Rodzina Johnsonów właśnie przeprowadziła się do nowej dzielnicy. Po tym, jak ich sąsiedzi, rodzina Summers, zorganizowali dla nich przyjęcie powitalne, rozpoczął się długotrwały spór dotyczący wspólnego trawnika. Jednak wkrótce zewnętrzni przeciwnicy zmusili ich do zjednoczenia się dla wspólnego dobra.
Rodzina Summers — John, jego żona Judy i dziesięcioletni syn Tommy — z zaciekawieniem obserwowali z werandy, jak nowi sąsiedzi wnoszą meble do domu obok.
„Dom po starych Danielsach w końcu został sprzedany, co?” powiedziała Judy, pijąc filiżankę herbaty.
„Tak… wygląda na to,” odpowiedział John.
„Myślisz, że są z miasta?” zapytała Judy.
„Chyba tak. Zobacz na te niepotrzebnie eleganckie torby. Trochę za dużo, jeśli mnie zapytasz,” powiedział John, skrzywiając twarz w ocenianiu.
„O Johnny, zawsze taki maruda. Mi się podobają ich torby,” powiedziała Judy.
„Wygląda na to, że mają też syna. Wydaje się, że ma mój wiek,” powiedział Tommy z ekscytacją. Tommy i drugi chłopak, Kevin, przez chwilę spojrzeli na siebie. Podzielili się krótkim skinieniem głowy na powitanie.
„Kevin! Przestań gapić się w chmury i pomóż matce z resztą toreb,” powiedział jego tata, Danny, widząc, jak patrzy na sąsiadów obok.
„Bzdura. Oni po prostu sąsiedzko się zachowują. Poza tym, myślę, że to może być naprawdę dobre dla Kevina. Może nawet znajdzie przyjaciela u chłopca obok. Wiesz, że miał trudności z nawiązywaniem przyjaźni w mieście. To może być dobre dla niego.”
Kevin pomógł matce, Cindy, wnieść torby do domu. Danny zerknął przez okno kuchenne, spoglądając na werandę sąsiadów.
„Wygląda na to, że mamy ciekawskich sąsiadów,” prychnął Danny.
„Wydają się mili. Może powinniśmy się przywitać, jak już się osiedlimy,” zasugerowała Cindy.
„Może… Po prostu myślałem, że wyjechaliśmy z miasta, żeby mieć trochę spokoju. Nie dajmy się zbytnio wciągnąć w politykę sąsiedzką, kochanie?” powiedział Danny.
„Politykę, Danny? Zrelaksuj się… to nasz nowy dom. Nasza nowa społeczność. Powinniśmy ją zaakceptować. I wiem, jak czasami się zachowujesz,” powiedziała Cindy, rzucając Danny’emu nieco podejrzliwe spojrzenie.
„Wiem, kochanie. I zgadzam się z tobą. Chodzi mi tylko o to, że wydają się trochę nachalni,” dodał Danny.
„Bzdura. Oni po prostu sąsiedzko się zachowują. Poza tym, myślę, że to może być naprawdę dobre dla Kevina. Może nawet znajdzie przyjaciela u chłopca obok. Wiesz, że miał trudności z nawiązywaniem przyjaźni w mieście. To może być dobre dla niego,” powiedziała Cindy, przytulając męża.
„Hej! Jestem w pokoju!” powiedział Kevin, podnosząc rękę jako gest zauważenia. Oboje rodzice zaśmiali się.
„Masz rację, mamusiu. To dla nas świeży start. Powinniśmy wziąć go za rogi i zaakceptować!” powiedział Danny, przyciągając syna do objęcia, patrząc na ich nowy dom.
Kilka dni później, ktoś zapukał do drzwi rodziny Johnsonów. Cindy poszła otworzyć drzwi i zobaczyła grupę sąsiadów, którzy stali na ich werandzie, niosąc różne prezenty, w tym wypieki i inne jedzenie. Wśród nich byli John, Judy i Tommy.
„Witajcie! Jesteśmy rodziną Summers. To rodziny McCarthy, Stevens i Lloyd. Jesteśmy waszymi nowymi sąsiadami i chcieliśmy powitać was w naszej dzielnicy,” powiedziała Judy z ciepłym uśmiechem.
