Emma odkrywa e-mail swojego narzeczonego kilka tygodni przed ślubem. Krew zamarza jej w żyłach, gdy Sophie, jej najbliższa przyjaciółka, rozszyfrowuje dziwny list po francusku. „Moja miłości, wkrótce będziemy razem.” Daniel zawsze twierdził, że te wiadomości pochodzą od krewnych. Czy jednak kłamał? Zaledwie kilka tygodni pozostało do ślubu, a naprawdę? Czułam to. Raczej czułam się „tak zmęczona, że mogłabym upaść” niż „tak podekscytowana, że mogłabym wybuchnąć”. Mój narzeczony Daniel miał być moim partnerem we wszystkim, ale ostatnio czułam, jakbym organizowała ten ślub sama. Musiałam zająć się cateringiem, florystą i niekończącymi się dramami wokół listy gości, ponieważ on ciągle wyjeżdżał w sprawach służbowych. Wiem, że dziewięć miesięcy to mało czasu, byśmy byli razem, ale kiedy się wie, to się wie, prawda? Tak sobie mówiłam. Daniel był niezawodny, solidny, a cóż, niekoniecznie najromantyczniejszy dżentelmen na świecie. Po prostu wzruszał ramionami i odpowiadał: „Miłość to nie wielkie gesty, Emma”, chociaż kilka razy mówiłam, że chciałabym, żeby napisał mi list miłosny lub zaskoczył mnie kwiatami. Chodzi o to, żeby być przy kimś. Starałam się ufać mu. Tak, starałam się. Czasami jednak nie mogłam przestać się zastanawiać, czy po prostu mówił to, bo nie miał ochoty na wielkie gesty. Na przykład jego pomysł na oświadczyny był przewidywalny jak nic. Pytanie, które mogłam przewidzieć z kilometra, pierścionek w kieszeni i kolacja w naszej ulubionej restauracji.
Oczywiście, ponieważ go kochałam, powiedziałam tak. W moim sercu jednak liczyłam na coś więcej. Zapytałam moją najbliższą przyjaciółkę Sophie na kolację w noc, kiedy Daniel miał wrócić ze swojej ostatniej podróży służbowej. Chciałam czegoś, co odciągnęłoby moją uwagę od tej niepokojącej niepewności, która ostatnio we mnie rosła. Oczywiście, stres związany z przygotowaniami do ślubu miał w tym swój udział, ale było coś więcej, coś, czego nie potrafiłam opisać. Jak zwykle, Sophie dostarczyła idealnej dawki energii. Nawet gdy życie mnie przytłaczało, ona potrafiła sprawić, że wszystko wydawało się lżejsze. Byłyśmy nierozłączne od czasów liceum. Z pudełkiem babeczek w jednej ręce i butelką wina w drugiej, wpadła przez moje drzwi. „Nagła potrzeba węglowodanów,” powiedziała nagle. „Pomyślałam, że możesz ich potrzebować.” Z wdzięcznością za jej obecność, zaśmiałam się. „Pomyślałaś słusznie.” Jedząc spaghetti przy stole kuchennym, wspominałyśmy nasze lata młodości. Chciałam, żeby rozmowa była wygodna i płynna. Sophie wyjęła telefon i zaczęła przeglądać stare zdjęcia. „O mój Boże,” zaśmiała się. „Pamiętasz to?” Podała mi ekran telefonu. To było zdjęcie z naszego balu maturalnego, ona w równie okropnej cekinowej potwornej sukience, a ja w przesadnie puchatej, błękitnej sukni. Jęknęłam. „Dlaczego myślałyśmy, że te sukienki były dobrym pomysłem?” „Bo miałyśmy 16 lat i byłyśmy idiotkami,” zaśmiała się. „Czekaj, nie ma tu więcej takich zdjęć? Otwórzmy twój laptop.” Wstałam, poszłam do salonu i otworzyłam laptopa. Na ekranie pojawiła się otwarta zakładka z e-mailem.
Laptop był ostatnio używany przez Daniela przed jego wyjazdami. Instynktownie moje palce dążyły, by zamknąć zakładkę. Zamarłam jednak. Daniel był cały czas zalogowany, a to był jego e-mail. To było dziwne. Zawsze logował się po zakończeniu sesji. Był niemal neurotyczny, jeśli chodzi o szczegóły. Żołądek mi opadł. Ufałam mu, więc nie szukałam niczego, ale coś w tym wszystkim wydawało się dziwne. „Co się dzieje?” Sophie, zauważając moją niepewność, zapytała. „Nic,” odpowiedziałam szybko, próbując zakończyć transakcję. Sophie jednak rzuciła okiem na telewizor, zanim zdążyłam. „Poczekaj.” Pochyliła się i wskazała na telewizor z zmartwioną miną. „Co to za e-mail zaczynający się od 'Moja miłości, wkrótce będziemy razem’?” Podobnie jak inne e-maile, temat był po francusku. Daniel powiedział mi, że to wiadomości od jego dalekich kuzynów z Francji. Nigdy nie zastanawiałam się, dlaczego nigdy ich dla mnie nie tłumaczył. Ufałam mu. Moje serce zaczęło bić mocniej, gdy wpatrywałam się w tylko jedno zdanie. To miało pochodzić od jego przodków. Powiedziałaś, że to znaczy co? „To mówi 'Moja miłości, wkrótce będziemy razem,'” powtórzyła Sophie. Spojrzała na telewizor, potem z powrotem na mnie. „Emma… chcesz, żebym to przetłumaczyła?” Moje gardło stało się suche. Chciałam udawać, że nie zauważyłam laptopa i po prostu go zamknąć. Jednak druga część mnie, która od miesięcy wyrażała niepokój, nie pozwalała tego zrobić. Wzięłam głęboki oddech. Prawie szepnęłam. „Proszę.” Twarz Sophie straciła kolor, gdy czytała, a jej wyraz twarzy zmienił się. Położyła dłoń na ustach. Jej słowa były niepewne. „Emma… to nie jest od krewnego,” powiedziała. „To od innej kobiety.” Złapałam oddech.
