Kto zabiera swoich rodziców na pierwszą randkę? Mój chłopak z aplikacji randkowej to zrobił. Ale to, co naprawdę mnie zaskoczyło, to lista NIEWYOBRAŻALNYCH WYMAGAŃ, które jego rodzice przywieźli ze sobą. Wiedziałam, że będę musiała ich przechytrzyć… ale na moich warunkach.
Kiedy poznałam Jacoba na portalu randkowym kilka miesięcy temu, od razu się zaprzyjaźniliśmy. Połączenie wydawało się prawdziwe — takie, które sprawia, że serce bije szybciej, gdy widzisz powiadomienie o nowej wiadomości. Zaczęłam myśleć, że on to “ten jedyny”, ale potem, kiedy się spotkaliśmy… cóż, rzeczywistość potrafi zniszczyć nawet najlepiej wykreowane iluzje.
Trzy miesiące późnych wieczorów z wiadomościami i godzinnych rozmów wideo doprowadziły do tego momentu. Jacob nie był tylko kolejnym dopasowaniem, był inny.
Podczas gdy większość facetów zaczynała od tanich tekstów lub nijakich “cześć”, on zwrócił moją uwagę szczegółowym komentarzem o moim zdjęciu profilowym z Comic-Conu.
„To ręcznie robiony kostium Scarlet Witch?” napisał. „Szczegóły są niesamowite!”
Od tamtej pory nasze rozmowy toczyły się naturalnie. On naprawdę słuchał, kiedy opowiadałam o swojej pracy jako projektantka graficzna i marzeniach o otworzeniu własnego studia.
Podzielaliśmy miłość do podcastów kryminalnych i potrafił cytować każde odcinek moich ulubionych audycji. Kiedy wspomniałam o walce mojej siostry z depresją, on podzielił się swoimi doświadczeniami z lękami.
„Czuję, że mogę ci powiedzieć wszystko,” powiedział podczas jednej z naszych rozmów wideo, jego ciepłe, brązowe oczy zmarszczyły się na rogach. „Nigdy nie połączyłem się z kimś w ten sposób.”
„Ja też nie,” przyznałam, czując, jak rumienię się na twarzy. „Czasami martwię się, że to zbyt piękne, by było prawdziwe.”
Zaśmiał się wtedy, przeczesując ciemne włosy. „Nie mogę się doczekać, aż w końcu spotkamy się osobiście. Piątek w Coffee Beanz? 19:00?”
„To randka! W końcu!” krzyknęłam, nie mogąc powstrzymać ekscytacji.
„Do zobaczenia w piątek!” powiedział, gdy kończyłam rozmowę, czerwieniąc się.
Cały tydzień spędziłam planując swoją stylizację, w końcu wybierając piękną sukienkę, którą moja najlepsza przyjaciółka Sarah uważała, że świetnie podkreśla moje oczy.
„Nie będzie wiedział, co go uderzy,” powiedziała, pomagając mi ułożyć włosy.
Piątkowy wieczór zastał mnie stojącą przed Coffee Beanz, wygładzającą sukienkę po raz setny. Przez okno widziałam pary delektujące się posiłkami, delikatne światło świec migoczące na ich twarzach.
Moje ręce lekko drżały, gdy otworzyłam ciężkie drewniane drzwi, a ciepły zapach czosnku i świeżego chleba otulił mnie. Moje oczy nerwowo poszukiwały Jacoba.
Odwróciłam się w stronę znajomego głosu Jacoba, a moja wyćwiczona uśmiech zamarł na twarzy. Siedział tam, ale NIE SAM.
Obok niego siedziała starsza para, ich twarze promieniały uśmiechami. Moje serce, które przez cały dzień było pełne ekscytacji, opadło na dno żołądka.
„Hej… um, cześć, co się dzieje?” udało mi się powiedzieć, moja głowa walczyła z przetwarzaniem sceny przed sobą.
Jacob wstał, jego szeroki uśmiech pozostał niezmieniony, jakby to było całkowicie normalne. „Lia, cieszę się, że w końcu się spotykamy! To moi rodzice, Linda i Patrick!”
Linda, drobna kobieta z perfekcyjnie ułożonymi siwymi włosami i złotymi kolczykami, które pewnie kosztowały więcej niż moje miesięczne czynsze, wręczyła mi wyćwiczony uśmiech, który nie dotarł do jej oczu. Patrick, noszący koszulę, która wydawała się za mała na jego sylwetkę, ledwie podniósł wzrok z menu.
„Siadaj, dziewczyno,” pogłaskała mnie po krześle obok siebie, nie obok Jacoba. „Zanim przyjdą nasze przystawki, mam kilka pytań.”
Zamarłam.