„Och, wow! Jak miło z waszej strony!” powiedziała Cindy, gdy Judy wręczyła jej zapiekankę. „Danny! Kevin!” zawołała Cindy. Danny i Kevin pojawiły się chwilę później, zaskoczeni, widząc przyjęcie powitalne na progu.
„Nasi sąsiedzi przyszli z prezentami, kochanie,” powiedziała Cindy do męża.
„Och, dziękujemy! Jestem Danny, to moja piękna żona Cindy, a to nasz syn, Kevin,” powiedział Danny, biorąc resztę prezentów. Znowu Tommy i Kevin wymienili krótkie spojrzenie i przyjacielski uśmiech.
„Miło was poznać. Jestem John, a to moja żona Judy i syn Tommy. Ponieważ nasze domy dzielą granicę, pomyśleliśmy, że odpowiednie będzie zorganizowanie grilla, aby was powitać i lepiej się poznać. Sobota po południu. Co o tym myślicie?” powiedział John.
„To świetny pomysł. Dziękujemy, John,” powiedział Danny.
„Dobrze, to w takim razie do zobaczenia,” zakończył John.
„Pewnie. Jeszcze raz dziękujemy,” zakończył Danny.
Wieczorem tego samego dnia Danny i Cindy przygotowywali się do snu. Cindy myła twarz w łazience, podczas gdy Danny leżał na łóżku, pogrążony w zamyśleniu.
„Mówiłam ci, że nowi sąsiedzi będą mili,” powiedziała Cindy z łazienki.
„Śmieszne, nie pamiętam, żebyś to mówiła,” odpowiedział Danny.
„Słuchaj, wszystko, co mówię, to to, że nie są tak źli, jak się obawiałeś. Chyba użyłeś słowa… ‘nachalni’,” dodała Cindy, wchodząc do pokoju i dołączając do Danny’ego w łóżku.
„Nie wiem, jak ty, ale zaskakiwanie nas na progu całą drużyną z przegrzanymi zapiekankami to trochę nachalne. Tylko trochę,” powiedział Danny z figlarnym uśmiechem.
Cindy zaśmiała się, mówiąc: „O, wow! To naprawdę ten mężczyzna, za którego wyszłam?! Jesteśmy w przedmieściu, kochanie. Takie rzeczy się tutaj robi. A naprawdę uważam, że to było słodkie. Miasto może być takie zimne, odległe i zamknięte. Podoba mi się to,” powiedziała Cindy z nadzieją w głosie.
„Tak. Żarty na bok, mi też się to podoba,” powiedział Danny, po czym dodał z wątpliwym grymasem, „A co z tym Johnem?”
„Ach, rodzina Summers. Są mili,” odpowiedziała Cindy krótko.
„Chyba tak. Tylko nie jestem pewien, jak to powiedział: ‘W takim razie zobaczymy się tam.’ Nie dali nam za dużego wyboru, prawda?” powiedział Danny.
„To była przyjazna zaproszenie, Danny!” powiedziała Cindy, śmiejąc się z paranoi męża. „Dość już tego. Chodźmy spać. Dobranoc, kochanie,” zakończyła Cindy, całując męża.
„Dobranoc, skarbie,” odpowiedział Danny.
Kilka dni minęło, aż nadszedł wreszcie sobotni dzień grilla. Rodziny przygotowały grill na dużym trawniku, który dzielił domy Summersów i Johnsonów.
Grill był pięknie przygotowany przez obie rodziny. Cała dzielnica przyszła, by spotkać się i przywitać z nowymi sąsiadami.
Wszystko przebiegało idealnie. Tommy i Kevin w końcu zaczęli rozmawiać ze sobą, przekraczając granice zwykłych skinień głowy, zachwycając się swoimi ulubionymi grami wideo.
Podczas gdy Tommy i Kevin bawili się na trawie, a dorośli kontynuowali swoją rozmowę bliżej domu, nagle do nich podbiegł dalmatyńczyk i zaczął kopać różne dziury w ogrodzie. Kevin natychmiast zerwał się z miejsca, biegnąc do swojego ojca przy grillu.
