Rodzice Chrisa nie zaakceptowali jego związku z Amandą. Kiedy ogłosiła swoją ciążę podczas kolacji, od razu zaczęli ją nazywać oszustką, ponieważ właśnie otrzymali szokujące wyniki medyczne. Ich życie nigdy nie miało być już takie same.
„Po prostu chcę to mieć za sobą,” westchnął Chris stojąc przed drzwiami domu rodziców.
„To są twoi rodzice, kochanie. Chcemy, żeby w końcu mnie zaakceptowali i przyszli na nasze wesele, prawda?” – powiedziała jego żona, Amanda, głaszcząc jego ramiona.
Chris warknął. „Naprawdę mnie to nie obchodzi, Amanda. Przepraszam, ale jeśli nie potrafią zaakceptować kobiety, którą kocham, nie chcę mieć z nimi nic wspólnego.”
„Proszę, kochanie. Musimy się z nimi pogodzić. A co z przyszłością? To rodzina. Chcemy, żeby byli częścią życia naszych dzieci, prawda?” – kontynuowała, lekko się uśmiechając. Problem w tym, że młoda, piękna kobieta nie dostrzegała napięcia na ustach męża.
Chris próbował utrzymać zimną krew po jej słowach, ale ledwo udało mu się. „Tak. Chyba…” – mruknął przez zaciśnięte wargi.
„To… w porządku. Kiedy zamierzasz rzucić pracę?” – dodała.
„OK! Teraz, uśmiechnij się. Jesteśmy w tym razem,” Amanda poprawiła nastrój i przytuliła go.
Matka Chrisa, pani Castillo, otworzyła drzwi z typowym sztucznym uśmiechem, unosząc lekko usta.
„Witaj, Amanda. Miło cię widzieć,” powiedziała, lekko kiwając głową i ustępując, żeby mogli wejść do środka.
Chris miał ochotę przewrócić oczami. Minęły lata odkąd on i Amanda zaczęli być razem. Byli zaręczeni, a jego rodzice wciąż traktowali ją jak kobietę, która „zepsuła ich plany.” Chcieli, by ich syn był z kimś innym i byli zawiedzeni jego decyzją.
Kiedy Chris ukończył studia i dostał pierwszą pracę, jego rodzice przedstawili mu Ciary, córkę pana i pani Geoffrey. Jej ojciec był w zarządzie lokalnej prywatnej kliniki i bardzo szanowany w ich mieście.
Chris pochodził z rodziny Castillo, która była zawsze zamożna dzięki inwestycjom pradziadka. Chris nie interesował się tym za bardzo. Jego rodzice obsesyjnie dbali o status i to, co inni o nich myślą.
Jednak na studiach poznał niesamowitych ludzi z różnych środowisk. To naprawdę zmieniło jego życie, i zdał sobie sprawę, że dziewczyny, które znał z prywatnej szkoły i klubów, nie były dla niego. Chciał prawdziwej kobiety.
I wtedy pojawiła się Amanda. Pracował już od kilku lat, kiedy zderzył się z nią na wyjeździe z parkingu. To było miłość od pierwszego wejrzenia, więc od razu próbował żartować, uśmiechać się i zaprosić ją na randkę.
Pracowała w pobliskim budynku i nie była zachwycona jego zalotami. Ale w końcu zgodziła się na randkę, a oni byli razem od tej pory.
Pierwsze spotkanie z jego rodzicami było katastrofą. Powiedzieli Chrisowi, by zerwał z nią, gdy tylko wyszła do łazienki.
„Ona jest asystentką. Dlaczego nie spotykasz się z Ciara? Ona cię uwielbia. To nie jest dziewczyna dla ciebie,” powiedziała cicho jego matka, ale jej twarz wyrażała desperację i obrzydzenie.
„Posłuchaj matki, synu. Musisz poślubić kobietę z twojej… ech… klasy. Inaczej to się nie uda,” dodał jego tata, potrząsając głową.
„Wy oboje musicie zamknąć usta. Nie będę tego słuchał. Ciara to pustą księżniczka i nie chcę mieć z nią nic wspólnego… nigdy!” powiedział, stanowczo, ale wciąż wystarczająco dyskretnie.
