Bob nie wierzył w karmę. Żył swoim życiem, podejmując decyzje bez zastanowienia nad innymi, kierując się jedynie własnym interesem. To, czego pragnął, było dla niego słuszne, niezależnie od kosztów dla innych.
Nigdy nie wyobrażał sobie, że jego postawa odbije się echem przez lata, aż pewnego dnia stanie przy poboczu samotnej drogi, patrząc, jak jego jedyna rodzina odjeżdża, zostawiając go samego, porzuconego.
Mężczyzna odjeżdżający od Boba to Sam, jego pasierb, chłopak, którego wychowywał jak własnego syna i kochał całym sercem od piątego roku życia. Kiedyś, Bob był na skraju małżeństwa, gdy poznał matkę Sama, Adele.
Adele była piękna, czarująca, ekscytująca, a Bob porzucił swoją narzeczoną bez słowa wyjaśnienia. Zostawił swoje stare życie jak brudną koszulę i poślubił bogatą Adele.
Przez trzydzieści lat Bob i Adele byli szczęśliwi. Podróżowali po świecie, żyjąc w luksusie dzięki spadkowi, który Adele otrzymała po śmierci swojego bogatego męża – ojca Sama.
Bob myślał, że byli szczęśliwą rodziną, aż Adele zachorowała. Niestety, żadne pieniądze nie mogły uratować jej przed strasznym rakiem, który spalił jej słabe ciało.
Kiedy opuszczali trumnę Adele do ziemi, Bob stał przy grobie, drżąc. „Moja miłości,” szepnął, „Nigdy cię nie zapomnę, nigdy! I obiecuję, że będę opiekować się Samem.”
Ale niestety dla Boba, Sam nie złożył żadnych obietnic. Kilka dni po śmierci Adele, jej prawnik zadzwonił do Boba i Sama, wyjaśniając, że nie zostawiła testamentu, a majątek będzie tymczasowo w rękach Sama.
„Do czasu, aż ustalimy prawa Boba,” wyjaśnił prawnik. „Ponieważ większość majątku pochodzi od twojego ojca…”
Sam uśmiechnął się. „Oczywiście… To wydaje się bardzo sprawiedliwe dla mnie, a Bob, możesz być pewny, że będę sprawiedliwy.” Bob uśmiechnął się i podziękował Samowi za jego uprzedzenie, nie wyobrażając sobie prawdziwego zamiaru za jego słowami.
W ten weekend Sam zaprosił Boba na przejażdżkę po kraju, aby zaczerpnąć świeżego powietrza. „Bob,” powiedział. „Musimy pozbyć się pajęczyn, zanim zaczniemy nowe życie!”
Dwaj mężczyźni odjechali kabrioletem Sama, a Bob zauważył, że jego pasierb był nietypowo cichy, choć często się uśmiechał i wyglądał na rozbawionego.
Po wyjeździe za miasto, Sam zatrzymał samochód. „Wysiadamy,” powiedział. „Teraz.”
„Sam?” zapytał Bob, zdezorientowany. „Co się dzieje?”
„Jak ci powiedziałem, pozbywam się pajęczyn, zaczynam nowe życie,” powiedział Sam z złośliwym uśmiechem. „A ty jesteś martwym ciężarem, stary człowieku.”
„Ale… Obiecałem twojej matce, że będę cię pilnować…” Bob sapnął.
„Ale nigdy jej nic nie obiecywałem,” powiedział jego pasierb. „Nic ci nie jestem winien. Żyłeś z jej pieniędzy przez trzydzieści lat, to wystarczająco długo, nie sądzisz?”
„Kocham cię!” wyszeptał Bob ze łzami w oczach. „Byłeś jak syn dla mnie, myślałem, że ci na mnie zależy!”
„Zależy?” zapytał Sam. „To, na czym mi zależy, to wszystkie te pieniądze i nie zamierzam się nimi z tobą dzielić. To MOJE pieniądze, stary człowieku, więc znikaj!”
Sam wykonał groźny gest, a Bob drżąc wysiadł z samochodu. Stał i patrzył, jak samochód Sama znika w zanikającym obłoku kurzu.
Spojrzał wokół. Pustka rozciągała się we wszystkich kierunkach od horyzontu do horyzontu, a on nie miał nic oprócz swojej laski. Zaczął chwiać się za samochodem Sama, myśląc, że prędzej czy później natrafi na dom lub zostanie wyprzedzony przez inne pojazdy.
Na pewno ktoś będzie na tyle uprzejmy, żeby zatrzymać się dla starego człowieka? Ale samochód za samochodem mijał go, a nikt się nie zatrzymywał. Po chwili Bob przestał próbować ich zatrzymać. Po prostu stał tam, gdzie był.
Słońce zachodziło, a robiło się bardzo zimno, gdy duży, drogi samochód zatrzymał się obok niego. „Panie,” zapytał uprzejmy głos. „Czy wszystko w porządku?”
