Sophie miała trudności, by utrzymać równowagę, gdy schodziła po wąskich schodach na strychu, niosąc choinkę. Jej ramiona bolały, a każdy krok przypominał jej, jak inne będą te Święta.
To były ich pierwsze Święta bez Franka. Dom, kiedyś pełen jego ciepłego śmiechu i zapachu cynamonowej kawy, teraz wydawał się zdecydowanie zbyt cichy.
Gdy postawiła choinkę w salonie, otarła czoło i wypuściła mały westchnienie. Matthew, jej siedmioletni syn, zasługiwał na magiczne Święta, nawet jeśli sama nie miała ochoty świętować.
Migotanie ekscytacji w jego oczach każdego grudnia zawsze było zaraźliwe. Frank chciałby, żeby Sophie utrzymała to przy życiu dla niego.
Ostatnie kilka miesięcy były trudne dla Sophie, zwłaszcza z teściową, Rachel, próbującą zabrać Matthew.
Po tygodniach napiętych kłótni, Sophie udało się przekonać Rachel, by dała sobie spokój, ale konflikt zostawił blizny.
Otworzyła zakurzoną skrzynkę z dekoracjami, jej ręce przesuwały po znajomych ozdobach. Zatrzymała się, gdy wzięła do ręki Elfa na Półce, który uśmiechał się do niej szeroko.
Wspomnienia Franka zalały ją – ustawianie elfa z małymi piankami w kuchni lub balansowanie go nieostrożnie na półce.
Śmiech Matthew, wierzącego, że elf ma coś na sumieniu, odbijał się echem w jej umyśle. Na jej ustach pojawił się gorzki uśmiech.
Dźwięk jej telefonu zaskoczył ją. Spojrzała na ekran.
„Jak sobie radzicie?”
„Trochę trudno radzić sobie ze wszystkim samemu, ale ogólnie jest w porządku.”
Tuż po tym, jak odłożyła telefon, zadzwonił dzwonek do drzwi. Gdy je otworzyła, serce jej zamarło. Na progu stała Rachel, trzymająca walizkę.
„Co… co ty tu robisz?” zapytała, jej głos ostro wybrzmiał z zaskoczenia.
„Pomyślałam, że dotrzymam ci towarzystwa na Święta,” odpowiedziała Rachel, wchodząc do środka bez czekania na zaproszenie. „Wydawało się, że potrzebujesz pomocy.”
Sophie skrzyżowała ramiona. „Nie potrzebujemy towarzystwa. Dajemy sobie radę sami.”
Rachel postawiła walizkę przy drzwiach i rozejrzała się. „Na pewno? Po śmierci Franka wyglądałaś strasznie. Nie mogę sobie wyobrazić, by Matthew spędzał Święta w takim smutnym domu.”
Sophie zacisnęła pięści. „Nie masz prawa tak mówić. Matthew i ja jesteśmy w porządku. Daję z siebie wszystko.”
„Jestem pewna, że tak,” odpowiedziała Rachel. „Nie przyszłam tu oceniać. Pomyślałam tylko, że chciałabyś mieć trochę wsparcia.”
Rachel weszła do salonu, podziwiając dekoracje. „Tu jest pięknie. Dobrze sobie poradziłaś. Nie byłam pewna, czy w ogóle ustawisz choinkę.”
„Zrobiłam to dla Matthew,” mruknęła Sophie.
Wzrok Rachel padł na Elfa na Półce. Wzięła go do ręki, przyglądając się jego twarzy. „Ten elf jest taki uroczy. Zawsze go lubiłam. On wszystko widzi, prawda?”
Sophie poczuła niepokój, gdy słowa Rachel utknęły jej w głowie, ale odsunęła to na bok, zmuszając się do koncentracji na przygotowaniach świątecznych.
Gdy Matthew wbiegł do domu po szkole, jego twarz rozjaśniła się na widok dekoracji, Sophie poczuła krótką ulgę.
Jednak nie trwało to długo. Rachel od razu wkroczyła, poprawiając, jak Matthew wieszał płaszcz i mówiąc mu, jak ma prawidłowo myć ręce.
„Twoja mama pozwala ci to robić w ten sposób? Nic dziwnego, że jest bałagan,” powiedziała z westchnieniem.
Sophie zacisnęła szczęki, powstrzymując odpowiedź. Patrzyła, jak Rachel kontynuuje, udzielając porad na temat wszystkiego, od pracy domowej po wybór przekąsek.
Trzymała nerwy na wodzy, powtarzając w myślach: „Jeszcze tylko kilka dni.”
Następnego ranka Sophie usłyszała pukanie do drzwi i leniwie wstała z łóżka.
Zszedła na dół i otworzyła drzwi, by zobaczyć swoją matkę, Liz, stojącą z małą torbą.
„Mamo? Co tu robisz?” zapytała, przecierając oczy.
„Pomyślałam, że dotrzymam ci towarzystwa,” powiedziała Liz, wchodząc do środka.
Sophie westchnęła. „Nie jesteś jedyna.”
Liz uniosła brwi. „Co masz na myśli?”
„Rachel pojawiła się wczoraj,” wyjaśniła Sophie, jej głos był pusty.
Liz zmarszczyła brwi. „Rachel? Cóż, dobrze, że przyszłam. Będziesz potrzebować kogoś po swojej stronie.”
Kolejne dwa dni były nie do zniesienia dla Sophie. Każda chwila wydawała się testem jej cierpliwości.
Rachel krążyła wokół niej, wskazując błędy w jej wychowywaniu. „Matthew potrzebuje więcej struktury. Za życia Franka wszystko wyglądało inaczej,” mówiła jej ostra tonem.
Tymczasem Liz siedziała w kącie, kręcąc głową. „Och, kochanie, musi być ci tak ciężko robić to wszystko sama,” powiedziała z politowaniem, które tylko pogłębiało frustrację Sophie.
Sophie czuła się uwięziona, ich słowa krążyły w jej głowie jak niekończąca się burza.
Jednego wieczoru, desperacko pragnąc chwili spokoju, zaczęła sprzątać w salonie.
Jej wzrok padł na Elfa na Półce siedzącego niewinnie na kominku. Coś w jego oczach przykuło jej uwagę.
Wyglądały dziwnie, prawie nienaturalnie. Wzięła go do ręki, obracając go w dłoniach. Jej żołądek zacisnął się, gdy zauważyła małe nacięcie na jego plecach.
Z drżącymi palcami Sophie otworzyła go i wyciągnęła pendrive. Serce jej waliło, gdy pobiegła do swojego pokoju, zamknęła drzwi na klucz i podłączyła go do komputera.
Na ekranie pojawiły się… nagrania z kamerą ukrytą w jej własnym domu.
