Ojciec Elżbiety był zdeterminowany, by wydać ją za jednego ze swoich bogatych kandydatów, ale żaden z nich nie wydawał się jej odpowiedni. Frustrowana, rzuciła, że wolałaby poślubić pierwszego mężczyznę, którego spotka. Kiedy ów nieznajomy się pojawił, natychmiast pożałowała swoich słów, zdając sobie sprawę, jak nierozważna była jej decyzja.
Elżbieta stała w wielkiej, lśniącej posiadłości, delikatny dźwięk kieliszków z szampanem i szeptane rozmowy wypełniały powietrze. Pokój był pełen elegancko ubranych mężczyzn i kobiet, ich uśmiechy były wypolerowane i wyuczone, a śmiech pusty. Fałszywość tego wszystkiego sprawiała, że jej żołądek skręcał się. Ci ludzie, z ich perfekcyjnymi wyglądami i powierzchownymi słowami, byli wszystkim, czego nie znosiła.
Jej ojciec, Richard, pasował do tego obrazu jak element układanki, zawsze pewny siebie, zawsze swobodny. Elżbieta zerknęła na niego, zastanawiając się, jak mogli być tak różni.
Myśli Elżbiety powędrowały ku dzieciństwu, dniom spędzonym na bieganie boso po ogrodzie, śmiejąc się z synem ogrodnika, zamiast nosić suknie i perły. Westchnęła ciężko. Wtedy Richard podszedł, a obok niego stał mężczyzna.
„Elżbieto, kochanie,” powiedział Richard, zbliżając się z uśmiechem. „Przyprowadziłem ci towarzystwo. Wyglądasz na znudzoną.” Wskazał na mężczyznę obok siebie, który stał wysoki i elegancko ubrany.
Elżbieta wymusiła uprzejmy uśmiech i wyciągnęła rękę. „Dzień dobry,” powiedziała, spodziewając się uścisku dłoni. Zamiast tego mężczyzna wziął jej dłoń i pocałował ją. Elżbieta poczuła, jak skręca jej się żołądek, szybko cofnęła rękę, ukrywając złość.
„To Tom,” powiedział Richard z dumą. „Posiada dużą firmę. Myślę, że będziecie świetną parą.”
Elżbieta zmarszczyła brwi, niepewna, czy dobrze usłyszała. „Co?” zapytała, patrząc z Tomem na ojca.
Richard zignorował jej zaskoczenie. „Przepraszam na chwilę,” powiedział do Toma, prowadząc Elżbietę kilka kroków na bok. Jego głos stłumił się, ale słowa były ostre. „Mówiłem ci już. Musisz wyjść za mąż, jeśli chcesz odziedziczyć majątek. Nie jestem coraz młodszy. Chcę wnuków.”
Elżbieta patrzyła na niego, serce biło jej szybciej. „Małżeństwo? Mam dopiero 23 lata! A on ma chyba… 40?”
Richard westchnął, zachowując spokój. „Nie rób sceny. Tom to porządny człowiek. Ma dopiero 36 lat.”
Elżbieta pokręciła głową. „Porządny człowiek? Jego firma została pozwana za zrzucanie chemikaliów do powietrza!”
Richard wzruszył ramionami, niewzruszony. „Nikt nie jest doskonały.”
Oczy Elżbiety się zmrużyły. „Wolałabym poślubić pierwszego mężczyznę, jakiego spotkam, niż kogokolwiek, kogo mi wybierzesz.”
Richard uśmiechnął się z pobłażaniem. „Chciałbym to zobaczyć.”
„To patrz!” Elżbieta syknęła, odwracając się i biegnąc na zewnątrz, a ojciec podążał za nią.
Elżbieta biegła przez bramę posiadłości, serce waliło jej jak oszalałe, a chłodne powietrze pieściło jej twarz. Za nią wciąż słychać było spokojne kroki ojca, nigdy zbyt daleko. Nie wiedziała, dokąd biegnie, ale nie mogła zostać tam. Gdy szła wzdłuż drogi, pojawiła się postać—młody mężczyzna, w jej wieku. Jego ubrania były zniszczone, buty wytarte od ciężkiej pracy, a ręce szorstkie i zrogowaciałe.