Amanda wróciła do stołu, a kolacja trwała dalej. Jego rodzice nigdy nie mieli dobrego „pokerowego” wyrazu twarzy, więc to spotkanie nie było przyjemne. Było jednak jeszcze gorzej po tych komentarzach, a Amanda to poczuła.
Wytłumaczył jej wszystko później, a ona zrozumiała, mówiąc mu, by dał rodzicom czas. Minęło trochę czasu, a oni wciąż nie stali się cieplejsi. Zachowywali się uprzedzająco w jej obecności, ale za jej plecami narzekali. Głównie tolerowali ją, zwłaszcza odkąd się zaręczyli. Tymczasem Amanda pozostała pełna nadziei. Była osobą, która widzi szklankę do połowy pełną. Dlatego nadal dzwoniła do jego matki, żeby planować kolacje i włączała ją do szczegółów wesela.
Jedyną rzeczą, której Amanda nie ujawniła, było to, że już starali się o dziecko. Chciała, by to była niespodzianka. Z odrobiną szczęścia, pan i pani Castillo w końcu się rozgrzeją, gdy zaczną mieć dzieci.
Siedząc przy stole obiadowym jego rodziców, Chris myślał tylko o tym, żeby szybko zakończyć to spotkanie. Miał coś do powiedzenia swojej narzeczonej, coś bardzo pilnego. To mogło zmienić naturę ich związku na zawsze. Może nawet zdecydowałaby się go zostawić.
„Oni nie wiedzą, co tracą. Niech jedzą ciasto w swoich klubach, podczas gdy ty i ja znajdziemy prawdziwe szczęście.”
Właściwie rozmawiał o tym z rodzicami kilka dni temu, kiedy otrzymał te wiadomości. Nie mieli wiele do powiedzenia na ten temat. Ich twarze wyrażały smutek i zmartwienie, ale pozostali stoiccy.
„Jeśli Amanda cię zostawi, pozwól jej to zrobić,” powiedziała mu matka, ale to by zabiło Chrisa. Dlatego bał się powiedzieć jej prawdę.
„Więc, Amanda,” zaczął jego ojciec, wyrywając Chrisa z zamyślenia. „Jak tam praca?”
„Och, panie Castillo. Praca idzie świetnie. Mój szef organizuje ogromne wydarzenie, a ja pomagam zaplanować wszystko. Właściwie to jest całkiem zabawne,” odpowiedziała Amanda, ciesząc się, że wykazali zainteresowanie jej pracą.
„To… w porządku. Kiedy zamierzasz rzucić pracę?” kontynuował.
„Rzucić. Zostać gospodynią domową,” doprecyzował pan Castillo.
„Nie rzucam pracy,” powiedziała Amanda, zdezorientowana.
„Będzie dalej pracować, tato,” wtrącił Chris, zirytowany.
„To… w porządku. Amanda to nowoczesna kobieta, w końcu,” powiedziała jego matka, nie do końca się uśmiechając, ale też nie była wściekła.
„Cóż, jeszcze nie znam swoich planów. To będzie zależało od przyszłości,” powiedziała Amanda, przełykając nerwowo ślinę. „A propos, mam ogłoszenie. Jestem w ciąży!”
Na stole zapanowała absolutna cisza, która wydawała się trwać wieczność, ale to były tylko sekundy. Amanda była pewna, że dziecko to wszystko, czego ta rodzina potrzebowała, by w końcu ją zaakceptować, ale nie miała pojęcia, co Chris właśnie odkrył.
Pierwszą osobą, która przerwała ciszę, była pani Castillo. „On jest bezpłodny!” krzyknęła, wściekła. Jej oczy były prawie czerwone od gniewu.
Chris zamarł w całkowitym szoku. Od dłuższego czasu byli razem bez zabezpieczeń, licząc na to, że zajdą w ciążę. Ale właśnie otrzymał wyniki badań, które potwierdzały, że nie może mieć dzieci. To oznaczało, że… Amanda go zdradziła.
„TY BEZWARTOŚCIOWA SZMATKO!” krzyczała jego matka. „ZDRADZIŁAŚ MOJEGO SYNA I ZASZŁAŚ W CIĄŻĘ? TERAZ CHCESZ GO ZATRZYMAĆ PRZY SOBIE?”
„Zatrzymać go? Pani Castillo, Chris i ja staraliśmy się przez miesiące. Chcieliśmy was zaskoczyć i od razu założyć rodzinę. Co ma pani na myśli mówiąc ‘bezpłodny’? To niemożliwe!” Amanda potrząsnęła głową, nie wiedząc, co zrobić.
