Sophie próbowała opanować drżenie, gdy schodziła wąskimi schodami strychu z choinką. Jej ręce bolały, a każdy krok przypominał jej, jak inny będzie ten okres świąteczny.
To były ich pierwsze Święta bez Franka. Dom, kiedyś pełen jego ciepłego śmiechu i zapachu cynamonowej kawy, teraz wydawał się zbyt cichy.
Kiedy postawiła choinkę w salonie, Sophie otarła czoło i westchnęła cicho. Matthew, jej siedmioletni syn, zasługiwał na magiczne Święta, nawet jeśli ona sama nie miała ochoty na świętowanie.
Błysk ekscytacji w jego oczach każdego grudnia zawsze był zaraźliwy. Frank chciałby, żeby to trwało.
Ostatnie kilka miesięcy były trudne dla Sophie, szczególnie z jej teściową, Rachel, która próbowała zabrać Matthew. Po tygodniach napiętych kłótni Sophie udało się przekonać Rachel, by odpuściła, ale ten konflikt zostawił blizny.
Sophie otworzyła zakurzony karton z dekoracjami, a jej ręce muskały znajome ozdoby. Zatrzymała się, gdy wzięła do ręki Elfa na Półce, którego figlarny uśmiech patrzył na nią. Pamięć o Franku nawiedziła ją — ustalanie elfa z małymi piankami w kuchni, czy stawianie go na półce z książkami. Śmiech Matthew, wierzącego, że elf knuje coś złego, wciąż brzmiał w jej uszach. Na jej ustach zagościł gorzki uśmiech.
Dzwonek telefonu wyrwał ją z zamyślenia. Spojrzała na ekran.
„Jak sobie radzicie?”
„Trochę trudno wszystko ogarnąć sama, ale ogólnie, jakoś sobie radzimy.”
Gdy Sophie odłożyła telefon, dzwonek do drzwi przerwał ciszę. Kiedy otworzyła drzwi, jej serce zamarło. Stała tam, z walizką w ręku, Rachel.
„Co… co robisz tutaj?” Sophie zapytała, jej głos był ostro zdziwiony.
„Pomyślałam, że dotrzymam ci towarzystwa na Święta,” Rachel powiedziała, wchodząc do środka bez zaproszenia. „Wydawało mi się, że przyda ci się pomoc.”
Sophie skrzyżowała ramiona. „Nie potrzebujemy towarzystwa. Dobrze radzimy sobie sami.”
Rachel postawiła walizkę przy drzwiach i rozejrzała się po domu. „Naprawdę? Po śmierci Franka wyglądasz okropnie. Nie wyobrażam sobie, jak Matthew ma spędzić Święta w takim smutnym domu.”
Sophie zacisnęła pięści. „Nie masz prawa tego mówić. Z Matthew jest dobrze. Staram się jak mogę.”
„Jestem pewna, że tak,” Rachel odpowiedziała. „Nie przyszłam cię oceniać. Po prostu pomyślałam, że chcesz trochę wsparcia.”
Rachel poszła do salonu, podziwiając dekoracje. „Jest tu pięknie. Dobrze ci poszło. Nie byłam pewna, czy w ogóle ubierzesz choinkę.”
„Zrobiłam to dla Matthew,” mruknęła Sophie.
Wzrok Rachel padł na Elfa na Półce. Podniosła go, przyglądając się jego twarzy. „Ten elf jest taki uroczy. Zawsze mi się podobał. On wszystko widzi, prawda?”
Nagle, Sophie poczuła, jak serce zaczyna jej bić szybciej. Elf na Półce… coś w nim było nie tak. Wzięła go od Rachel, aby przyjrzeć się mu dokładniej. Z tyłu, w małej szczelinie, odkryła coś, czego nigdy się nie spodziewała… ukrytą kamerę i pendrive.
Jej ręce zaczęły drżeć. „Rachel…” zaczęła cicho, jej głos drżał. „Dlaczego to tu jest?”
Rachel spojrzała na nią z niewinnym wyrazem twarzy. „Co masz na myśli, kochanie?” Sophie wpatrywała się w nią przez chwilę, po czym jej twarz stężała. Teraz rozumiała, dlaczego Rachel tak nagle przyjechała.
