Kobieta porzuca swoją małą córkę przed kościołem, ale dwadzieścia lat później córka wciąż jej szuka — aż w końcu ją znajduje.
Czasami istnieją prawdy tak mroczne i bolesne, że po prostu nie jesteśmy w stanie się z nimi zmierzyć. Tak właśnie stało się z Carly Dingles. Kiedy Carly miała 5 lat, jej matka zabrała ją na przejażdżkę w swoim dużym czerwonym samochodzie.
Pojechały daleko od ulic, które Carly znała, aż dotarły do wielkiego białego kościoła stojącego na zielonej łące. „Carly, kochanie,” powiedziała mama. „Poczekaj tutaj, skarbie, a mamusia zaraz wróci!”
Potem pocałowała ją w policzek, wsiadła do samochodu, a wszystkie bransoletki, które tak bardzo lubiła, zabrzęczały, gdy ruszała. Jej piękne, żółte włosy powiewały jak flaga na wietrze.
I tak Carly zapamięta swoją mamę — odjeżdżającą, z ręką, w której bransoletki brzęczały w powietrzu, a jej żółte włosy falowały na wietrze. Carly patrzyła, aż samochód mamy zmniejszył się do punkcika na drodze, a potem usiadła na schodach kościoła.
Czekała i czekała, ale mama nie wracała, a nikt inny się nie pojawił. Kiedy słońce było już bardzo wysoko, a Carly zaczynała być bardzo spragniona, podeszła do niej piękna czarnoskóra kobieta, niosąc w ramionach piękne kwiaty.
„Dziecko,” krzyknęła. „Co ty tu robisz na słońcu?”
„Czekam na mamę,” wyjaśniła Carly. „Powiedziała, że zaraz wróci.”
Kobieta zaczęła mruczeć i mówić coś, kładąc rękę na czole Carly, stwierdzając, że jest za gorąco. Poszła do swojego samochodu, a po chwili wróciła z garścią brzoskwiń i butelką wody. „Teraz usiądź tutaj w cieniu,” powiedziała Carly. „Weź wodę i brzoskwinię, a ja zaraz wrócę.”
Kobieta weszła do kościoła, a po chwili wróciła z wysokim mężczyzną w czarnym stroju (później wyjaśnił, że to nie sukienka, tylko strój księdza, ale Carly i tak wyglądał jak sukienka). Kobieta i ksiądz długo się kłócili, potem kobieta zadzwoniła gdzieś.
Było już prawie ciemno, kiedy przyszła chuda kobieta z policjantem i zabrali Carly. Carly cały czas powtarzała, że musi zostać, bo mama zaraz przyjdzie, ale nikt jej nie słuchał.
Carly zabrano do sierocińca. Była bardzo zła i nie rozmawiała z innymi dziećmi. „Nie jestem sierotą,” krzyczała. „Mam mamę i ona po mnie wróci!”
Żadne z innych dzieci nie próbowało zaprzyjaźnić się z Carly, bo zawsze była taka zła i zgorzkniała, oprócz jednego chłopca. Nazywał się Peter i był blady, słaby chłopak. Inne dzieci mówiły, że miał złe serce.
Nie chodziło o to, że Peter był zły, po prostu jego serce nie działało prawidłowo, co oznaczało, że nie mógł biegać ani grać w berka, ani robić niczego fajnego. Więc Peter robił papierowe samoloty i siedział na schodach, sprawdzając, jak daleko polecą.
Pewnego dnia zobaczył Carly siedzącą na dolnym stopniu, płaczącą, więc wysłał jej swój najlepszy samolot. Poleciał wysoko, wysoko, a potem delikatnie opadł, lądując u jej stóp. Carly podniosła go i zobaczyła, że na skrzydłach coś jest napisane.
„Będzie dobrze,” głosił samolot. Carly spojrzała w górę, żeby zobaczyć, skąd samolot przyleciał, i zobaczyła Petera. „Zrobiłeś to?” zapytała go.
„Tak,” odpowiedział Peter. „Nie mogę biegać, więc robię samoloty, które mogą polecieć wysoko.”
Carly wspięła się po schodach, by oddać Peterowi jego samolot, a dwójka dzieci zaczęła rozmawiać. Zostali najlepszymi przyjaciółmi, a w zasadzie Peter był jedynym przyjacielem Carly.
Dzieci potrzebują i zasługują na miłość od swoich rodziców.
Za każdym razem, gdy Carly miała zły dzień, w jakiś sposób samolot papierowy przylatywał znikąd i lądował na jej biurku, łóżku lub u jej stóp, przypominając jej, że wszystko będzie w porządku.
Lata mijały szybko i wkrótce Carly miała 17 lat, a niedługo potem kończyła 18. Jej planem było wyruszyć na poszukiwania matki, gdy tylko uda jej się opuścić sierociniec.
Poszła do dyrektorki i poprosiła o jakiekolwiek informacje, które mogłyby jej pomóc w znalezieniu matki, ale kobieta próbowała ją zniechęcić. „Carly,” powiedziała łagodnie. „Masz przed sobą jasną przyszłość, stypendium. Zapomnij o szukaniu matki na razie…”
„Nigdy!” krzyknęła Carly. „Wiem, że moja mama mnie szuka! Wróciła do tego kościoła, a ja zniknęłam. To wszystko przez was!” Carly wybiegła z biura dyrektorki i pobiegła do ogrodu, płacząc.
Carly była zrozpaczona, ale nie miała zamiaru odpuścić. I choć minęło wiele lat, jej wiara w to, że mama wróci, nie gasła. Jednak pewnego dnia, po wielu latach poszukiwań, Carly poczuła, że wreszcie znalazła coś, czego szukała przez całe życie.
Dzięki pomocy nowych przyjaciół, wspólnej pracy, a także nieustępliwości, dotarła do starego, zapomnianego adresu — tego samego, który jej matka odwiedziła po