„Tato! Tato!” krzyczał Kevin.
„Co się stało, mistrzu?” zapytał zaniepokojony Danny.
„Tam! Pies jest w ogrodzie!” powiedział Kevin, wskazując na psa. Danny i Kevin pobiegli w stronę psa, tylko po to, by zobaczyć, jak Kevin zaczyna się bawić z nim.
„Mój ogród!!” powiedział Danny, wściekły z gniewu. „Czyj to pies?” krzyknął Danny.
„To nasz pies, proszę pana,” powiedział Tommy cicho, nieco zaskoczony gniewem Danny’ego. Nagle za Danny’m pojawił się John.
„Wszystko w porządku?” zapytał John.
„Nie, nic nie jest w porządku. Twój pies robi bałagan w moim ogrodzie,” powiedział Danny, wskazując na przypadkową dziurę w trawie.
„Przepraszam za to. Chyba Suzie musi przyzwyczaić się do dzielenia przestrzeni, to wszystko. Kiedyś to było jej plac zabaw,” wyjaśnił John.
„No, to wszystko fajnie, ale teraz to nasz ogród. Doceniłbym, gdyby Suzie to zrozumiała,” odpowiedział Danny. „Chodź, Kevin,” powiedział Danny, odchodząc, a jego syn niepewnie poszedł za nim. Kevin i Tommy wymienili smutne spojrzenie, gdy ich zabawa została przerwana.
John wściekle poprawiał poduszki, gdy on i jego żona przygotowywali się do snu później tego dnia. Judy spojrzała na niego, próbując zrozumieć, dlaczego wydaje się być w takim nastroju.
„Więc, w końcu powiesz mi, co cię wkurza?” zapytała Judy w końcu.
„Ten Danny… naprawdę kawałek złota, co? Mówi, że Suzie powinna znaleźć sobie inne miejsce, jakby on był właścicielem tego miejsca,” powiedział John.
„Cóż, technicznie rzecz biorąc, to jego własność też,” powiedziała Judy, wskakując do łóżka.
„Tak, ale nie musiał być taki cham. To nasza własność też,” odpowiedział John.
„Proszę, John. Nie rób z tego wielkiej sprawy. Poza małym incydentem z Suzie, to był niesamowity grill. Lubię Cindy i całą jej rodzinę. Kto wie, może nawet znajdziesz przyjaciela w Johnie. Zobacz na Tommy’ego i Kevina. Wygląda na to, że bardzo się zaprzyjaźnili,” powiedziała Judy.
„Przyjaciele?!” John odpowiedział z pogardą. „Niezbyt w to wierzę. Będziemy w porządku, pod warunkiem, że on zrozumie, gdzie jest jego miejsce.”
„Nie rób sobie tego w głowie, kochanie,” powiedziała Judy, całując męża. „Dobranoc.”
Kilka dni później, John zauważył, że rodzina Johnsonów zaparkowała dwa samochody na trawie, a jeden zajął trochę miejsca na działce Summersów. John zobaczył Danny’ego wychodzącego z jednego z samochodów i natychmiast podszedł do niego, by go skonfrontować.
„Hej, Danny. Słuchaj, trochę zajmujesz przestrzeń. Pamiętasz, że to wspólna przestrzeń?” powiedział John.
„Tak, pamiętam. Wyjaśniłeś to swojej psinie?” odpowiedział Danny zuchwale.
„Czy to o to chodzi? Nadal jesteś wkurzony o Suzie?” zapytał John, zdezorientowany.
„Chodzi o szacunek, John. Miłego dnia,” odpowiedział Danny, odchodząc bez słowa.
John wrócił wściekły do swojego domu. Kim on, do cholery, jest? Wyraźnie nie wie, z kim ma do czynienia, pomyślał John.
Następnego dnia John postanowił wziąć sprawy w swoje ręce i zaczął budować mur między ich posesjami, by ustanowić granicę. Danny był wściekły i wprost zagroził pozwaniem Johna, ale John go zignorował i kontynuował budowę muru.
