Znałem każdą reakcję na twarzy Jessiki — każdy uśmiech, każde spojrzenie. Ale kiedy zobaczyłem ją z moim najlepszym przyjacielem, dzielącą się szepcącymi rozmowami i tajemniczymi spojrzeniami, zrozumiałem, że może nie znam jej tak dobrze, jak myślałem. Coś się działo, a cokolwiek to było, nie chcieli, żebym się o tym dowiedział.
Jessica i ja jesteśmy razem od trzech lat i szczerze mówiąc, jest najlepszą dziewczyną, jaką mogłem sobie wymarzyć. Jest zabawna, mądra, czasami trochę za bardzo zorganizowana, ale w uroczy sposób.
Jednak jest jedna dziwna rzecz — ona i mój najlepszy przyjaciel, Elone, nigdy się naprawdę nie dogadywali. Nie chodziło o to, że się nienawidzili, po prostu… nie pasowali do siebie.
Jessica uważała, że Elone jest za bardzo sarkastyczny i szorstki, a Elone myślał, że ona jest “zbyt poważna” i “trochę oceniająca”. To była mała napięcie, które, jak sądziłem, wszyscy po prostu zaakceptujemy.
Potem, około dwóch tygodni temu, zaczęłem zauważać rzeczy. Małe rzeczy, takie jak te dziwne momenty, kiedy wydawali się prowadzić prawdziwe rozmowy, co było rzadkie. Zwykle, gdy spędzaliśmy czas w grupie, to ja robiłem większość rozmów, żeby utrzymać spokój.
Więc wyobraźcie sobie moje zdziwienie, gdy zobaczyłem ich razem w małej kawiarni, kiedy załatwiałem sprawy w zeszłą sobotę.
Jessica i Elone siedzieli przy stole w rogu, naprzeciwko siebie, i wyglądali… wygodnie. Brak napiętych ciszy, przewracania oczami czy nerwowego języka ciała. Po prostu dwoje ludzi śmiejących się przy latte.
Stałem tam w szoku, a moja głowa pełna była pytań, na które nie znałem odpowiedzi. Czy powinienem przerwać? A może udawać, że nic nie widziałem? Każda logiczna część mnie mówiła: “Chłopie, oni po prostu rozmawiają. Wyluzuj.” Ale nie mogłem pozbyć się uczucia, że coś jest nie tak.
Zanim zdążyłem podjąć decyzję, Jessica sięgnęła przez stół, chwyciła rękę Elone i ścisnęła ją. A to… to było jak cios w żołądek.
„Ok, to nie może być to, na co wygląda,” mruknąłem, mając nadzieję, że to sobie wymyślam. Bo jeśli to jest to, na co wygląda… cóż, to była nora królika, do której nie byłem gotów wejść.
Dni mijały, a ja czekałem, aż Jessica przypadkowo wspomni o spotkaniu z Elone w kawiarni — takie „Hej, zgadnij, kogo widziałam!” lub jakikolwiek komentarz na ten temat. Ale nic. Nic. Zachowywała się, jakby to nigdy się nie wydarzyło, a to tylko bardziej mnie niepokoiło.
Kilka dni później, kiedy spędzaliśmy czas w moim salonie, oglądając film, jej telefon zabuzzował. Spojrzała na niego, uśmiechnęła się i szybko odpisała, zanim położyła go ekranem do dołu na stoliku kawowym.
„Kto to?” zapytałem, starając się utrzymać lekki ton.
„Och, po prostu… ktoś z pracy,” odpowiedziała, nie patrząc mi w oczy.
„Ktoś z pracy?” powtórzyłem, unosząc brew.
„Tak,” powiedziała, sięgając po szklankę wody. „Nie znasz ich.”
