundusze. Kobiety starały się znaleźć wam dom, ponieważ bardzo im zależało na Noem. A domy w tej okolicy są przystępne cenowo. To było proste, ponieważ mężowie większości kobiet są budowniczymi. Tu żyjemy prosto i naturalnie, i cieszymy się, że możemy pomóc.” David wziął klucze z drżącymi rękami, a jego łzy nie przestawały płynąć. „Och, nie wiem, co powiedzieć. To jest niemożliwe. Oddam ci to kiedyś, obiecuję.” „Będę czekać,” odpowiedziała Anna, uśmiechając się. David zapamiętał, co obiecał. Anna stała się Ciocią Anną dla Noego, gdy ten dorastał, a jego dziadek opowiadał mu historię o tej życzliwej kobiecie, która mu pomogła. Traktował ją jak rodzinę i modlił się, by nigdy nie zostawić Anny samej, gdy David odszedł, mając 98 lat. Wtedy Noah pracował w innej okolicy, ale nadal regularnie odwiedzał Annę i ostatecznie zaprosił ją, by zamieszkała z nim. Będąc sierotą, Anna nigdy nie spodziewała się mieć rodziny, ale Noah dał jej miłość i troskę jak od rodzica.
