Chociaż wesela powinny być radosnymi wydarzeniami, poczułam ścisk w żołądku, widząc, jak Shanize idzie w stronę ołtarza. Nie mogłam zaprzeczyć, że coś było nie tak. Byłam oszołomiona tym, co odkryłam, gdy w końcu ruszyłam, by podnieść jej suknię. Znam Dave’a od ponad trzydziestu lat. Śmialiśmy się przez trudne lata młodości, wymienialiśmy tajemnice i dorastaliśmy razem. Byłam tak szczęśliwa, kiedy poinformował mnie, że wychodzi za Shanize, piękną, elegancką kobietę, którą poznał rok temu. Szczerze mówiąc, nie wierzyłam, że kiedykolwiek będzie tak „ujarzmiony”, a oto byliśmy w dniu jego ślubu. Wydarzenie było perfekcyjne, niemalże perfekcyjne.
Długa biała suknia Shanize przesuwająca się po alei sprawiała, że wyglądała jak postać wyjęta z magazynu ślubnego. Coś jednak było nie tak, choć powinnam być pochłonięta jej pięknem. Początkowo uznałam to za zdenerwowanie. Wiesz, jak stresujące mogą być wesela? Jednak zauważyłam, że Shanize idzie w dziwny sposób, stawiając kroki w sposób, który nie pasował do eleganckiego, pewnego siebie kroku panny młodej, którego by się spodziewano. Wydawała się chwiać, stawiając krótkie, niepewne kroki. Pochyliłam się do Heather, siostry Dave’a, i szepnęłam: „Widzisz to?” Heather spojrzała na aleję i zmarszczyła brwi. Niezorientowana, odpowiedziała: „Co? Widzisz coś?” „Shanize,” szepnęłam, wykonując subtelny gest brodą. „Jej chodzenie jest dziwne. Jakby coś było nie tak.” Heather zmrużyła oczy, po czym wzruszyła ramionami. „Przestań się martwić,
Janice. Ona po prostu jest zestresowana. To wielki dzień.” Uśmiechnęła się do mnie, ale to nie sprawiło, że zniknęło narastające we mnie poczucie niepokoju. Może. Niemniej jednak coś w ruchu jej sukni nie dawało mi spokoju. Czy jej strój był za ciasny? Czy wydarzyło się coś przed ceremonią? Starałam się odrzucić te myśli, ale im bliżej ołtarza szła, tym trudniej było mi je zignorować. Jej kroki były nie tylko powolne, ale niemalże wymuszone. Nie mogłam się powstrzymać, po raz kolejny pochyliłam się. „Heather, przysięgam, coś jest nie tak.” „Janice, przestań,” powiedziała Heather szepcząc z wyrzutem. „Zrujnujesz wszystko. Przestań robić sceny!” Ale nie mogłam przestać.
Spojrzałam na stopy Shanize, próbując odkryć, co to jest. Jej suknia dziwnie się poruszała. To było ponad moje siły. Zanim mój umysł zdążył zareagować, moje ciało już ruszyło. „Muszę to sprawdzić,” wymamrotałam i ruszyłam w stronę ołtarza. Przepchnęłam się obok Heather, nie odrywając wzroku od panny młodej, usłyszałam, jak ta głośno zaczerpnęła powietrza. „Janice!” – usłyszałam w panice za sobą. Jednak było już za późno. Już tam byłam. Wydobyłam drżące dłonie, a serce waliło mi w piersi. Kiedy pochylając się, podniosłam brzeg sukni Shanize o kilka cali, poczułam, jak czas zwalnia. Właściwie nie wiedziałam, czego się spodziewam – może katastrofy z ubraniem, może awarii butów. Jednak to, co odkryłam, było nielogiczne. W całym kościele zapanowała zdumiona cisza.
Coś tak nie na miejscu, coś tak szokującego było ukryte pod tym pięknym, białym materiałem, że przez chwilę moje myśli zamarły. Męskie buty. Duże, lśniące buty. Pomyślałam, że mam halucynacje, gdy mrugnęłam. Spojrzałam w górę, ale nikogo tam nie było. Nikt nie oddychał. Zareagowałam, ale Shanize – nie, ta osoba – nie zrobiła nic. Zniżyłam się jeszcze bardziej i przyjrzałam się dokładniej. Tkanina spodni garniturowych, częściowo zasłonięta przez suknię, sprawiła, że poczułam mdłości. Potem moja wzrok poszybował wyżej, na twarz. To był facet. Teraz, gdy byłam bliżej, dostrzegłam prawdę: facet w peruce, z welonem ukrywającym większość jego rysów. W moim gardle zrobiło się sucho. Z drżącymi rękami stanęłam prosto i spojrzałam bezpośrednio w oczy Dave’owi. „Janice…?” Jego głos zadrżał, a radość zniknęła, zamieniając się w zdumienie.