Dni zamieniły się w tygodnie, a mur rósł coraz wyżej, podobnie jak napięty spór między Johnem a Dannym. Jednak żaden z nich nie chciał ustąpić. Zaczęli unikać się nawzajem, a nawet zabronili swoim dzieciom, które niedawno stały się kolegami z klasy i dobrymi przyjaciółmi, komunikowania się ze sobą.
Wczesnym rankiem John obudził się na głośny dźwięk z zewnątrz. Patrząc przez okno, zobaczył koparkę niszczącą jego mur. John wybiegł z domu i zobaczył Danny’ego stojącego przy murze.
„Przygotujcie się, chłopcy! Bo wasze domy są następne! Chcecie tego, czy nie… Zmiana nadchodzi!” zakończył pan Cooper, zanim odjechał.
„Danny! Jesteś szalony?! Zatrzymaj to natychmiast!” krzyknął John, wściekły.
„Słuchaj, szczerze mówiąc, myślałem o tym samym. Ale chyba byłem o miesiąc za późno,” powiedział Danny, patrząc z podziwem, jak koparka kontynuuje burzenie muru.
„Kłamca! Wiem, że to twoja robota! Zatrzymaj to teraz!” krzyknął John.
„Przysięgam ci, John. To nie moja robota,” powiedział Danny.
„Kłamiesz!” nalegał John.
Znużony oskarżeniami Johna i jego bełkotaniem, Danny rzucił się przed koparkę. „Co tu się dzieje!?!”
Koparka zatrzymała się, a nagle obok niej zaparkował samochód. Mężczyzna w eleganckim garniturze wyskoczył z auta, krzycząc na kierowcę koparki z frustracją. „Kto ci
„Wierzcie lub nie,” powiedział pan Cooper, zabierając dokument i wsiadając do samochodu. „A ty! Zburz to!” powiedział do operatora koparki. „Załatwcie swoje sprawy, chłopcy! Wasze domy są następne! Gotowi czy nie… Zmiany nadchodzą!” zakończył pan Cooper, odjeżdżając.
„Wiem, że to jakiś ważny biznesmen tutaj, ale czy on naprawdę może to zrobić, John?” zapytał Danny z głębokim zmartwieniem.
„Nie wiem, Danny. Te papiery wyglądały na prawdziwe,” odpowiedział John zrezygnowanym tonem.
„Nie możemy pozwolić, żeby to zrobił, John! Pomyśl o naszych rodzinach. Co powiem Kevinowi i Cindy? Co powiesz Tommy’emu i Judy?” Danny wołał rozpaczliwie.
„Nie wiem, człowieku! Ludzie tacy jak pan Cooper robią, co chcą! Nie mamy szans,” odpowiedział John, pokonany.
„Nie… Nie… Nie wierzę w to. To ty, John, sprawiasz, że rzeczy się dzieją. Widziałem to. Pamiętasz, jak zorganizowałeś to barbecue? Ludzie cię szanują. Może uda nam się ich przekonać, żeby nam pomogli,” powiedział Danny. „Możemy uratować nasze domy, John. No chodź! Co ty na to?” zakończył, wyciągając rękę na znak uścisku. John zawahał się.
„Chodź. Dla naszych rodzin, John,” powiedział Danny.
„Dla naszych rodzin,” odpowiedział John, uścisnął rękę Danny’ego z determinacją.
John i Danny natychmiast zorganizowali społeczność i wyjaśnili swoją sytuację sąsiadom. W ciągu godziny cała społeczność protestowała wokół koparki, uniemożliwiając dalszą pracę. Bez wyjścia operator koparki zadzwonił do pana Coopera.
„Przepraszam, szefie. Jest tu masa ludzi. Otoczyli mnie, nic nie mogę zrobić. Będziemy musieli dokończyć jutro,” powiedział operator, a cała społeczność wybuchła triumfalnym okrzykiem, kiedy zszedł z koparki i odszedł. Danny i John podali sobie ręce, świętując zwycięstwo.
