Na naszej pierwszej randce mężczyzna nazwał mnie grubą i żałosną i upokorzył mnie przed całą restauracją. Ale moja zemsta sprawiła, że żałował wszystkiego
Poznałem go na portalu randkowym. Wydawał się być dokładnie mężczyzną, na którego czekałam: inteligentny, uprzejmy, potrafił pięknie pisać i czarować słowami.
Mogliśmy rozmawiać godzinami i przyłapałem się na tym, że uśmiecham się do ekranu telefonu, gdy ponownie czytałem jego wiadomości. Sprawił, że poczułem się potrzebny, wyjątkowy.
Kiedy w końcu zaprosił mnie na randę, zgodziłam się bez wahania. Moje serce waliło i starannie się przygotowałam: wybrałam moją najlepszą sukienkę, zakręciłam włosy i nałożyłam makijaż. Myślałem, że ten wieczór zmieni moje życie.
Wszedłem do restauracji z lekkim uśmiechem, starając się wyglądać na pewnego siebie. Ale jak tylko zobaczyłem go przy stole, wszystko się zmieniło. Nie przywitał mnie ani radością, ani ciepłem, ale długim, pogardliwym spojrzeniem, przesuwając się w górę i w dół. Jego oczy były zimne i zniesmaczone, jakby miał do czynienia z czymś nieprzyjemnym, a nie z kobietą.
Czułem, że moje ręce drżą, ale nadal podszedłem do stołu, starając się tego nie pokazywać. Jednak nawet nie próbował ukryć swojej postawy.
„Co masz na sobie?” skrzywił się, badając moją sukienkę. „Twoje boki wystają, twój brzuch jest widoczny. Nie jesteś zdegustowany?”
Zamarłem, jakby coś pękło mi w klatce piersiowej.
„Noszę to, co najlepsze, co posiadam,” odpowiedziałem cicho.
Wybuchnął śmiechem, tak głośno, że wszyscy w pokoju odwrócili się, by na nas spojrzeć.
„Więc to jest twoje najlepsze? Mój Boże, boję się nawet wyobrazić sobie, co ma na sobie reszta z was.
Stałam tam, łzy napłynęły mi do oczu, ale on nie przestał:
„Dlaczego w ogóle do mnie napisałeś? Myślisz, że ludzie tacy jak ja umawiają się z ludźmi takimi jak ty? Powiem ci teraz: nie zapłacę za ciebie. Wystarczy mi, że widziałem cię osobiście – i już tego żałuję.”Mówił głośno, ostrym, jadowitym tonem, celowo upewniając się, że wszyscy wokół niego mogą usłyszeć. Jego słowa uderzają mocniej niż policzki. Nie mogłem zrozumieć: czy to był ten sam mężczyzna, z którym spędzałam noce, z którym wcześniej rozmawiałam? Ten, który pisał o romansach, marzeniach i o tym, jak mnie lubił? Przede mną siedziała zupełnie inna osoba – okrutna i podła.
„Kochanie, tęsknię za tobą, chcę cię zobaczyć…” naśladował mnie paskudnym głosem. „I dlatego chciałeś mnie zobaczyć? Żebym mógł spojrzeć na twoją żałosną twarz? Jestem zdegustowany nawet siedząc obok ciebie!”
W tym momencie coś we mnie pękło. Zamiast łez przyszedł gniew. Nie chciałem już być jego ofiarą.
I niespodziewanie zrobiłem coś, czego wcale nie żałuję.
Kelner przeszedł obok z tacą, na której leżała parująca miska czerwonego, pikantnego tom yum. Nagle wyrwałem go prosto z tacy i zanim zdążył nawet zrozumieć, co się dzieje, wylałem całą zawartość na jego głowę.
Słychać było pisk i krzyk, podskoczył, ściskając twarz, a zapach przypraw i gorących ziół wypełnił cały pokój. Ludzie zamarli, a potem ktoś zachichotał.
Wyprostowałem się, przywołując całą moją dumę, i patrząc na niego z góry, powiedziałem chłodno:
„Człowiek zapłaci za wszystko.”
I podnosząc głowę, powoli i pewnie wyszłam z restauracji, zostawiając go w kafandrze, do śmiechu i zaskoczonych spojrzeń gości.