Pan Castillo otarł usta serwetką i wstał. „Natychmiast opuść ten dom. Nigdy nie pokazuj się mojemu synowi, inaczej złożymy wniosek o zakaz zbliżania się,” zagroził spokojnie.
„Proszę pana! Chris, proszę. Zrób coś. Nie rozumiem!” błagała swoją narzeczoną, ale Chris nie mógł się ruszyć. Nagle pani Castillo złapała Amandę za włosy i zaczęła ciągnąć ją w stronę frontowych drzwi.
„Wynoś się stąd teraz!” krzyknęła starsza kobieta jak banter.
Amanda trzymała się za włosy, by złagodzić ból, ale powtarzała wołanie do Chrisa. To było bezcelowe. On wciąż siedział przy stole, patrząc w talerz i nie ruszając się.
„CHRIS!” krzyknęła w końcu, gdy ciężkie drzwi frontowe zatrzasnęły się za nią.
Kolejne dni były mętlące i zlewające się w jedno. Chris wyprowadził się z ich wspólnego mieszkania, zostawiając wyniki badań na blacie kuchennym. Zostawił również karteczkę.
„Byłem zaniepokojony i zrobiłem badania. Jestem bezpłodny. Całkowicie. Mam nadzieję, że będziesz miała szczęśliwe życie, ale to nie będzie z tobą,” napisał, łamiąc serce Amandzie.
Ten lekarz musiał się mylić. Była w ciąży, i to było 100% dziecko Chrisa. Od lat nie była z nikim innym. Jak to możliwe? I dlaczego nie chce ze mną rozmawiać?
Pomimo jej najlepszych starań, Chris odmówił kontaktu. Kiedy poszła do domu jego rodziców, wezwali policję, która kazała jej odejść, w przeciwnym razie groziło jej aresztowanie.
„Dobrze! Wyjdę! Wychowam to piękne dziecko sama! To wy tracicie, a kiedy odkryjecie prawdę, będzie za późno!” krzyknęła w stronę posiadłości i odeszła.
Pomimo tego, co próbowali sugerować rodzice Castillo, Amanda nie musiała nikogo „uwieść”. Może nie pochodziła z bogatej rodziny, ale miała świetną pracę. Jej firma miała fantastyczną politykę urlopów macierzyńskich, a cały zespół był gotowy ją wspierać. Jej szef ją uwielbiał, więc nie martwiła się o to.
„Co? Nie, to po prostu był nasz plan,” zaśmiała się pani Geoffrey, machając ręką.
Problemem było stawienie czoła zupełnie innemu przyszłości bez Chrisa i jako samotna matka. Ale jeśli inni mogli to zrobić, ona też mogła.
Zatem urodziła dziecko, nazwała go Paul i starała się jak najlepiej. Czasami było duszące, robić wszystko samodzielnie, ale codziennie wytrwała dla swojego syna. Jedynym problemem było to, że jej dziecko było wierną kopią Chrisa. Nie dało się tego nie zauważyć.
„Ci idioci,” szepnęła po położeniu go na drzemkę. „Nie wiedzą, co tracą. Niech jedzą ciasto w swoich klubach, podczas gdy ty i ja znajdziemy prawdziwe szczęście.”
Chris próbował ruszyć z życiem. Jego zazwyczaj zimni rodzice byli bardzo wspierający, kiedy wyprowadził się z ich wspólnego mieszkania z Amandą. Był za to wdzięczny. Ostatnią rzeczą, jaką kiedykolwiek sobie wyobrażał, było to, że Amanda go zdradziła. To nie mogło być możliwe, mimo niezbitych dowodów.
Ale jego rodzice powiedzieli mu, że wszystko niedługo się ułoży. I życie toczy się dalej, nawet gdy nie chcesz, by tak było. Wrócił do pracy, znalazł nowe mieszkanie i starał się zapomnieć o bólu. Przyszłość była ponura bez Amandy, ale rodzice starali się go pocieszyć.
Pewnego dnia zaprosili go na kolację, a Ciara była tam. Zaskakująco, dobrze się dogadywali, a ona miała wiele interesujących rzeczy do powied
„Cześć,” odpowiedziała niezręcznie. „Pa.”
