Po utracie pamięci życie toczyło się dalej, aż znalazłem stare zdjęcie chłopca, którego nie rozpoznałem. Coś tu nie pasowało. Czy był kimś obcym, czy może kimś, kogo nigdy nie powinienem był zapomnieć?
Stałem w swoim mieszkaniu, czując, jak cisza przytłacza moje myśli. Próbowałem sobie przypomnieć, czy zawsze byłem tak samotny.
Po wypadku, po szpitalu i po tym, jak lekarze powiedzieli mi, że być może nigdy nie odzyskam w pełni pamięci, została mi tylko jedna rzecz – odbudować swoje życie z tego, co jeszcze mi pozostało.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Pexels
Ciche pukanie do drzwi przerwało ciszę. Nie zdążyłem odpowiedzieć, zanim drzwi skrzypiąc się otworzyły.
Eleanor, moja sąsiadka, stała w progu. Zawsze wchodziła bez zaproszenia. Zawsze wyglądała na pewną siebie i miała lekko ironiczny wyraz twarzy.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Midjourney
— Żyję, chyba — uśmiechnąłem się. — Mówią, że powinienem robić wszystko tak jak dawniej.
— W takim razie chodźmy na kawę. — Uniosła brew w figlarnym geście. — Nie mogłeś bez niej funkcjonować przed wypadkiem.
Kiwnąłem głową powoli. Brzmiało to logicznie.
Wyszliśmy na zewnątrz, a słońce łaskotało moją skórę. Czułem się, jakbym na nowo odkrywał świat. Weszliśmy do małej kawiarni na rogu.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Midjourney
Kiedy kelner zapytał, co zamawiamy, spojrzałem na Eleanor.
— Podwójne espresso. Bez cukru — odpowiedziała bez chwili wahania.
Kiwnąłem głową.
— W takim razie ja też poproszę podwójne espresso. Bez cukru.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Pexels
Dzień mijał na robieniu rzeczy, które powinny wydawać mi się znajome, ale czułem się w nich obco. Wziąłem aparat, robiłem zdjęcia ludziom na ulicy, a nawet próbowałem napisać felieton do mojej gazety.
Wszystko szło dobrze, dopóki nie postanowiłem przejrzeć swoich starych rzeczy w szafie.
Między książkami, notatnikami i innymi drobiazgami znalazłem fotografię. Byłem na niej młody, uśmiechnięty, a obok mnie stał dziesięcioletni chłopiec.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Pexels
Na odwrocie było napisane: „Klub Hokejowy dla Dzieci”. Nie pamiętałem tego chłopca.
Patrzyłem na zdjęcie przez długi czas, mając nadzieję, że przypomnę sobie cokolwiek. Ale nic.
— Eleanor? — Pokazałem jej zdjęcie. — Kim jest ten chłopiec?
Przyjrzała się uważnie.
— Zawsze lubiłeś fotografować dzieci. Może to miało coś wspólnego z twoją pracą?
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Midjourney
Ponownie spojrzałem na chłopca. Wyglądał na szczęśliwego, tak jak ja na tym zdjęciu. Ale było coś w jego oczach… coś znajomego.
W głębi duszy czułem, że to więcej niż przypadkowa fotografia.
Następnego ranka siedziałem już w swoim starym kabriolecie, sprawdzając zapas leków. Czekała mnie długa podróż – sześć godzin do najbliższego klubu hokejowego. Wnętrze na zdjęciu pasowało do tego, które znalazłem w internecie.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Midjourney
— Gregory, to zły pomysł. — Eleanor stanęła obok samochodu. — Powinieneś zostać w znanym sobie otoczeniu. To pomoże ci odzyskać pamięć.
Nie odpowiedziałem. Wcisnąłem pedał gazu i wsłuchałem się w rytmiczny dźwięk silnika. Dopiero wtedy na nią spojrzałem.
— A jeśli gdzieś tam jest ktoś, kto kiedyś mnie potrzebował?
Twarz Eleanor posmutniała.
⸻
Zdjęcie poglądowe | Fot.: Midjourney
— A jeśli tak, to może był powód, dla którego straciłeś z nim kontakt. Grzebanie w przeszłości bywa niebezpieczne.
Ścisnąłem kierownicę w milczeniu, ale wtedy usłyszałem dźwięk, który sprawił, że zatrzymałem się. Głuche trzaśnięcie drzwi.
Odwróciłem głowę i zobaczyłem Eleanor na siedzeniu pasażera.
— Jadę z tobą. W najgorszym wypadku przynajmniej nie umrzesz z głodu po drodze.
Uśmiechnąłem się. Zawsze była obok, nawet gdy tego nie zauważałem.
— Dlaczego jestem sam, Eleanor?
Zapadła cisza. Eleanor spuściła wzrok, jakby ważyła słowa.
— Może… może po prostu nie wszyscy chcą, żebyś pamiętał.
Zmarszczyłem brwi, ale zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, silnik zamruczał głośniej, a droga przed nami stała się nieskończoną linią pyłu i możliwości.
