Jerry i Megan byli młodymi rodzicami.
Wciąż studiowali, kiedy urodziła się ich córka Alice, a po ukończeniu studiów postanowili kontynuować aktywny tryb życia i wyjechać na kemping z roczną córką.
Ku ich zaskoczeniu, wyjazd okazał się znacznie bardziej wyczerpujący, niż się spodziewali, ponieważ Alice ciągle płakała, a oni byli zmęczeni próbami jej uspokojenia. Jerry i Megan byli tak wyczerpani pod koniec dnia, że postanowili zatrzymać się nad pobliskim jeziorem, zamiast dotrzeć do celu podróży.
Jednak ponieważ robiło się ciemno, zrobili szybki postój i zaczęli planować nocleg. Jerry zaczął próbować rozbić namiot, a Megan grzebała w zapasach, starając się przygotować szybki obiad, gdy Alice znowu zaczęła płakać.
Megan była zaskoczona, gdy usłyszała nieznany głos w monitorze. „Cicho, spokojnie, maluszku. Przestań płakać,” powiedział głos.
Megan zorientowała się, że nie słyszała wcześniej tego głosu. „Jerry!” krzyknęła. „Usłyszałam czyjś głos blisko Alice! Musimy natychmiast iść do niej!”
„Co? Co ty…” Zanim Jerry zdążył dokończyć, Megan rzuciła się w stronę Alice. Jerry poszedł za nią, a kiedy dotarli do dziecka, odkryli, że obok nich siedzi obcy mężczyzna, próbując uspokoić Alice.
Megan natychmiast wzięła Alice na ręce. „W porządku, skarbie. Mamy już cię. Nie musisz się martwić.” Potem odwróciła się do mężczyzny. „Co ty tutaj robisz i kim jesteś?”
Mężczyzna uśmiechnął się ciepło. „Nie martw się. Jestem lokalnym księdzem. Przechodziłem obok lasu, kiedy usłyszałem płacz waszego dziecka. Mam nadzieję, że teraz wszystko jest w porządku.”
Megan zauważyła Biblię w jego ręku oraz krzyż, który miał na sobie. „Ach, nie wiedziałam. Dziękujemy za pomoc,” powiedziała nieśmiało, ukrywając zakłopotanie, że wątpiła w jego intencje, gdy on tylko starał się im pomóc.
Ksiądz kiwnął głową i szykował się do odejścia, ale Megan go zatrzymała. „Wiesz co, nie chciałbyś dołączyć do nas na herbatę? Starałeś się nam pomóc, powinniśmy cię odpowiednio podziękować.”
„Och, nie, to w porządku. I tak planowałem już iść,” wyjaśnił, ale Jerry i Megan nalegali, więc w końcu zgodził się.
Megan postawiła czajnik na ogniu, a wszyscy usiedli wokół niego. Jerry trzymał Alice w ramionach, a ksiądz patrzył na nią z czułością.
Gdy Megan podała mu filiżankę herbaty, delikatnie zapytał: „Pewnie przestraszyłaś się, kiedy zobaczyłaś mnie samego z twoją córką, prawda?” Megan pokiwała głową, wstydząc się. „Cóż, to naturalne, że poczułaś się w ten sposób, ale sugeruję, byś nigdy nie zostawiała swojego dziecka płaczącego samego,” dodał.
Jerry i Megan spojrzeli na niego zdumieni. Mężczyzna uśmiechnął się. „Nie bądźcie zdziwieni. Usiądźcie, pozwólcie, że opowiem wam pewną historię… Kiedy byłem młodym księdzem, pracowałem w sierocińcu w Kongu. Pewnego dnia wszedłem do ogromnego pomieszczenia, w którym leżało setki niemowląt w swoich łóżeczkach. Byłem wstrząśnięty, bo pokój był przerażająco cichy.”
„Zwykle dzieci robią dużo hałasu, ale ani jedno z nich nie płakało. Zmartwiłem się i zapytałem pracownicę sierocińca, czy dzieci są w porządku. Odpowiedź, którą mi dała, zapadła mi w pamięć na zawsze.”
Ksiądz wziął łyk herbaty i zauważył, że Jerry i Megan patrzą na niego z zaskoczeniem. „Ale co powiedziała pracownica?” Jerry nagle zapytał. „Dlaczego dzieci były tak ciche?”
„Tak, też pomyślałbym, że to dziwne,” dodała Megan.
Ksiądz uśmiechnął się na ciekawość młodych rodziców i kontynuował: „Cóż, powiedziała, że na początku dzieci płakały nieustannie. Był to ich sposób wyrażania nie