Później tego samego dnia John zadzwonił do przewodniczącego społeczności, a Danny zajął się sprawą na policji. Przewodniczący zgodził się zbadać sprawę, a policja również podjęła śledztwo.
Następnego dnia pan Cooper wrócił z koparką, próbując dokończyć swoją robotę. Jednak wkrótce po jego przyjeździe przyjechała policja i aresztowała go. Okazało się, że od jakiegoś czasu prowadzili śledztwo w sprawie pana Coopera.
Posiadłości Summersów i Johnsonów były tylko jednymi z wielu, które pan Cooper przejął za pomocą sfałszowanych dokumentów.
„To świetnie!” powiedział Danny, gdy policja odjeżdżała z panem Cooperem. „Uratowaliśmy nasze domy, John!” Danny powiedział z radością.
„Tak, zrobiliśmy to, Danny!” odpowiedział John wesoło.
„Słuchaj, wiem, że nie zawsze się zgadzaliśmy, ale myślę, że jest sposób, by rozwiązać to bez zbędnej dramy. Co powiesz na to, żebyśmy współpracowali i rozwiązali tę sprawę?” zaproponował Danny.
„Cóż, możemy wynająć geodetę, który precyzyjnie określi granicę, a potem podzielimy się kosztami przeniesienia ściany, jeśli będzie to konieczne,” zaproponował Danny.
John spojrzał na zniszczoną ścianę, którą niedawno zbudował. Pamiętał, jak wspaniale zaczęło się to barbecue i jak wszyscy sąsiedzi ponownie zjednoczyli się, by chronić swoje domy. Pamiętał, jak podekscytowani byli jego żona i syn, znajdując przyjaciół w rodzinie Johnsonów. A wtedy, w końcu, miał olśnienie.
„Myślę, że mam lepszy pomysł. Proszę, bądź cierpliwy i daj mi trochę czasu, okej?” powiedział spokojnie John.
„W porządku, John,” odpowiedział Danny, a oni uścisnęli sobie ręce.
Następnego dnia Danny obudził się odgłosami budowy na zewnątrz. Natychmiast wybiegł na zewnątrz, by zobaczyć, co John robi.
„Co ty robisz? Proponowałem rozwiązać wszystko pokojowo i sprawiedliwie!” wykrzyknął Danny.
„Wiem, Danny. Proszę, bądź cierpliwy,” odpowiedział spokojnie John.
„Cierpliwy?! Nie da się z tobą dogadać! Nie mam teraz na to czasu, ale usłyszysz ode mnie po pracy!” wykrzyknął Danny, biegnąc z powrotem do domu. John głęboko westchnął, po czym kontynuował swoją pracę, z niezmartwionym uśmiechem na twarzy.
Pod koniec dnia Danny wrócił z pracy i zobaczył plac zabaw na trawie po stronie Johna, gdzie Tommy i Kevin radośnie huśtali się. Strona Danny’ego wydawała się dziwnie pusta obok wypełnionego śmiechem placu zabaw po drugiej stronie.
„Wygląda na to, że naprawdę miałeś lepszy pomysł,” powiedział zaskoczony Danny, podchodząc do Johna.
„Mówiłem ci. Po prostu bądź cierpliwy,” odpowiedział John z ciepłym uśmiechem.
„Tato! Zobacz! Tata Tommy’ego zbudował plac zabaw!” krzyknął Kevin, uradowany.
„Widziałem, mój chłopiec. Chłopcy się bawią?” zapytał Danny.
„Tak!” zawołali Tommy i Kevin.
„Świetna sprawa!” powiedział Danny do chłopców, po czym odwrócił się do Johna. „Rozejm?” powiedział, wyciągając rękę.
„Rozejm,” odpowiedział John. Uścisnęli sobie ręce i obserwowali, jak ich dzieci się bawią.
Od tego dnia obie rodziny zgodziły się dzielić przestrzeń na trawie. Danny i John stali się nawet dobrymi przyjaciółmi. Zbudowali dużą altanę po stronie Danny’ego, gdzie organizowali barbecue i imprezy dla całej społeczności. Judy i Cindy zgodziły się również zrobić mały ogródek kwiatowy na pozostałej przestrzeni.