„Czekaj,” Chris złapał ją za rękę, ale w tym ruchu upuściła telefon. „Przepraszam, niechcący.”
Podniósł go, a ekran zaświecił. Na tapecie był obrazek jej dziecka, a jego oczy od razu na nim zamarły.
„Daj mi to,” Amanda wyrwała mu telefon z ręki, w końcu pokazując swój gniew. „Nie zasługujesz, żeby na niego patrzeć.”
„On?” wymamrotał, zdyszany po zobaczeniu obrazu.
„Tak. Mój syn,” powiedziała, unosząc podbródek. „Mój. Tylko mój.”
Jej całe zachowanie było zaskakujące. Rozumiał, dlaczego mogła kłamać o zdradzie na początku, ale minęło już sporo czasu od ich rozstania. Nie musiała już udawać.
„Chyba nie udało się z ojcem,” skomentował Chris, chcąc być zły i jakoś ją zranić.
„Tak. Nie udało się,” uniosła brwi. „Pa, Chris.”
Przez kilka dni Chris intensywnie zastanawiał się nad sytuacją. Nie pamiętał zbyt dobrze zdjęcia dziecka, bo Amanda za szybko zabrała telefon. Ale miało oszałamiające niebieskie oczy. Oczy Amandy były brązowe. Oczywiście, mógł to być ktokolwiek ojcem.
Ale jej postawa. To, jak oskarżała go, nie mówiąc nic konkretnego, było bardzo dziwne. Czy możliwe, że się pomylił? Że jego lekarze się pomylili?
Nie wydawało się to prawdopodobne, bo poszedł do prywatnej kliniki ojca Ciary. Mieli najnowsze technologie, więc szanse na fałszywy wynik były nikłe. Ale… co jeśli?
Nie mógł zbytnio o tym myśleć, bo Ciara wciągnęła go do domu swojej matki na spotkanie z organizatorem weselnym. Tak, byli zaręczeni, a wszystko szło szybko. Nie zależało mu. Chciał, by jego rodzice przestali o tym mówić.
Cała sytuacja była szalona. Nie miał pojęcia, dlaczego tam był, kiedy Ciara i jej matka zajmowały się wszystkim. Kiedy jego nowa narzeczona zrobiła przerwę, pani Geoffrey skupiła się na nim. Rozmawiała trochę o weselu, przyszłości, o tym, jak zawsze wiedziała, że ten dzień nadejdzie, itd.
Ale nagle powiedziała: „O mój Boże, a te dzieci, które będziecie mieli. Cudowne!”
„Życie jest za krótkie na urazy.”
„Dzieci? Pani Geoffrey, jestem bezpłodny. Powinna pani o tym wiedzieć. Zrobiłem badania w klinice pana męża i wszyscy wiedzą,” wyjaśnił Chris, marszcząc brwi.
„Co? Nie, to był po prostu nasz plan,” zaśmiała się pani Geoffrey, machając ręką.
„Plan?” zapytał Chris, a jego głos stał się lodowaty.
Pani Geoffrey dopiero wtedy zrozumiała, co powiedziała. Jej twarz pobladła, a ręka powędrowała do ust. „Chodziło mi… Ehhh, nie. Takie rzeczy mają błędy… Myślę, że IVF może zadziałać…” jąkała się przez słowa.
A Chris od razu wszystko zrozumiał.
Ciara wróciła. „OK, kontynuujmy,” powiedziała, nie odczytując sytuacji.
„Kochanie, cieszę się, że mnie oszukałaś i teraz mogę się z tobą ożenić,” powiedział niespodziewanie. Głowa Ciary natychmiast obróciła się w jego stronę.
„Wiesz o tym?” zapytała, zaczynając się uśmiechać.
„Ciara, nie!” szepnęła jej matka.
Chris wstał z kanapy. „Do widzenia. Mam nadzieję, że obie spłoniecie w piekle.”
Chris dowiedział się całej prawdy od swojej matki, która rozmawiała przez telefon, gdy jechał do mieszkania Amandy. Na szczęście nigdy się nie wyprowadziła z ich wspólnego miejsca, a on wciąż miał kopię klucza.
„Chris, nie rozumiesz!” jęczała, ale on nie zwracał na nią uwagi. Domagał się prawdy.
