Amber już dawno porzuciła nadzieję na miłość, ale iskry pojawiły się, gdy spotkała przyjaciela swojego ojca, Steve’a, na grillu. Ich burzliwy romans doprowadził do małżeństwa, a wszystko wydawało się idealne. Jednak w noc poślubną Amber odkrywa, że Steve ma niepokojącą tajemnicę, która zmienia wszystko.
Podjechałam pod dom rodziców i patrzyłam na rząd samochodów zaparkowanych na trawie.
„Co tu się dzieje?” mruknęłam, przygotowując się na jakąkolwiek niespodziankę rodzinną, która czekała w środku.
Chwyciłam torebkę, zamknęłam samochód i ruszyłam w stronę domu, mając nadzieję, że to nic zbyt chaotycznego.
Gdy tylko otworzyłam drzwi, uderzył mnie zapach grillowanego mięsa, a potem usłyszałam gromki śmiech mojego taty. Weszłam do salonu i zerknęłam przez tylne okno.
Oczywiście, tata urządził jakiś spontaniczny grill. Całe podwórko było pełne ludzi, głównie z jego warsztatu samochodowego.
„Amber!” głos taty przerwał moje myśli, gdy przewracał burgera na patelni w tej samej przedniej na sobie od lat. „Chodź, weź coś do picia i dołącz do nas. To tylko faceci z pracy.”
Starałam się nie jęknąć. „Wygląda na to, że całe miasto się tu zebrało” mruknęłam, zdejmując buty.
Zanim zdążyłam dołączyć do tej znajomej, chaotycznej atmosfery, zadzwonił dzwonek do drzwi. Tata rzucił łopatkę i wytrzepał ręce w fartuch.
„To musi być Steve,” powiedział prawie do siebie. Spojrzał na mnie, sięgając po klamkę. „Jeszcze się nie spotkałyście, prawda?”
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, tata już otworzył drzwi.
„Steve!” zawołał, klepiąc go mocno po plecach. „Wchodź, jesteś w sam raz. A, to moja córka, Amber.”
Spojrzałam w górę i moje serce zamarło.
Steve był wysoki i trochę szorstki w takim rugged, przystojnym stylu, z siwiejącymi włosami i oczami, które jakoś potrafiły być jednocześnie ciepłe i głębokie. Uśmiechnął się do mnie, a ja poczułam dziwne trzepotanie w piersi, czego nie byłam przygotowana.
„Miło cię poznać, Amber,” powiedział, wyciągając rękę.
Jego głos był spokojny i pewny. Uścisnęłam jego rękę, czując się trochę niepewnie, jak pewnie wyglądam po tych godzinach jazdy.
Od tego momentu nie mogłam przestać na niego patrzeć. Był takim mężczyzną, który sprawiał, że wszyscy wokół niego czuli się komfortowo, zawsze słuchał więcej, niż mówił. Starałam się skupić na rozmowach wokół mnie, ale za każdym razem, gdy nasze oczy się spotykały, czułam ten przyciągający magnetyzm.
To było absurdalne. Od dawna nie myślałam o miłości czy związkach. Nie po wszystkim, przez co przeszłam.
Praktycznie porzuciłam nadzieję na znalezienie „tego jedynego” i skupiłam się bardziej na pracy i rodzinie. Ale coś w Steve’ie sprawiło, że chciałam to przemyśleć, choć nie byłam gotowa tego przyznać.
Gdy dzień zbliżał się do końca, wreszcie pożegnałam się i ruszyłam do samochodu. Oczywiście, gdy próbowałam go uruchomić, silnik zgasł i umarł.
„Świetnie,” jęknęłam, opadając na fotel. Zastanawiałam się, czy wrócić po pomoc do taty, ale zanim to zrobiłam, zapukano do okna.
„Problemy z samochodem?” zapytał, uśmiechając się, jakby to była codzienność.
Westchnęłam. „Tak, nie chce odpalić. Chciałam poprosić tatę o pomoc, ale…”
„Nie martw się. Pozwól, że to sprawdzę,” zaproponował, już podwijając rękawy.
Patrzyłam, jak pracuje, jego ręce poruszały się z wprawą. W ciągu kilku minut mój samochód znowu odpalił. Dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że trzymałam oddech.
„Proszę bardzo,” powiedział, wycierając ręce w szmatkę. „Powinno być dobrze.”
Uśmiechnęłam się, szczerze wdzięczna. „Dziękuję, Steve. Chyba ci coś dłużna.”
Wzruszył ramionami i spojrzał na mnie w sposób, który sprawił, że żołądek mi się skręcił. „A może kolacja? Możemy to uznać za zapłatę.”
Zamarłam na chwilę. Kolacja? Czy on zapraszał mnie na randkę?
Poczułam znajomy dreszczyk wątpliwości, ten mały głos w mojej głowie przypominający mi wszystkie powody, dla których nie powinnam mówić „tak”. Ale coś w oczach Steve’a sprawiło, że chciałam podjąć to ryzyko.
„Tak, kolacja brzmi dobrze.”
I tak oto zgodziłam się. Nigdy bym nie przypuszczała, że Steve będzie dokładnie tym mężczyzną, który pomoże uleczyć moje zranione serce… ani jak głęboko mnie zrani.
Sześć miesięcy później stałam przed lustrem w moim dziecięcym pokoju, patrząc na siebie w sukni ślubnej. To było surrealistyczne, szczerze mówiąc. Po wszystkim, przez co przeszłam, nie myślałam, że ten dzień kiedykolwiek nadejdzie.
Miałam 39 lat, porzuciłam marzenie o bajce, a tu byłam — gotowa poślubić Steve’a.
Ślub był kameralny, tylko najbliższa rodzina i kilku przyjaciół, dokładnie to, czego chcieliśmy.
Ale tego, co stało się potem, nigdy bym się nie spodziewała…