Oczywiście, to był jej los—pierwszy mężczyzna, na jakiego natrafiła po swojej szalonej deklaracji. „Wspaniale,” pomyślała Elżbieta. „Ojciec będzie zachwycony.” Zerkając za siebie, zobaczyła Richarda stojącego w oddali, z ramionami skrzyżowanymi, z uśmieszkiem na twarzy.
Bez zastanowienia podeszła do mężczyzny i chwyciła go za ramię. „Po prostu udawaj,” szepnęła, przyciągając go do siebie, jakby byli parą.
„Co ty robisz?” zapytał mężczyzna, marszcząc brwi, patrząc na Elżbietę, wyraźnie zdezorientowany.
Elżbieta mocniej ścisnęła jego ramię i wyszeptała: „Nie ma czasu na wyjaśnienia. Wszystko ci powiem później.” Obróciła się w stronę ojca, jej głos był na tyle głośny, by mógł go usłyszeć. „No cóż, tato, poznaj mojego przyszłego męża…”
Zawahała się, nagle zdając sobie sprawę, że nie zna imienia mężczyzny.
„Scott,” powiedział mężczyzna szybko, wciąż nie rozumiejąc, co się dzieje, ale zgadzając się na to.
„…Scott,” powtórzyła Elżbieta, starając się brzmieć pewnie.
Richard podszedł do nich, uśmieszek na twarzy. „Gratulacje dla szczęśliwej pary,” powiedział, jego ton pełen sarkazmu. Pochylił się bliżej Elżbiety i szepnął: „Nie wytrzymacie dwóch dni z tym bałaganem,” po czym odwrócił się i ruszył z powrotem do posiadłości.
Elżbieta patrzyła, jak ojciec odchodzi, w końcu wypuszczając długo wstrzymany oddech. Spojrzała na Scotta, czując ciężar tego, co właśnie zrobiła.
„Proszę, powiedz mi, że nie jesteś bezdomny,” powiedziała, prawie błagając.
Scott uniósł brew. „Nie, nie jestem bezdomny. Jestem ogrodnikiem. Ale o co chodziło z tym wszystkim?”
Elżbieta westchnęła, pocierając czoło. „Na szczęście. To długa historia.” Rozejrzała się, nagle pragnąc usiąść i przemyśleć to wszystko. „Czy jest gdzieś miejsce, gdzie możemy usiąść?”
Scott skinął głową. „Jest bar za rogiem.”
„Idealnie,” powiedziała Elżbieta, ściągając obcasy, by chodzić wygodniej.
Szli w milczeniu, docierając do baru kilka minut później. W środku znaleźli cichy stolik w kącie i usiedli.
Scott pochylił się do przodu, wyraźnie nadal zdezorientowany. „Dobrze, chcesz teraz wyjaśnić?”
Elżbieta spojrzała na niego, a potem zaczęła: „Mój ojciec nie da mi mojego dziedzictwa, dopóki się nie wyjdę za mąż. Przez miesiące przedstawiał mi tych wszystkich mężczyzn. Najmłodszy był o dziesięć lat starszy ode mnie.”
Scott zaśmiał się. „Twój ojciec wie, że to nie są Średniowiecze?”
Po raz pierwszy tego wieczoru Elżbieta się uśmiechnęła. „Nie sądzę, żeby ktoś mu to powiedział. Ale dzięki tym pieniądzom, w końcu będę mogła zrobić to, o czym zawsze marzyłam.”
Scott uniósł brew. „A co to takiego?”
„Odnawianie zabytkowych budynków,” powiedziała Elżbieta z nadzieją w głosie.
„Brzmi świetnie. Więc co teraz?”
Elżbieta rozejrzała się po barze, zanim odwróciła się do Scotta. „Myślę, że właśnie zaczęliśmy nową grę.”
