Prosty człowiek dowiaduje się, że wszyscy na Dniu Kariery uważają, że są bogaci i postanawiają grać w tę grę – Historia dnia

Will traktował Dzień Kariery jako okazję do pogłębienia relacji z synem Kevinem i spędzenia z nim więcej czasu. Jednak odkrył, że jego dziecko się go wstydzi, kiedy dotarł do szkoły.
Kevin postanowił wspierać kłamstwo syna, ponieważ nie uważał, że prawdziwa praca Willa jako kierowcy śmieciarki jest wystarczająca. Drzwi frontowe skrzypnęły głośno w późnym wieczorem, echo niosąc się po cichym domu. Z butami ciągnącymi się nieco po podłodze i pochylonymi ramionami, Will wszedł do środka. Jego ubranie miało lekki zapach metalu i smaru, a twarz była ubrudzona. Kiedy wszedł, Leslie, która siedziała na kanapie obok z koszem pełnym złożonego prania, spojrzała w górę. Położyła kosz na stole i podeszła, jej twarz była spokojna, ale zmęczona.
Zgarniając niesforny kosmyk włosów z twarzy, powiedziała: „Znowu się spóźniłeś.” Z jękiem Will postawił torbę roboczą przy drzwiach. „Przepraszam, wiem. Musiałem zastąpić ich trasę, bo jedno ze śmieciarek się zepsuło. Nie mogliśmy jej zostawić, a… no cóż, dodatkowe pieniądze się przydadzą.” Leslie skrzyżowała ramiona i skinęła głową. „Rozumiem. Jednak martwię się o Kevina.” Will stanął prosto. „Co się stało? Był jakiś incydent w szkole?” Pokręciła głową i odpowiedziała: „Nie, w szkole wszystko w porządku. Ale ostatnio prawie wcale cię nie widuje. Nie sądzę, żeby rozumiał, dlaczego tak ciężko pracujesz.” Twarz Willa złagodniała. „Porozmawiam z nim. Les, nie martw się. Robię wszystko dla jego przyszłości.” Leslie położyła dłoń na jego ramieniu i uśmiechnęła się delikatnie. „Rozumiem, kochanie. Wiem.” Palcami delikatnie stukając w drewno, Will lekko zapukał w drzwi Kevina.
Oprócz cichego brzęczenia grzejnika, w domu panowała cisza. Mimo dużych worków pod oczami, ostrożnie otworzył drzwi i zajrzał do środka z lekko radosnym uśmiechem. „Hej, maluchu! Jak się czujesz?” Jego głos był ciepły, a jednocześnie życzliwy. Choć nie wyglądało na to, żeby czytał, Kevin siedział po turecku na łóżku z książką w rękach. „Cześć, tato.” Odpowiedział: „Dobrze się czuję”, nie podnosząc wzroku. „Jeszcze nie śpisz? Masz chwilę, żeby porozmawiać?” Z żartobliwym, ale uprzedzającym tonem Will wszedł. „Tak.” Z niechęcią Kevin odłożył książkę i spojrzał na tatę. Will usiadł na brzegu łóżka i pochylając się do przodu, opierał łokcie na kolanach. „Jak tam w szkole? Wszystko w porządku? Żadnych kłótni z kolegami?” Kevin wzruszył ramionami. „Tak, w porządku.” Will spojrzał w górę. „Tylko tyle? W porządku? Możesz mi powiedzieć coś więcej, no dalej.” Kevin lekko się uśmiechnął, ale nic nie powiedział. „Och!” Siadając prosto, Will powiedział: „Prawie zapomniałem, że w twojej szkole jest jutro Dzień Kariery! Przyjdę, wezmę dzień wolnego.
Nie martw się, nie przegapię tego.” Kevin odwrócił wzrok, a jego twarz lekko zbladła. „Nie rób tego, tato.” Powiedział cicho. Will przechylił głowę, uważnie obserwując swojego syna. „Chciałbym to zrobić,” powiedział stanowczo. „Nie martw się tym. Zawsze znajdę czas dla ciebie. Teraz odpocznij, przyjacielu. Jutro wielki dzień.” Po chwili wahania Kevin powiedział: „Dobranoc.” Odwrócił się plecami do ściany i położył na boku. Will wstał, delikatnie pogłaskał Kevina po włosach wyciągniętą ręką.