„Co się dzieje?” Nie wiedziałam, co mu odpowiedzieć. Nikt się nie ruszył przez chwilę. Cały kościół zamarł, gapiąc się na mężczyznę w sukni ślubnej, który stał przy ołtarzu. Jak bomba gotowa do wybuchu, ciężar tego, co odkryłam, wisiał w powietrzu. Oczy Dave’a były szeroko otwarte, a jego twarz pobladła, gdy patrzył na mnie, na mężczyznę w sukni ślubnej i na zdezorientowanych gości. Potknął się do tyłu, niemal przewracając się. „Co… Co do cholery to jest?” Jego głos pękł, pełen niedowierzania. Ktoś za mną odezwał się żartobliwie: „Ona leci!” To stwierdzenie wstrząsnęło mną do głębi. Moje słowa ledwo były słyszalne, gdy zbliżyłam się znów do Heather. „Słyszałaś to? Leci?
To właśnie to! Ona nie chodzi normalnie.” Heather warknęła: „Janice, do cholery,” jak jej cierpliwość się wyczerpywała. „Dave będzie przez ciebie zażenowany. Przestań!” Ale nie mogłam przestać. Patrzyłam na stopy Shanize, próbując znaleźć rozwiązanie. Jej suknia poruszała się w dziwny sposób. To było za dużo, by to zignorować. Wtedy mężczyzna w sukni, który był tak naprawdę Dave’owym drużbą, uśmiechnął się i powoli zdjął welon, pozwalając, by upadł na ziemię. Następnie, z rozmysłem, zdjęła perukę, odsłaniając krótkie czarne włosy. Cały kościół napełnił się szumem rozmów, kiedy przemiana dobiegła końca. „Niespodzianka,” powiedział z zadowoleniem w głosie. „Nie zauważyliście, prawda?” Dave otworzył i zamknął usta jak ryba wyjęta z wody, mrugając.
Z ledwo słyszalnym głosem krzyknął: „Gdzie jest Shanize?” „Gdzie ona jest?!” Facet w sukni, drużba Dave’a, pokręcił głową i zaśmiał się. „Dave, ona odeszła. Kilka dni temu. Ale nie martw się, wiedziała o tym. To ona poprosiła, żebym to zrobił.” Siedziałam oszołomiona, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszałam. Czy najbliższy przyjaciel Dave’a, który teraz nosił suknię ślubną Shanize, wiedział o tym wszystkim? Wzrok Dave’a wykrzywił się w zdumieniu i wściekłości. „Co ty gadasz? Jak jej to zrobiłeś?” Ruszył do przodu, zaciskając pięści i podnosząc głos. „Gdzie ona jest?!” Oczy drużby błyszczały zwycięsko, ale podniósł rękę, by pokazać spok
ój. „Ona jest w porządku. Nie martw się. Ale Dave, chciała, żebyś poczuł, co to znaczy zostać zaskoczonym.” Dave stał jak wryty, nie rozumiejąc, co się dzieje. „Co ty mówisz?” Uśmiech drużby był lodowaty, a jego oczy puste, gdy powiedział: „Ona się dowiedziała, Dave. O Vanessa i tobie.”
Słowa te były pełne nienawiści, a jego głos zamilkł na koniec. „Zdradziłeś ją z druhną. Shanize o tym wiedziała.” Powietrze w sali wyszło. Oczy Dave’a były szeroko otwarte ze strachu, a jego twarz stała się całkowicie blada. „Nie, to nieprawda. To nie tak!” Jednak drużba, z uśmieszkiem na twarzy, odpowiedział: „O, ależ tak,” z sarkazmem. „Ona się dowiedziała kilka dni temu. Miała możliwość odwołać ślub, ale po co? Chciała, żeby wszyscy zobaczyli twoje prawdziwe oblicze.” Zapanowała konsternacja. Goście, nie wiedząc, co o tym wszystkim myśleć, zaczęli mówić głośno, przerywając siebie nawzajem. Niektórzy wstali, gotowi odejść, inni gapili się w osłupieniu na mężczyznę w sukni ślubnej, który wciąż stał przy ołtarzu, dumny z siebie. Dave patrzył na mnie,
jakbym mogła uratować go z tego koszmaru, jego oczy płonęły przerażeniem. „Janice,” powiedział, wyciągając rękę w moją stronę. „Musisz mi zaufać, proszę. To nie wygląda tak, jak myślisz.” Z łamanym sercem spojrzałam na niego. „Dave… co ty zrobiłeś?” Zimny głos drużby przerwał ciszę, a cała sala zamilkła. „Dave, to kara za to, jak ją traktowałeś.” Obrócił się na pięcie i wyszedł, zostawiając Dave’a samotnego, całkowicie złamanego i wystawionego na publiczną hańbę.