Jego wyniki były faktycznie częścią planu. Podstęp. Zdrada. To wszystko zostało zaplanowane, by zmusić go do rozstania się z Amandą i pójścia do Ciary. Jakoś jego matka dowiedziała się, jak bardzo Amanda pragnie mieć dzieci. Myśleli, że oddzielą ich tą wiadomością.
Ale ich plan poszedł jeszcze lepiej po ogłoszeniu przez Amandę ciąży. Pani Castillo dała z siebie najlepsze przedstawienie i wystawiła ten spektakl. Wszyscy wiedzieli. Jego rodzice, rodzice Ciary i technik, którego opłacili i później zwolnili, by dał fałszywe wyniki. Jego lekarz także został oszukany, bo widział tylko fałszywe wyniki i obrazy.
„Nigdy więcej mnie nie zobaczysz,” powiedział do swojej matki i rozłączył się.
Zapukał, zdał sobie sprawę, że Amanda nie ma w domu, i postanowił wejść. wszedł do drugiego pokoju i zobaczył piękną przestrzeń, którą stworzyła dla ich syna. Było niebiesko. Na ścianach były namalowane chmury, a wokół leżały zabawki.
Chris wszedł także do ich sypialni i zauważył, że wszystko wyglądało prawie tak samo. Usiadł po jej stronie łóżka i chciał się rozpaść w łzach. Ale musiał się powstrzymać i mocno zastanowić. Jak mam ją odzyskać i przeprosić za wszystko? Czy mi uwierzy? rozmyślał, ale łzy zaczęły się pojawiać i nie mogły przestać płynąć.
W końcu zasnął.
„AAAAH!” Amanda krzyknęła po włączeniu światła w swoim pokoju. „Wypierdalaj stąd! Zadzwonię na policję!”
„Amanda!” Chris szybko wyskoczył z łóżka. „Amanda! Amanda! To ja!”
„Chris! Do cholery! Jak mogłeś po prostu tu wejść? Jesteś szalony? Miałam zamiar chwycić nóż!” Amanda krzyknęła i lekko uderzyła go w ramię, potem zobaczyła jego zapłakaną twarz. „Dlaczego tu w ogóle przyszedłeś?”
„Musimy porozmawiać…” spojrzał w dół, nawilżając spierzchnięte usta.
„Chyba… nie jestem zaskoczona, ale to… wciąż… tak niewiarygodne,” powiedziała po tym, jak opowiedziała mu całą historię.
„Tak,” Chris skinął głową. „Bardzo przepraszam. Powinienem ci uwierzyć. Powinienem poprosić o więcej testów. Byłem w szoku po tym, co się stało, i nie wiedziałem, czy mnie zostawisz, bo zawsze chciałaś rodzinę. Byłem idiotą.”
„Tak, byłeś,” zgodziła się Amanda. „Ale teraz to w końcu ma sens. Jak… wszystko pasuje. Nie mówię, że to było dobre. Ale rozumiem.”
„Czy jest jakiś sposób, byś mi wybaczyła?”
„Życie jest za krótkie na urazy.”
„A czy jest jakikolwiek sposób, bym mógł być częścią jego życia?”
„Tego nie wiem,” Amanda spojrzała w dół. „Było… trudno. Było samotnie. To nie to, co planowaliśmy razem. Nie wiem, czy da się wrócić do tego, co było.”
Wstrzymywała łzy aż do tej pory, gdy wilgoć zaczęła powoli spływać po jej twarzy, gdy przypomniała sobie wszystko, co wydarzyło się przez prawie dwa lata. Chris płakał z nią.
„Wiem, że to zajmie mi wieczność, ale wynagrodzę ci to. Niezależnie od tego, co się wydarzy… nawet jeśli ty i ja nie będziemy w stanie wrócić do tego, co było, ty i on będziecie moją rodziną. Moją jedyną rodziną,” przysiągł, a Amanda spojrzała w jego bolesne, spuchnięte oczy i wiedziała, że jest zdeterminowany.
„Po pierwsze… powinieneś poznać Paula, twojego syna,” zaczęła Amanda, wycierając twarz. „A potem, prawdopodobnie będziemy musieli pomyśleć o pozwaniu pana Geoffrey.”
Chris śmiał się i płakał jednocześnie. Ona była swoją radosną sobą mimo wszystkiego, i jak zwykle miała rację. Potrzebował prawnika.
