Monika ogłosiła swojej matce Vivienne, że jest zaręczona z Zachem, nowym chłopakiem. Ponieważ nie był zamożny, starsza pani nie mogła w to uwierzyć i postanowiła udawać biedną kobietę, aby zbadać sprawę. Odkryła scenę w domu Zacha, która zszokowała ją do głębi. Niedawno Monika, córka Vivienne, wybiegła z domu. Jej wyznanie doprowadziło do gwałtownej kłótni. Zach miał zostać jej mężem. Nie wiedząc, że jej córka rozstała się ze swoim chłopakiem, Anthonym, Vivienne była zszokowana. Chociaż rodzina Anthony’ego nie była
tak zamożna jak rodzina Moniki, była jednak lubiana w wyższych kręgach towarzyskich Hartford. Vivienne marzyła, że jej córka wyjdzie za mąż za kogoś dobrze sytuowanego i nigdy nie będzie musiała martwić się o pieniądze. Jednak wydawało się, że nowy partner Moniki nie miał dużego zaplecza finansowego. Mieszkał w Mystic, małym miasteczku. Był też rybakiem, a jego rodzice przez całe życie pracowali fizycznie. To nie wchodziło w
grę. Nie mogła go poślubić! – myślała Vivienne, starając się uspokoić serce po kłótni z Moniką.
– Mamo, nie mogę wyjść za Anthony’ego! W ciągu dwóch miesięcy zdradził mnie z co najmniej trzema innymi kobietami! Chciałabyś, żebym cierpiała? – Monika płakała, prosząc.
– To niemożliwe! – krzyknęła Vivienne. Monika w złości opuściła dom. Vivienne usiadła w salonie i rozmyślała nad swoimi opcjami. Musiała to jakoś naprawić. Jeśli Anthony faktycznie był zdrajcą,
rozumiała, dlaczego Monika zainteresowała się obcym. A co, jeśli Zach towarzyszył jej dla pieniędzy? Mężczyźni też mogą być poszukiwaczami złota. Bez dziecka u boku musiała sprawdzić Zacha. Musiał zachować się naturalnie, a nie grać kogoś, kim chciał, aby Monika go widziała, więc wymyśliła plan. Następnego dnia założyła najgorsze ubrania, jakie znalazła w starych pudełkach, wzięła taksówkę i dotarła do Mystic w Connecticut. Miała na sobie sweter, który pachniał naftaliną, i zabrudzoną spódnicę, którą celowo
rozdarła z jednej strony – wyglądała jak idealny przebieraniec. Miała zobaczyć Zacha i zobaczyć, jak się zachowuje wśród zwykłych ludzi.
Zach czuł się szczęśliwy, że mieszkał w małym miasteczku jak Mystic, gdzie wszyscy zdawali się wiedzieć, gdzie mieszka. Po zapytaniu kobiety w miejscowym sklepie spożywczym, Vivienne została skierowana do ogólnego obszaru. Gdy dotarła do jego domu, Vivienne zauważyła, że był on w
gorszym stanie, niż się spodziewała. Ogród był zaniedbany, a dom wyglądał na zniszczony. Podchodząc do drzwi, zobaczyła rozsypane pety i butelki po piwie. Vivienne była pewna, że to pierwszy raz, kiedy Monika zobaczyła ten dom. Jej córka nie zainteresowałaby się mężczyzną, który tak żył. Zadzwoniła do drzwi, podniosła palec i postanowiła załatwić to zadanie, mimo że miała ochotę uciec. Drzwi otworzył mężczyzna w szarej koszuli umazanej potem. Wyglądał na dwudziestoparolatka. To musiał być Zach. Trzymał butelkę piwa, a jego twarz była nieogolona.
– Och, dzień dobry – powiedziała Vivienne niepewnie. Nie wiedziała, jak się do niego zwrócić ani co powiedzieć, aby dowiedzieć się, jaki jest.
– Czego pani chce? – mężczyzna odpowiedział opryskliwie.
– Przepraszam. Czy mogłabym poprosić o pomoc? Trochę się zgubiłam – wyrzuciła z siebie w końcu. – Czy to Zach?
– Tak, to ja. Czego pani chce? – Zach zapytał, odbekując.
Wyraz obrzydzenia na twarzy Vivienne był nieunikniony, a on się zaśmiał. Z wnętrza domu nagle zaczęła krzyczeć kobieta.
– Zach! Gdzie moja zapalniczka? Zawsze gubisz rzeczy! Jesteś idiotą!
Zach odwrócił się od Vivienne i zaczął krzyczeć.
– Ja jestem idiotą? To ty wszystko gubisz, gdy tylko się pojawi! Nie mam pojęcia, gdzie ją położyłaś! Nie obwiniaj mnie!
– Niewiarygodne, że wciąż jestem z kimś takim jak ty! – krzyczała kobieta, a potem usłyszała dźwięk tłuczonego szkła.
Vivienne przyłożyła dłoń do piersi.
– To będzie najszczęśliwszy dzień mojego życia, gdy odejdziesz, szalona kobieto! – Z trzaskiem Zach spojrzał na Vivienne.
– Proszę pani, do rzeczy. Mam dużo na głowie.
– Czy to pani dziewczyna? – wydusiła Vivienne. To wszystko, co mogła pomyśleć po tej strasznej scenie. Byli okropni. Nie tylko serce Moniki ponownie by się złamało, ale ten człowiek był oczywiście niebezpieczny dla kobiet i agresywny.
Musisz to przerwać, Vivienne. Musiała jednak zdobyć taksówkę w tym małym miasteczku, aby wrócić do Hartford. Gdy zaczęła przechadzać się po ulicach, zobaczyła inne domy w tej okolicy. Były one małe i stare jak dom Zacha, ale były zadbane przez innych. W tej okolicy przynajmniej nie wszyscy byli źli. O tej porze roku śnieg je pokrył.
Nagle z jednego z domów wyszła kobieta i pomachała do Vivienne. Vivienne, nie wiedząc co robić, odmachała jej z uśmiechem.