Nie. To niemożliwe. Moje ręce zaczęły drżeć. „Co tam pisze?” Sophie zatrzymała się, jeszcze raz przeglądając list, jakby szukała błędu. Jednak nie było żadnego błędu. Po wypuszczeniu głośnego oddechu przeczytała na głos: „Moja miłości, wkrótce będziemy razem. Odejdziesz od niej, kiedy ślub się skończy i zdobędziesz dostęp do jej ojcowskiego majątku. Przysięgam. Muszę tylko zdobyć jej zaufanie, żeby kiedy zaczniemy ją oszukiwać, nie podejrzewała niczego.” Mój umysł nie mógł przez chwilę pojąć tych słów. To nie jest prawda. On tego nie zrobił, Daniel by tego nie zrobił! Ale oto było, kompromitujące czarno-białe dowody, które błyskały na ekranie. Wszystko zaczęło się układać jak układanka, której byłam za ślepa, by zobaczyć: pośpieszne zaręczyny, częste wyjazdy służbowe, jego chłodne, nieromantyczne zachowanie. Daniel nie kochał mnie na tyle, by mnie poślubić. Mój ojciec i jego pieniądze były powodem, dla którego mnie poślubiał! Kolejne kilka minut było w zasadzie zamazane w mojej pamięci. Pamiętam tylko, że Sophie była ze mną, kiedy zaczęłam płakać, pocieszając mnie i zapewniając, że wszystko będzie dobrze. Jednak to było nieakceptowalne. To było absolutnie nieakceptowalne. Czułam, jakbym nie była sobą, jakby moje ciało unosiło się i widziałam ten koszmar z daleka. Głos Sophie brzmiał panikująco, ale nie mogłam zrozumieć, co mówiła. W mojej głowie wciąż słyszałam powtarzane słowa Daniela. „Po ślubie, kiedy zdobędę dostęp do jej ojcowskich pieniędzy, odejdę od niej.”
Sophie delikatnie pogłaskała mnie po ramieniu. „Emma, oddychaj.” Wyrzuciłam z siebie napięty oddech. Oddychaj. Tak. Skupiłam się. Moje oczy były rozmazane od łez, ale zmusiłam się, by skupić się. „Muszę zadzwonić do moich rodziców.” Brzmiało to jak pusty głos. Sophie chwyciła swój telefon i skinęła głową. „Zostanę z tobą.” Wszystko, co pamiętam z rozmowy, to szybkie „Przyjeżdżamy” mojego taty i szybki oddech mojej mamy. Ich wsparcie powinno sprawić, że poczułabym się lepiej, ale tak nie było. Mój cały świat właśnie się zawalił. Minuty mijały jak godziny. Siedziałam na kanapie i patrzyłam przed siebie. Teraz każde wspomnienie o Danielu wydawało się zatrute. Czy to wszystko było prawdziwe? Zszokowana, usłyszałam dźwięk kół szurających po żwirze. Moje ciało pulsowało napięciem, gdy wyszłam na ganek, Sophie i rodzice stali obok mnie. Daniel parkował samochód na trawie. Zanim zdążyłam coś powiedzieć, Daniel odblokował tylne drzwi i wysiadł. Moje usta opadły, gdy zobaczyłam, co było w środku.
Setki róż wylewały się, tworząc szkarłatną i różową rzekę, która spływała po podjeździe i trawie. Zbyt zaskoczona, by cokolwiek powiedzieć, po prostu patrzyłam. Daniel uśmiechał się nerwowo, podchodząc do mnie. Oklapł na jedno kolano i wyciągnął pierścionek. Powiedział: „Emma,” „Rozumiem, że nasza pierwsza propozycja nie była dokładnie tym, czego oczekiwałaś. Robię to jeszcze raz. Wyjdziesz za mnie?” Chciałam odpowiedzieć, ale nic nie wyszło. To żart? Złośliwy dowcip? Wtedy Sophie zaczęła się śmiać. Zdezorientowana, spojrzałam na nią. „Co się dzieje?” Daniel odpowiedział: „To był żart,” wstając z klęczek. „Z Sophie zaplanowaliśmy to razem. Chciałem cię zaskoczyć, bo wiedziałem, że nie jesteś zadowolona z mojej braku romantyzmu.” Po prostu stałam tam przez chwilę, czując mieszankę zdziwienia, oburzenia i ulgi. „Więc… nie chcesz oszukać mojego ojca?” Daniel zaśmiał się. „Oczywiście, że nie! Jakim człowiekiem uważasz mnie?” zaczęłam się śmiać mimo siebie, patrząc na niego i potem na morze kwiatów. Daniel mnie kochał, chociaż nie był najbardziej konwencjonalnym romantykiem. I właśnie dał mi niespodziankę życia w swoim własnym dziwnym, nieoczekiwanym stylu. „Tak,” powiedziałam, wciąż się śmiejąc. „Wezmę cię za męża.”
